با سلام
من سوالی داشتم
آیا در قیامت انسان فقط با روح خود محشور می شود یا با جسم و روح؟ و اگر با جسم و روح است پس آن دنیا چه فرقی با این دنیا دارد؟
ممنون

(21-04-2010 11:57 PM)naser66 نوشته شده توسط:  با سلام
من سوالی داشتم
آیا در قیامت انسان فقط با روح خود محشور می شود یا با جسم و روح؟ و اگر با جسم و روح است پس آن دنیا چه فرقی با این دنیا دارد؟
ممنون

اگر اشتباه نکنم ابن سینا و ملاصدرا نتوانستند معاد جسمانی را از لحاض استدلال و ... اثبات کنند و آن را تعبدی پذیرفته اند. می خواستم از مدیران محترم این بخش بپرسم که این موضوع به چه صورت است؟

معاد روحاني و جسماني در كلمات بزرگان

معاد روحاني آن است كه روح پس از جدايي از بدن باقي مانده و متنعّم به نعمتها يا معذّب به عذابهاي آخرت باشد در حالي كه بدن پوسيده و فاني مي شود و بازگشتي ندارد.

و معاد جسماني آن است كه خداي متعال بدن را پس از مرگ و جدا شدن اجزاي آن بازگردانيده و بين اجزاي آن ، به صورت اوّليّه (با تغيير بعضي عوارض) پيوند برقرار مي كند؛ آنگاه روح به بدن تعلّق مي گيرد؛ چنانكه در دنيا بودند. پس هر انسان با همين جسمي كه روح دارد، مورد لطف و نعمت يا قهر و عذاب قرار مي گيرد. به عبارت ديگر، معاد هم جسماني و هم روحاني است.

در اينجا نمونه هايي از نظرات علماي اسلام را نقل مي كنیم: {این اقوال در بحار الانوار، جلد7، صفحات 48 تا 50 ذکر شده است}

1- علاّمهﯼ حلّّي در شرح ياقوت مي گويد: مسلمانان اتّفاق نظر دارند بر اينكه بدنها دوباره باز مي گردند؛ ولي فلاسفه با اين نظر مخالفند. {انوار المکوت ص191}

2- از فخر رازي نقل شده كه در نهاية‌العقول گفته است: پيامبران بر اثبات معاد بدني اجماع دارند.

3- از محقّق دواني نقل شده كه در شرح عقايد عضديّه گفته اند:‌ معاد جسماني است؛ زيرا آنچه از اطلاق ادّلهﯼ شرعي استفاده مي شود، همان معاد جسماني است، كه به اجماع ملل سه گانهﯼ يهود، نصارا و مسلمان، حقّ است و آيات صريح قرآن در موارد متعدّد بر آن گواهي مي دهد؛ به طوري كه قابل تفسير بر خلاف آن نيست و... و نيز از ايشان نقل شده: انصاف آن است كه بين ايمان به آنچه پيامبر ص آورده و بين انكار معاد جسماني، جمع نمي شود.

4- از شيخ الرّئيس ابو علي سينا نقل شده: هرچند دليل عقلي بر معاد جسماني نداريم؛ ولي ادلّهﯼ شرعيّه آن را اثبات مي كند. چنانكه در كتاب النّجاة و الشّفاء مي گويد: شريعت حقّه اي كه آقا و مولاي ما محمّد ص آورده است، به طور گسترده حالت سعادت و شقاوت را به اعتبار بدن بيان كرده است.

نكتهﯼ مهمّ آن است كه منظور از معاد جسماني، بازگشت بدن است با مادّهﯼ مشخّصي كه قوام جسمانيّت، قبل از مرگ او بوده است؛ هرچند صورت عرضي آن جديد است؛ چنانكه در روايت خواهد آمد كه امامu تشبيه مي كند آن را به خشتي كه شكسته و خُرد مي شود و دوباره به صورت اوّليّهﯼ خشت در مي آيد. اين خشت در حالت دوّم، از جهت مادّه و جسمانيّت، همان خشت اوّل است؛ هرچند از جهت صورت عرضيّه، مغاير با آن است.

