حالت موضوعی | حالت خطی

**هم ولایتی** · 03-10-2009 10:46 AM

سلام هم ولایتی بر دوستان عزیزم

خیلی از افرادی که ته زندگی رسیدن و خودشونو افسرده می پندارن و حتی برخی از افرادی که نداری و فقر سراغشون اومده دائما نعوذبالله به خدا ناسزا می گویند و او را به خلقت بی دلیلش و قضا و قدر ناصوابش محکوم می کنند .

تو این تاپیک قصد این را دارم تا به بررسی جوانب مختلف محکوم کردن خدا بپردازم و اینکه آیا می توان او را محکوم کرد که چرا ما را آفریده و چرا تقدیر ما را اینگونه قرار داده و یا نه ؟

دوستان هرگونه نظری دارند می توانند بیان کنند .

موفق باشید

***محمد آسیابانی*** · 03-10-2009 06:20 PM

با سلام خدمت شما
اینکه چرا باید او را محکوم کنیم؟
باید دید که آیا در زندگی بدبختی ها و بیچارگی ها کار خداست و یا دلیل بوجود آمدن این شرایط خودمان هستیم؟
اصلاً خدایی که برای بندگان مهربان تر از هر کسی است آیا اصولاً می پذیرد که بنده اش را به این بدبختی هایی که افسردگی بشر را بدنبال دارد دچار سازد؟
می بینیم که اصولاً این طور نیست و اگر بشر راه زندگی اش را درست انتخاب کند به فلاکت دچار نمی شود که مجبور شود به آفاریدگار ناسزا گوید.

**هم ولایتی** · 04-10-2009 11:18 AM

(03-10-2009 06:20 PM)محمد آسیابانی نوشته شده توسط: با سلام خدمت شما
اینکه چرا باید او را محکوم کنیم؟
باید دید که آیا در زندگی بدبختی ها و بیچارگی ها کار خداست و یا دلیل بوجود آمدن این شرایط خودمان هستیم؟
اصلاً خدایی که برای بندگان مهربان تر از هر کسی است آیا اصولاً می پذیرد که بنده اش را به این بدبختی هایی که افسردگی بشر را بدنبال دارد دچار سازد؟
می بینیم که اصولاً این طور نیست و اگر بشر راه زندگی اش را درست انتخاب کند به فلاکت دچار نمی شود که مجبور شود به آفاریدگار ناسزا گوید.

سلام هم ولایتی بر دوست خوبم
محکوم کردن می تواند دلایل متعددی داشته باشد . یکیش همانی بود که ذکر نمودم . همه ما قطعا به مشکلاتی در زندگی برخورده ایم و در همان لحظات به این فکر فرو رفته ایم که چرا آفریده شدیم و چرا خدا ما را خلق کرد . طبعا در فشار افکار غلطی هم به ذهنمان خطور کرده است .

فردی که دچار آن بدبختی ها شده اصلا فکر می کند خدا رحمان و رحیم است ؟ و مسبب گره ها و مشکلات خود اوست ؟

کلا بحث من این نیست که چرا باید او را محکوم کنیم . بحث من بر سر این است که آیا جوازی بر محکوم کردن خدا داریم یا نه ؟ می توانیم به پشتوانه ای خداوند را مورد مواخذه قرار دهیم یا خیر ؟

موفق باشید

آریا · 28-12-2010 07:35 AM

سلام میتونم سوال داشته باشم؟

کسی اینجا هست؟

**هم ولایتی** · 28-12-2010 08:29 AM

سلام بر شما کاربر محترم

بله کارشناسان محترم سایت در انجمنهای مختلف حضور دارند .
شما می توانید سوال خود را مطرح نموده و انشاالله حداکثر ظرف مدت 3 روز پاسخ خود را بگیرید .

