با عرض سلام وعرض ادب خدمت عزيزان گرامى

قبل از شروع اجازه بديد از تالار بسيار زيباتان تشكر كنم واز تك تكه كاربران ... راستش باره اول هست وارد ميشود ودوست داشتم باهاتان هم صحبت وهم قدم بشم واز معلوماتتان بهره ببرم ..

ميدونيد كه توي اين دوره وزمان خيلي ها ادعاى مهدوييت و اتصال وتماس با حضرت مهدى ع داشتن ودارند وميكنند ... دوست دارم اين موضوع را با شماها بحث كنم واميد دارم كه همه شركت كنن .

بعد از اطلاع وبحث درمورده قضيه امام مهدى ع خيلى سعى كردم بفهمم كه آيا واقعا امام مهدى ع منقطع هست وواقعا كسى به او ويا با او اتصالى ندارد واو را نميبيند ؟؟!! وهر كسى كه ادعاى ديدن او را بكند دروغگو هست ؟!!
وطبق بحث و اطلاعى كه من حاصل كردم دليله قطعى پيدا نكردم كه كسى نميتواند امام مهدى ع را ببيند يا اينكه با ايشان در اتصال نباشد .
وليكن هر وقت صحبت از ديدن ميشود ميبينم كه بيشتر به روايت سفير چهار كه (روايت سمري) هست استناد ميكنند واين روايت در حده حال خودش نميتوان بهش استناد كرد چونكه نميتوان گفت كه اين روايت محكم هست يا متشابه بلكي در حده خودش روايت بى سند و از احاد ميباشد ؟
ودليل واضح هست كه هر عالمى از علماء مثل صدر وكاطمى وغيره در تاويل اين روايت باهم مختلف بودند و در حقيقت نميدانم كه علت كجاست ؟!!!

وعلماء نخستين ذكر كردند كه انها امام حجت ع را ديدند پس آيا دروغ ميگويند يا حقيقت را نقل كرده اند؟؟؟!!! مثله شيخ مفيد خدا رحمتش كنه.
الان به اين روايت دقت كنيد :

عن الباقر (ع) (يكون لصاحب هذا الأمر غيبة في بعض هذه الشعاب – و أوما بيده إلى ناحية ذي طوى حتى إذا كان قبل خروجه أتى المولى الذي كان معه حتى يلقى بعض أصحابه ، فيقول : كم أنتم هاهنا ؟ فيقولون : نحو من أربعين رجلا ، فيقول : كيف أنتم لو رأيتم صاحبكم ؟ فيقولون : والله لو ناوى بنا الجبال لناويناها معه ، ثم يأتيهم من القابلة ويقول : أشيروا إلى رؤسائكم أو خياركم عشرة ، فيشيرون له إليهم ، فينطلق بهم حتى يلقوا صاحبهم ، ويعدهم الليلة التي تليها) النعماني ص187 .

اسماعيل بن جابر از امام باقر عليه السّلام روايت كرده كه آن حضرت فرمود : صاحب اين امر را در يكى از اين درّه‏ها غيبتى است- و با دست خود به ناحيه ذى طوى كه نام كوهى است در اطراف مكّه اشاره نمود- تا آنكه قبل از خروجش خدمتكار مخصوص او كه پيوسته با اوست بيايد تا با پاره‏اى از اصحاب وى ملاقات كند و گويد : شما در اينجا چند نفريد؟ و آنان مى‏گويند: حدود چهل مرد، پس گويد: اگر شما صاحب خود را ببينيد چه خواهيد كرد؟ آنان پاسخ دهند: به خدا سوگند اگر ما را دستور فرمايد كه كوهها را از جا بركنيم در ركاب او خواهيم كند. سپس سال بعد نزد آنان آمده گويد : ده تن از سر كردگان و برگزيدگان خود را نشان دهيد، و آنان براى او ده نفر را معيّن مى‏كنند، پس با ايشان (از آن جمع جدا شده) روانه مى‏گردد، تا صاحب خويش را ملاقات كنند، و او ايشان را وعده فردا شب مى‏دهد .

