سلام خدمت دوستان
چطور می شود در هنگام نماز خواندن همه حواس را به معبود داد
نه اینکه انسان خودش نخواهد ولی به هر حال یک لحظه افکاری این رشته را پاره می کند و نماز گزار با اینکه می داند این نماز شاید مورد قبول نباشد اما به رحمت و بخشش خداوند چشم می دوزدو خود نماز گزار از این موضوع رنج می برد و این مشکل خیلی از نماز گزاران می باشد شاید راه حل دوستان مثمر ثمر باشد
ممنون از پاسخگویی دوستان

سلام
یکی از موارد حضور قلب در زمان و توجه به معبود،توجه به معنی جملات نماز است.با این کار کمتر حواس، پرت می شود و بیشتر متوجه خود نماز می گردد.

یکی از کارهایی که حضور قلب رو در نماز بیشتر میکنه این هست که سعی کنیم از اذکار مستحبی جدیدی در سجود و رکوع و قنوت استفاده کنیم به فرض اگر همیشه در قنوت دعای خاصی را میخوانیم سعی کنیم به جای آن یا علاوه بر آن دعاهای دیگری را بگوییم.یا مثلا اگر همیشه در سجود بعد از ذکر سجده یا الله می گوییم سعی کنیم از اسامی دیگر خدا استفاده کنیم مثلا یا رحیم هم بگوییم .اینکار باعث می شود انسان به ذکری که می گوید توجه پیدا نماید.

به نظر حقیر تمام اعمال قبل از نماز در نماز تاثیر گذاره.اگه آدم معصیتی نکنه و قلبش متوجه به خدا باشه تو نماز تأثیرش رو میزاره و بالعکس هم همینطوره. اگه کاری غیر صحیح انجام بده، زود تو نماز نشون میده و نمی تونه دلش رو زود متوجه معبود کنه
از جناب آیت الله العظمی بهجت رحمت الله علیه می پرسند: برای حضور قلب در نماز و تمرکز فکر، دستورالعملی بفرمایید؟
می فرمایند: بسمه تعالی، در آنی که متوجه شدید، اختیاراً منصرف نشوید![به سوی محبوب:63]
و در کتاب دیگه می فرمایند:این احساس لذت در نماز، یک سری مقدمات خارج از نماز دارد، و یک سری مقدمات در خود نماز. آن چه پیش از نماز و در خارج از نماز باید مورد ملاحظه باشد و عمل شود این است که: انسان گناه نکند و قلب را سیاه و دل را تیره نکند. و معصیت، روح را مکدّر می کند و نورانیّت دل را می برد. و در هنگام خود نماز نیز انسان باید زنجیر و سیمی دور خود بکشد تا غیر خدا داخل نشود یعنی فکرش را از غیر خدا منصرف کند.[برگی از دفتر آفتاب:133]
منبع:http://www.tebyan.net/Religion_Thoughts/TheLearned/ReligiousScientists/Contemporary/2009/5/24/92593.html

سلام
با تو جه به گفته شما دوست ارجمند من قبول ندارم که اگر انسان معصیت نکند قلبش متوجه محبوبش خواهد شد البته قسمتی از آن را قبول ندارم زیرا معصیتی هم اگر نباشد نا خوداآگاه همه ما انسانها مشکلاتی داریم در زندگی که یاد آنها در این زمان آزار می دهدو خود انسان ننمی خواهد که حداقل در این زمان روحانی عاری از هر فکر و خیال باشد و فقط به معبودش فکر کند و با او به گفت و گو بپردازد اما باز نمی شودشاید همش انسان می خواهد که در بین نماز و راز و نیاز با خدای خودش مشکلاتشم در میان بگذارد
البته دوستان ببخشید اینها سوالاتی هستند که بچه های نماز گزار می پرسند و اگر دلیل محکمه پسندی را ی آنها بیان نکنیم قانع نمی شوند که هیچ بلکه از نماز کناره می گیرند اینها می گویند اینجور نماز به قول خودمون بهمون نمی چسبه
اگر دوستان جوابهای ساده و قانع کننده ارائه بدهند استفاده خواهیم کرد
ممنون