موفق باشید

ali hajizadeh · 27-10-2011 07:27 PM

سلام خسته نباشید
من سوال زیاد دارم الان یکیش این هست که ممکن است بیشتر بد بختیها و بیچارگیهای ما نتایج اعمال خودمان باشد اما نه همش بعضی مستقیما به خداوند باز میگردد.مثلا چند روز پیش در جراید نوشتند که یک گروه از افغانها به یک پسر بچه تجاوز کرده و اورا کشتند این نتایج کار پسر بچه بی گناه هست واقعا؟ یا کسی که در یک خانواده خلاف کار یا معتاد به دنیا میاد و راهی برای فرار از این مخمصه ندارد؟ یا دختری که 20 سال توسط پدرش در یک اتاق حبس میشود و یک سوم زندگی خود را از دست میدهد.

**naser66** · 28-10-2011 01:33 AM

(27-10-2011 07:27 PM)ali hajizadeh نوشته شده توسط: سلام خسته نباشید
من سوال زیاد دارم الان یکیش این هست که ممکن است بیشتر بد بختیها و بیچارگیهای ما نتایج اعمال خودمان باشد اما نه همش بعضی مستقیما به خداوند باز میگردد.مثلا چند روز پیش در جراید نوشتند که یک گروه از افغانها به یک پسر بچه تجاوز کرده و اورا کشتند این نتایج کار پسر بچه بی گناه هست واقعا؟ یا کسی که در یک خانواده خلاف کار یا معتاد به دنیا میاد و راهی برای فرار از این مخمصه ندارد؟ یا دختری که 20 سال توسط پدرش در یک اتاق حبس میشود و یک سوم زندگی خود را از دست میدهد.

جواب این سوال در تعریف بدبختی و بیچارگی است. واقعا بدبختی چیست؟

کسی که معاد را باور کرده و زندگی خود را منحصر به این دنیا نکرده و حیات اصلی را در عالمی دیگر می داند، چه چیزی را بدبختی می داند؟

وَ ما هذِهِ الْحَیاةُ الدُّنْیا إِلاَّ لَهْوٌ وَ لَعِبٌ وَ إِنَّ الدَّارَ الْآخِرَةَ لَهِیَ الْحَیَوانُ لَوْ كانُوا یَعْلَمُونَ (64 عنکبوت) زندگانى این دنیا چیزى جز لهو و لعب نیست. اگر بدانند، سراى آخرت سراى زندگانى است.

کسی که دنیا را مزرعه آخرت می داند، به نیکی دریافته که این دنیا، محل آسایش و استراحت نیست. بلکه میدانی برای عمل و تلاش است.

فرض کنید که مسابقه ای برگزار شده، و شرکت کنندگان باید مسیری بیست کیلومتری را بدوند، یک نفر با رنج و زحمت زیاد با سرعت به سمت انتهای مسیر می شتابد. در راه می بیند که یک عده نشسته اند و مشغول خوردن غذا هستند، عده دیگری نشسته اند و با یکدیگر گفتگو می کنند و ... آیا این دونده، هرگز خود را بدبخت و بیچاره می خواند؟ یا مسرور است که متوجه بهترین عمل شده و مشغول انجام آن است؟

با این نگاه آنچه در ابتدا اسم بدبختی به آن داده ایم، بستری برای رشد و تعالی می شود، تا آنجا که بدترین محیط ها، عالی ترین ثمرات را به بار می نشاند:

وَ ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلاً لِلَّذینَ آمَنُوا امْرَأَتَ فِرْعَوْنَ إِذْ قالَتْ رَبِّ ابْنِ لی‏ عِنْدَكَ بَیْتاً فِی الْجَنَّةِ وَ نَجِّنی‏ مِنْ فِرْعَوْنَ وَ عَمَلِهِ وَ نَجِّنی‏ مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمینَ (11 تحریم) و نیز خداى تعالى براى كسانى كه ایمان آوردند مثلى مى‏زند و آن داستان همسر فرعون است كه گفت: پروردگارا نزد خودت برایم خانه‏اى در بهشت بنا كن و مرا از فرعون و عمل او نجات بده و از مردم ستمكار برهان.