ممنون ميشم از تمامى كسانى كه در اين مسائله علمى دارند اين موضوع را براى ما مشخص كنندهمونطورى كه ميدونيد خيلى ها الان ادعاى مشاهده را ميكند وما نميدونيم كه كدام حق است وكدام باطل وچگونه ميتوان حق را از باطل تشخيص داد ؟؟؟ وايا اينكه در مورده مشاهده با هم اختلافي داريم يانه ؟؟؟ منتظر جوابتان هستم ...موفق باشيد التماس دعا

به نام خدا
با صلوات بر محمد و آل محمد(ص)
و با یاد حضرت ولی عصر(عج)
**********
البته این بحث یعنی دیدار با حضرت به اذن خداوند از طرف ناحیه مقدسه صورت می گیرد. یعنی کسی هر گاه اراده کرد نمی تواند حضرت را ببینید بلکه هرگاه حضرت اراده کند کسی را ببینید این امر میسر خواهد شد.

بسم الله الرحمن الرحيم

به اين روايت دقت كنيد :
حدثنا أبو محمد الحسن بن أحمد المكتب قال: كنت بمدينة السلام في السنة التي توفي فيها الشيخ علي بن محمد السمري - قدس الله روحه - فحضرته قبل وفاته بأيام فأخرج إلى الناس توقيعا نسخته: " بسم الله الرحمن الرحيم ياعلي بن محمد السمري أعظم الله أجر إخوانك فيك فإنك ميت مابينك وبين ستة أيام فاجمع أمرك ولاتوص إلى أحد يقوم مقامك بعد وفاتك، فقد وقعت الغيبة الثانية فلاظهور إلابعد إذن الله عزوجل وذلك بعدطول الامد وقسوة القلوب، وامتلاء الارض جورا، وسيأتي شيعتي من يدعي المشاهدة، ألافمن ادعي المشاهدة قبل خروج السفياني والصحية فهو كاذب مفتر، ولاحول ولاقوة إلا بالله العلي العظيم قال: فنسخنا هذا التوقيع وخرجنا من عنده، فلما كان اليوم السادس عدنا إليه وهويجود بنفسه، فقيل له: من وصيك من بعدك؟ فقال: لله أمر هو بالغه
ترجمه ميكنم فقط قسمته قرمز را كه ميگه : بر شيعيان من روزى خواهد آم كه ادعاى مشاهده يا ديدن را ميكنند .. وهر كسى كه ادعاى مشاهده كرد قبل از صيحه وسفيانى دورغگو ميباشد ...
يعنى هر كسى كه بگه من حضرت مهدى ع را قبل از اين دو علامت ( صيحه و سفيانى ) ديدم باورش نكنيد چونكه دروغ گو هست ...بيايد به هم سند اين روايت را بررسى كنيم به صورته مختصر

