 رسیدن به معرفت مطلق ضمیر باز می خواهد. برای بدست اوردن ضمیر باز، آلودگی ها را باید زدود، باید انسان زحمت ها و رنج ها بکشد که بتواند این آلودگی ها را بر طرف کند.
 مگر در فراق یوسف، یعقوب از شدت گریه برای یوسف نابینا نشد؟ یوسف که تازه انسان کامل بود، تجلی اسماء و صفات خدا بود. شما برای بی توجهی به خدا چقدر گریستید؟ چقدر محزون شدید؟ چقدر زحمت کشیدید؟ اگر به این اندازه که برای دنیای خودتان و رسیدن به معلومات و الفاظ ظاهری خودتان زحمت کشیدید، برای آن ذات اقدس ربوبی مایه می گذاشتید، امروز از فیض ربوبی بهره مند نبودید؟
 دوستان عزیز من! بعضی از شما عصر امام (رحمه الله علیه) را درک کردید، مردی که قدم می زد تمام این زمین می لرزید، مردی که نگاهش نگاه ربّانی بود. نفَسش، نفَس رحمانی بود. عصر او را درک کردید. باید مثل او شوید، بالاتر نشدید، نظیر او شوید.
 من در خیابان می روم، نگاه می کنم می بینم دلم حرکت می کند، ولی یکدفعه این دل برای خدا حرکت نکرد؟جداً عرض می کنم، برای همه این دل من لرزید ولی یکدفعه برای خدا نلرزید؟ یک نیمه شب نشد که برگردم به راه خدا؟
 عرفان با لفظ نیست، با گریه نیست، با شناخت درونی است. با او خلاصه شوید.
 پاسی از شب برای خودتان برنامه بگذارید. باید راه را پا برهنه پیمود، عزیز دل من تاکی می خواهی درجا بزنی؟ سنت در حال بالا رفتن است، فرصت نیست. پس کی می خواهیم برسیم؟
 باید به جایی برسید که مردم خاک نعلین شما را تبرک بگیرند، خاک کفش را تبرک بگیرند. عصر عصر عوض نشده آقا جان! من نظرم این است که در این زمان مردم مریض تر هستند. دنبال یک منجی می گردند.