و خدای تعالی نیز بندگان را متفاوت آفریده و هر کدام از آنها را به شکلی مورد آزمایش و امتحان قرار می دهد:

در حدیثی قدسی از قول خدای تعالی آمده است: بعضى را كور و بعضى را بینا، بعضى را كوتاه قد و برخى را بلند قد، بعضى را زیبا و بعضى را زشت، بعضى را عالم و برخى را جاهل، بعضى را فقیر و بعضى را غنى كردم، بعضى را مطیع و برخى را عاصى، برخى را بیمار و عده‏اى را سالم، بعضى را زمین ‏گیر و برخى بدون عیب هستند.
همه این كارها لازمه خلقت بود. براى این كه آن شخص سالم و بى ‏عیب به آن شخص معیوب نگاه كند و به خاطر سلامتى‌‏اش به من شكر و حمد بگوید. و یا آن كه عیب‏دار است به شخص سالم نگاه كند به من متوسل شود تا به او هم سلامتى بدهم. و همچنین به بلاى من صبر كند تا به او پاداش خوب بدهم. یا این كه شخص غنى به فقیر نگاه كند به خاطر ثروتى كه به وى داده‏ام به من حمد نماید، و یا شخص فقیر با دیدن شخص غنى از من ثروت بخواهد و یا این كه مؤمن به كافر نگاه كند به خاطر هدایتى كه داده‌‏ام به من حمد و سپاس گوید... (الجواهر السنیة-كلیات حدیث قدسى ص 18.)

ali hajizadeh · 28-10-2011 02:43 PM

با تشکر از جواب زیبایتان اما سوال بنده این بود که اگر شخصی توسط کس دیگر اسیب ببیند چه؟این که واقعا بیچارگی است مثل ان 3 مثالی که زده ام در یکی از انها پسر بچه کشته شده.دیگر فرصتی برای اینکه بفهمد که این زجر برای رسیدن به هدف متعالی هم نداشته و ایا اینکه به ان تجاوز شده و کشته شده است ایا رسیدن به هدف متعالی یا بهشت یا لغای خداوند است.اگر هم خداوند به او این هدیه را اعطا کند که مستقیم وارد بهشت شود زندگی این دنیا را اصلا تجربه نکرده تا خود را بیازماید اگر هم اینقدر مورد توجه خداوند بوده که خداوند میخواسته به این واسته اورا به بهشت ببرد ایا لطف خداوند به این صورت هم میتواند باشد.
یا اگر بر طبق چیزی که شما میفرمایید خداوند مارا متفاوت افریده است همیشه مظلوم هست که یاد خدا میکند و هیچ وقت ظالم یاد نمیکند.یا اصللا ظالم و مظلوم در نظر نگیریم در سرمای زمستان فقیری در خیابان خانواده ثروتمندی را میبیند فقیر از خدا طلب روزی میکند ولی خانواده پول دار کمتر از خدا تشکر میکند.میخواهم اینرا بگویم اگر خداوند مارا اینگونه افریده که یادش باشیم همیشه کوتاه قد-زشت-فقیر-ناقص-کور -کر یاد خدا میکند با افسوس ولی غنی-زیبا -سالم-و.... کمتر میشود که یاد خدا کنند چطور اگر این قضیه از جانب خداوند است بیشتر یک طرف درگیر میشود.من در قسمت شرک و انواع ان-علم ما کان و ما یکان-بهترین راههای اثبات خدا و اکثر قسمتهای بحث خدا شناسی پیغام گذاشته ام اگر امکان دارد جوابم را بدهید. با تشکر فراوان

**naser66** · 28-10-2011 11:39 PM

(28-10-2011 02:43 PM)ali hajizadeh نوشته شده توسط: با تشکر از جواب زیبایتان اما سوال بنده این بود که اگر شخصی توسط کس دیگر اسیب ببیند چه؟این که واقعا بیچارگی است مثل ان 3 مثالی که زده ام در یکی از انها پسر بچه کشته شده.دیگر فرصتی برای اینکه بفهمد که این زجر برای رسیدن به هدف متعالی هم نداشته و ایا اینکه به ان تجاوز شده و کشته شده است ایا رسیدن به هدف متعالی یا بهشت یا لغای خداوند است.اگر هم خداوند به او این هدیه را اعطا کند که مستقیم وارد بهشت شود زندگی این دنیا را اصلا تجربه نکرده تا خود را بیازماید اگر هم اینقدر مورد توجه خداوند بوده که خداوند میخواسته به این واسته اورا به بهشت ببرد ایا لطف خداوند به این صورت هم میتواند باشد.