روايت سندش كامل نسيت :
بخاطر اين مرسل هست و در علم اصول كه تازگيها گذاشته شده قانون هست كه روايتهاى مرسل بهش عمل نميكنند كه كسى كه اين مسائله را روشن كرد يكى از علما بنام سيد كاظمى صاحب كتاب شارة الاسلام هست كه در كتابه خود گفتند كه اين خبر يكى مرسل هست و ميتونيد چك كنيد : إن التوقيع خبر واحد مرسل ) - بشارة الإسلام ص146).
وعلامه مجلسى هم اآن را مرسل اعلام كرد در كتابه بحار الانوار واين دو نفر از ثقات و عاملين هستند .
وبراى بررسى بيشتر به اين كتب ومطالب رجوع كنيد :
فقد قال جماعة إن التوقيع خارج عن دائرة الإرسال ولكن الرواية ضعيفة السند ، ومن هذه الجماعة السيد محمد الصدر في موسوعته المهدية حيث نراه قائلاً فيها : (وأما كونه خبراً مرسلاً فهو غير صحيح) - تاريخ الغيبة الصغرى : السيد محمد الصدر : ص641 (دار التعارف : 1992) إلا انه مع ذلك يبقى الإشكال قائما بضعف السند فهذا الخبر (لم يكن كافياً لإثبات الحكم الشرعي) - تاريخ الغيبة الصغرى : ص641 . كما قال عنها السيد محمد الصدر نتيجة لضعف الرواية . فقد وقع في سند هذا التوقيع (وهو سند منفرد) : (احمد بن الحسن المكتب) كما نص عليه السيد الخوئي في : (معجم رجال الحديث) - معجم رجال الحديث - السيد الخوئي : ج 31 ص 182 ، أو كما اسماه الشيخ الطبرسي في أعلام الورى بـ(الحسن بن احمد المكتب) - إعلام الورى بأعلام الهدى - الشيخ الطبرسي : ج 2 ص260 ، والرجل مجهول الحال لم تذكره كتب الحديث أساساً ، فقد ذكره الشيخ (عليه الرحمة) بسند الحديث في كتاب الغيبة
وبعد از اين روايت تك هست يعنى متواتر نسيت وطبق علم اصول اين روايت تك خبر را بهش عمل نميكنند ...
سؤاله من اينجاست كه چرا از روايتى كه خبر تك و ضعيف و.... هست استفاده ميكنند ومردم را غافلگير ميكنند ؟؟؟
چونكه ميدونيد خيلى ها حضرت مهدى ع را ديدن اگر حادثه انار كه در بحرين اتفاق افتاده باشه را بياد داشته باشيد كه شخص بحريني سؤالى داشت از حضرت مهدى ع وتا سه روز جواب ميخواست كه حضرت در روزه سوم امدند وگفتند چونكه طلب سه روز كردى ماهم روزه سوم جوابت را داديم ولي اگر همان وقت جواب ميخواستى همان وقت جوابت را ميداديم ...
و يكى از انها شيخ مفيد هست كه بينه او وحضرت مهدى ع نامه هاى بسيارى ردو بدل شد و شيخ مفيد رحمه الله در نزده اهل بيت ع مقام ومنزلت خاصى داشتند و در يكى از نامه هائى كه حضرت مهدى ع براى شيخ مفيد فرستاد فرموند :
ولو أنّ أشياعنا ـ وفّقهم الله لطاعته ـ على اجتماع من القلوب في الوفاء بالعهد عليهم؛ لما تأخّر عنهم اليُمن بلقائنا، ولتعجّلت لهم السعادة بمشاهدتنا
يعنى اگر شيعيان ما در يك دل به عهدى خود وفادار ميبودند ما هيچ وقت از انها غائب نميشديم وانها ما را ميديدند .
واين نامه ثابت ميكند كه ما حتى يك قلب هم نيستيم وفقط به اسم اهل بيت ع را دوست داريم ولي عهدى كه بايد به ان وفادار باشيم را نشناختيم كه باعث شد از ان غفلت كنيم و پى دنياى خود باشيم ...
منظور از وفاء بعهد يعنى چي ؟ وچرا اگر به اين عهد وفادار باشيم ما ميتونيم حضرت مهدى ع را ببينيم ؟؟؟
يك مسأله ديگه كه فراموش كرديم اينكه نفس زكيه كسى هست كه به دستوره حضرت مهدى ع به مكه ميرن تا مردم را براى بيعت با حضرت مهدى ع دعوت كنن ومردم به دستوره مراجعه خود نفس زكيه را ميكشن چرا؟ چونكه ميگن هر كسى كه ادعاى مشاهده بكنه دروغگو هست .
بهرته عزيزان بيشتر به مطالبى كه به ما ميگن دقت وبحث كنيم ... اين دينى نيست كه رسول الله ص و اهل بيت ع براى ما ترك كردند ...
التماي دعا ومنظر جوابتان هستم .

اساسا جلب رضایت امام زمان و تبعیت عملی از فرمایشات ایشان اهمیت بسیار بیشتری نسبت به دیدن و ملاقات ایشان دارد . لذا آنچه كه بیشتر در روایات به آن اشاره شده تبیعیت و اطاعت از ایشان است نه دیدن ایشان . هر چند كه شرفیابی به محضر ایشان ، نصیب هر كسی نمی شود .
و اما . این روایت ، روایت معتبری است و به طور كلى درباره ملاقات با امام زمان در زمان غیبت كبرى باید گفت: در زمان غیبت كبرى اگر كسى ادعا كند كه امام زمان (عج) را مى بیند و با او ارتباط دارد، باید این فرد را تكذیب كرد و هیچ كس در عصر غیبت نمى تواند با امام زمان (عج) ارتباط معمولى داشته باشد و هر وقت بخواهد به خدمت امام زمان (عج) برسد(1)
ولى گاهى ممكن است امام زمان (عج) با كسى ارتباط داشته باشد و این ارتباط به خود آن حضرت مربوط است نه به دیگران و در این موارد این فرد حق ندارد به دیگران اعلام كند و اگر اعلام كند در این صورت معلوم مى شود كه دروغ مى گوید چون كسى كه امام زمان (عج) با او ارتباط یافته این ارتباط را ظاهر نمى كند.

