حالت موضوعی | حالت خطی

خادم الطلاب · 16-09-2011 09:10 PM

احتجاج قائم با پيروان اديان مختلف
مطابق روايات، امام قائم (عج) با معتقدان به اديان مختلف، مناظره و احتجاج مي کند و با توراتيان به تورات، با انجيليان به انجيل، با صحفيان به صحف و با قرآنيان به قرآن و...، و همه ي آنها به حقّانيّت امام عصر (عج) پي مي برند و سوگند ياد مي کنند که تورات و انجيل و صحف و قرآن حقيقي همانست که امام (عج) به آنها نشان مي دهد. سر انجام آنها به اسلام حقيقي مي گروند. («بحارالانوار»، ج 52، ص 351)
در عين حال حضرت قائم (عج) با کمال قاطعيّت به کتاب (قرآن) عمل مي کند و هر گونه منکرات را نابود مي سازد. و براي برقراري حکومت جهاني قيام به شمشير (نهضت نظامي) مي کند، در حدّي که به فرموده ي امام صادق عليه السلام.
«وقتي که امام زمان (عج) قيام به شمشير مي کند (از منحرفان و طاغوتيان و توطئه گران) از هر هزار نفر، 999 نفر آنها را به هلاکت مي رساند». («اثباة الهداة»، ج 7، ص 177)

خادم الطلاب · 16-09-2011 09:11 PM

احسان
«احسان»، از القاب حضرت قائم (عج) است. اين لقب در کتاب هدايه ذکر شده است. («نجم الثاقب»، باب دوّم، ص 61)

خادم الطلاب · 16-09-2011 09:12 PM

ابوبکر
«ابوبکر» کنيه ي حضرت مهدي (عج) است. «ابوبکر» يکي از کنيه هاي امام رضا عليه السلام نيز هست. («نجم الثاقب»، باب دوم، ص 60)

خادم الطلاب · 16-09-2011 09:16 PM

ابوبکر بغدادي
«ابوبکر، محمّد بن احمد بن عثمان» معروف به «بغدادي»، برادر زاده ي «محمّد بن عثمان» (نائب دوم امام عصر (عج)) و نواده ي «عثمان بن سعيد»، (نائب اوّل) است.
او ادّعاي نيابت از سوي امام زمان (عج) نمود و عدّه اي را دور خود جمع کرد. از جمله ي آنه شخصي بنام «ابودِلْف محمّد بن مظفّر کاتب» بود. («الغيبه»، ص 259 - «آخرين اميد»، ص 129)

خادم الطلاب · 16-09-2011 09:19 PM

«ابوتراب کنيه ي مهدي موعود (عج) است. «ابوتراب» کنيه ي حضرت علي عليه السلام نيز هست. يکي از وجوه قرار دادن اين کنيه، آن است که شايد مراد از «ابوتراب» صاحب خاک و مربّي زمين باشد. امام صادق عليه السلام در تفسير آيه ي شريفه ي:
«وَ اَشْرَقَتِ الْاَرضُ بِنُورِ رَبِّها (زمر/69)
: و زمين (در آن روز) به نور پروردگارش روشن مي شود».
فرمودند: «هنگامي که قائم (عج) ما قيام کند، زمين به نور پروردگارش روشن مي شود، و بندگان از نور آفتاب مستغني مي شوند و ظلمت بر طرف مي گردد». («نجم الثاقب»، باب دوّم، ص 60 - «تفسير نمونه»، ج 19، ص 545)