قبل از هر چیز باید به این دقت کنیم که ما بهره بسیار اندکی از علم برده ایم. و نباید توقع داشته باشیم که در هر مساله ای، همه رموز را کشف کنیم:

وَ ما أُوتیتُمْ مِنَ الْعِلْمِ إِلاَّ قَلیلاً (85 اسراء) آنچه از علم به شما روزى شده بسیار اندك است.

و آنچه که ما در این مساله می توانیم بفهمیم، نکات زیر است:

1-عمر به دست خداست. و هیچ کس میزان مشخصی از خدای تعالی طلبکار نیست که مرگ در سن جوانی را، ظلم از خدا بدانیم.

2- در بعضی موارد مرگ در سن کودکی یا نوجوانی، بزرگترین نعمت برای همان شخص است که از دنیا رفته است. فرض کنید اگر آن شخص زنده می ماند و گناهان بسیاری را مرتکب می شد و جهنم را برای خود مهیا می کرد، مرگ برایش، نعمت نبوده است؟

ما از نظر قرآنی می توانیم در این جا مانند حضرت موسی (ع) دانسته شویم که در مقابل خضر اعتراض می کند. موسی (ع) حکمت های اعمال خضر را نمی دانست و به همین دلیل به او اعتراض می کرد. وقتی خضر کودکی را (به اذن الهی) کشت، حضرت موسی (ع) به او اعتراض کرد. اما بعدا که حضرت خضر حکمت عمل خویش را بیان کرد، روشن شد که او کار اشتباهی نکرده بود، خضر وسیله ای بود تا خدای تعالی، فرزندی بهتر نصیب آن پدر و مادر کند:

فَأَرَدْنا أَنْ یُبْدِلَهُما رَبُّهُما خَیْراً مِنْهُ زَكاةً وَ أَقْرَبَ رُحْماً (81 کهف) پس خواستیم پروردگارشان پاك‏تر و مهربان‏تر از او را به آنان عوض دهد.

3- مسائل دنیا در هم تنیده است. مرگ شخص می تواند برای بسیاری از افراد دیگر، زمینه امتحان و آزمایش را فراهم کند.

4- اگر این مصیبت توسط افرادی شرور به وجود آمده، باید دانست که این لازمه نظام دنیاست. افراد شرور باید، توانایی انجام شرارت داشته باشند. و الا اختیار داشتن انسان بی معنا می شود. پس اگر فردی در اثر جنایت دیگری آسیب می بیند، این از لوازم دنیاست. و برای فرد آسیب دیده نیز، خدای تعالی در دنیای دیگر جبران می کند و تقاص او را از ظالمان می گیرد.

به هر حال ما با برهان و دلیل قطعی یافته ایم که خدای تعالی عادل است و ظلم نمی کند. یا اینکه او حکیم است و کار لغو انجام نمی دهد. پس در موارد خاص که مساله برایمان حل نشده، باید همین قاعده کلی (که از قبل یافته ایم) را جاری کنیم و فعل خدا را عادلانه و حکیمانه بدانیم. و متوجه باشیم که با اطلاع بسیار اندک ما، توانایی قضاوت در موارد خاص را نداریم.

**naser66** · 28-10-2011 11:40 PM

(28-10-2011 02:43 PM)ali hajizadeh نوشته شده توسط: یا اگر بر طبق چیزی که شما میفرمایید خداوند مارا متفاوت افریده است همیشه مظلوم هست که یاد خدا میکند و هیچ وقت ظالم یاد نمیکند.یا اصللا ظالم و مظلوم در نظر نگیریم در سرمای زمستان فقیری در خیابان خانواده ثروتمندی را میبیند فقیر از خدا طلب روزی میکند ولی خانواده پول دار کمتر از خدا تشکر میکند.میخواهم اینرا بگویم اگر خداوند مارا اینگونه افریده که یادش باشیم همیشه کوتاه قد-زشت-فقیر-ناقص-کور -کر یاد خدا میکند با افسوس ولی غنی-زیبا -سالم-و.... کمتر میشود که یاد خدا کنند چطور اگر این قضیه از جانب خداوند است بیشتر یک طرف درگیر میشود.من در قسمت شرک و انواع ان-علم ما کان و ما یکان-بهترین راههای اثبات خدا و اکثر قسمتهای بحث خدا شناسی پیغام گذاشته ام اگر امکان دارد جوابم را بدهید. با تشکر فراوان