آخرین نایب حضرت حجت (عج)،على بن محمد سمرى (ره) «نامه‏اى از جانب حضرت ولى‏عصر (عج) براى مردم آورد كه در آن نامه نوشته شده بود به شیعیان خبر بده كه تو على بن محمد سمرى (ره) «تا 6 روز دیگر از دنیا مى‏روى و به هیچ كس درباره امر نیابت وصیت نكن و كسى را به عنوان نایب معرفى نكن. چون غیبت كبرى شروع شده و این غیبت طولانى است و در زمانى كه خدا اذن دهند ظهور صورت گیرد و هر كس ادعاى مشاهده (همراه با دعوى نیابت) نماید دروغگو است(1)

متن این نامه در میان شیعیان در آن زمان خوانده و از آن نسخه‏بردارى شده است. این مطلب نزد شیعیان قطعى است كه پس از وفات على بن محمد سمرى (ره) در سال 329 هجرى قمرى تا زمان ظهور، نایب خاص نداریم. البته بر اساس توقیعى كه از طرف حضرت مهدى (عج) رسیده است فقیهان جامع‏الشرائط به عنوان وكیل عام حضرت حجت (عج) معرفى شده‏اند كه جمله معروف ناظر به همین مطلب است: «اما الحوادث الواقعه فارجعوا الى رواة احادیثنا»(2)

اما درباره رویدادهاى جدید پس به راویان احادیث ما مراجعه نمایید.

بد نیست این را نیز بدانیم كه درباره دیدن و مشاهده كردن حضرت حجت (عج) در زمان غیبت كبرى، دو دیدگاه وجود دارد:


الف) در دوران غیبت كبرى امكان ارتباط و مشاهده آن حضرت وجود ندارد و گروهى از بزرگان شیعه بر این باورند كه در زمان غیبت كبرى امكان ارتباط با امام زمان (عج) براى شیعیان وجود ندارد و برابر دستور آن حضرت مدعى دیدار را باید تكذیب كرد. دانشمندان وبزرگانى چون محمد بن ابراهیم (معروف به نعمانى) و فیض كاشانى و كاشف‏الغطاء و شیخ مفید، این نظریه را پذیرفته‏اند و طبق این دیدگاه كه از روایات و توقیع امام زمان (عج) به محمد بن سمرى (آخرین نایب آن حضرت در زمان غیبت صغرى) استفاده مى‏شود كه امكان ارتباط برای شیعیان وجود ندارد مگر به خادمان آن حضرت.

ب) گروهى از علماى شیعه بر این باورند كه در غیبت كبرى، امكان ارتباط با امام زمان (عج) وجود دارد دانشمندانى چون سید مرتضى، محدث نورى، كراجكى و شیخ طوسى و دیگران این نظریه را طرح مى‏كنند و چنان كه مشهور است اشخاص جلیل‏القدر و مورد وثوق و اعتماد در حكایات بسیارى كه از حد تواتر هم گذشته است، تشرف بسیارى را به فیض حضور انور حضرت مهدى (عج) نقل نموده‏اند كه با سندهاى معتبر در كتاب‏هاى مشهور ثبت و ضبط است.

براى جمع بین این دو نظریه مى‏توان چنین گفت: مراد از این كه «مدعى مشاهده» در توقیع آن حضرت كذاب و مفترى خوانده شده است. كسانى باشند كه ادعاى نیابت كنند و بخواهند با دعوى مشاهده و شرفیابى، خود را واسطه بین امام و مردم معرفى نمایند.

از طرف دیگر همین حكایات و وقوع تشرف اشخاص به خدمت آن حضرت هم قرینه و دلیلى است بر این كه در این توقیع كه امام زمان (عج) به محمد بن سمرى مرقوم فرموده است، نفى مطلق مشاهده و شرفیابى مراد نیست، بلكه مقصود نفى ادعایى است كه دلیل بر تعیین شخص خاصى به نیابت باشد.

خلاصه با توقیع، در آن همه حكایات و وقایع مشهور و متواتر نمى‏توان خدشه نمود. بلى این توقیع شریف جلو ادعاى افرادى را كه در صدد بازاریابى و عوام‏فریبى هستند مى‏گیرد. لذا مشاهده حضرت توسط برخى بزرگان مانند سید بحرالعلوم قابل انكار نیست البته ناگفته نماند ملاقات بسیارى از افراد با فرستادگان حضرت مى باشد.

(1)) آیت الله لطف الله صافى گلپایگانى، منتخب الاثر فى الامام الثانى‏عشر( عج)، ص 494 و 495).

(2)) شیخ حر عاملى، وسائل الشیعه، ج 11، دارالكتب الاسلامیه، ص 140، باب