طبیعت انسان همین گونه است. انسان با دیدن نقص ها و کمبودها، به سمت رافع نقص ها و کمبود ها می رود. و اگر نقصی نداشته باشد، شروع به طغیان می کند:

كلاَّ إِنَّ الْانسَانَ لَیَطْغَى(6) أَن رَّءَاهُ اسْتَغْنىَ (7 علق) حقا كه آدمى نافرمانى مى‏كند، (6) هر گاه كه خویشتن را بى‏نیاز بیند. (7)

البته تطابق این آیه با سوال به این دلیل است که اکثر انسان ها در حد نیازهای مادی باقی می مانند. و جز زندگی دنیایی نمی بینند. و الا کسی که نگاهش فراتر از این عالم حیوانی است، دایره گسترده ای از نقص ها و نیازها به خدای تعالی را می بیند، و هر لحظه که در مسیر انسانیت صعود می کند، خود را محتاج تر می بیند، هر چند تمام ثروت های دنیا را داشته باشد.

قرآن حال انسان ناسپاس را این گونه بیان می کند که :

فَإِذا رَكِبُوا فِی الْفُلْكِ دَعَوُا اللَّهَ مُخْلِصینَ لَهُ الدِّینَ فَلَمَّا نَجَّاهُمْ إِلَى الْبَرِّ إِذا هُمْ یُشْرِكُونَ (65 عنکبوت) هنگامى كه بر سوار بر كشتى شوند، خدا را با اخلاص مى‏خوانند (و غیر او را فراموش مى‏كنند) امّا هنگامى كه خدا آنان را به خشكى رساند و نجات داد، باز مشرك مى‏شوند!

و اگر انسان به دلیل همین نیازهای مادی نیز به سمت خدای تعالی برود، این امر نیز ناپسند نیست. چون مسیر تکامل از مراحل پایین شروع می شود. کودک در ابتدا، با اکراه به مدرسه می رود و دوست دارد بیشتر بخوابد و بازی کند، تا اینکه به دنبال کسب علم باشد، اما همین اکراه او را به جایی می رساند، که شیفته علم و تحصیل می شود. پس کسی که به دلیل همین نیازهای مادی به سراغ خدای تعالی رفته، باید این فرصت را مغتنم شمرده، تا مهمان همیشگی در خانه خدا شود.

البته این بحث درباره یاد و ذکر حقیقی است. اما در بعضی جاها نیز اسم خدا بهانه ای است تا بعضی به خواسته های مادی برسند، بدون اینکه واقعا اعتقاد و ذکری در میان باشد. چون شعارهای دین، به نفع مظلومانو علیه ظالمان است، عده ای که به استضعاف کشیده شده، شعارهای دین را بهانه می کنند. هر چند در قلبشان اصلا به آن اعتقاد ندارند. و نمونه این افراد نیز در جامعه بسیار دیده می شوند. کسی که اصلا اهل دیانت نیست، اما برای کسب دنیا، در پشت شعارهای دینی سنگر می گیرد و از آن ها دم می زند.

(طبقه مستضعف) علاوه بر این‏كه به نداى فطرت خود پاسخ مى‏گوید، به حقوق از دست رفته خود نیز نائل مى‏گردد. براى او پیوستن به گروه اهل ایمان، هم فال است و هم تماشا. این است كه اكثر گروندگان به پیامبران از مستضعفان‏اند و اقلیت از غیر اینها. (مجموعه‏ آثاراستادشهیدمطهرى ج‏2 465)