(21-04-2010 11:57 PM)naser66 نوشته شده توسط:  با سلام
من سوالی داشتم
آیا در قیامت انسان فقط با روح خود محشور می شود یا با جسم و روح؟ و اگر با جسم و روح است پس آن دنیا چه فرقی با این دنیا دارد؟
ممنون

**********
1)قبل از كشف كريستف كلمب آمريكا را در سنة 1492 ميلادي امريكا مشهود مردم دنياي ما نبود و اين معني دليل بر عدم آن نگرديد . و قبل از پاستور فرانسوي وجود ميكروب مشهود كسي نبود اين نيز دليل بر نبودن ميكروب در عالم نگرديد . و چه صدها مثال ديگر كه براي اين مطلب ميتوان آورد.

با سلام...حشر حیوانات چطوریه؟ اصلا محشور میشن؟..بر فرض اثبات کجا میرن؟... بهشت یا جهنم....؟اینا که مجبور بودن و اختیار نداشتن...

سلام

ما در قرآن آیاتی داریم که به حشر حیوانات و موجودات دیگر غیر از انسان هم اشاره کرده است . مثلا خداوند در قرآن در سوره انعام آیه 36 حشر موجودات را اینگونه بیان می دارد : « و ما من دابة فی الارض ولا طائر یطیر بجناحیه الا امم أمثالکم ما فرّطنا فی الکتاب من شی ء ثمّ الی ربّهم یحشرون »
هیچ جنبنده ای در زمین و هیچ پرنده ای در آسمان نیست؛ مگر این که امت هایی همانند شمایند. ما هیچ چیز را در این کتاب فروگذار نکردیم؛ سپس همگی به سوی پروردگارشان محشور می شوند.

و یا در جای دیگری داریم که می فرماید : « و اذا الوحوش حشرت » هنگامی که حیوانات وحشی محشور می شوند . (1)

با توجه به این آیات موجودات در دو دسته دارای شعور و جاندار و بی شعور و غیر جاندار تقسیم می شوند . خداوند برای گروه اول در آیات قرآن « حشر » را قرار داده و آن را برای این گروه می داند .

حال شاید سوال مطرح شود مگر حیوانات هم شعور دارند ؟ جواب بر طبق آیات قرآن مثبت است .
خداوند در قرآن کریم شعور حیوانات را اینگونه بیان می دارد : « و قال یا ایها الناس علمنا منطق الطیر » (2)
و (سلیمان نبی) گفت: ای مردم! به ما زبان پرندگان را آموزش داده اند.
این آیه اشاره دارد که پرندگان سخن و نطق دارند و نطق و سخن و زبان، بدون اندیشه و ادراک امکان پذیر نیست.

و یا در جای دیگری آمده است : « قالت نملة یا ایها النمل ادخلوا مساکنکم لا یحطمنّکم سلیمان و جنوده و هم لایشعرون » (3)
مورچه ای گفت: ای مورچگان! به خانه های خود وارد شوید تا سلیمان و سپاهیانش نادانسته شما را پایمال نکنند.
این آیه به وضوح نشان می دهد که مورچه، سلیمان و سپاهیانش را می شناسد و هر شناختی مسبوق به اندیشه و ادراک است.

و یا در آیات مشابه دیگری موجودات ذی شعور را دائم در تسبیح خدا می خواند .

حال که طبق آیات بالا اثبات شد موجودات از نوعی درک و شعور برخوردارند می توان گفت هر موجودی که ادراک خوب و بد دارد، به یقین عدالت و ظلم را نیز تشخیص می دهد؛ زیرا از مصادیق بارز خیر و شر، عدل و ظلم است و شناخت خیر و شر و عدل و ظلم، مقدمه رفتار است.
حیوانات، شعور و اختیار دارند؛ البته سطح شعور و اختیار آنها به سطح انسان نمی رسد؛ اما همان مقدار شعور، ادراک، اختیار و اراده، سبب می شود که دارای تکلیف (4) باشند و بر اساس همان تکلیف، تسبیح حق بگویند و نماز بگزارند.

با این تفاصیل ، اگر چنین موجودی با این گرایشها و درک و شعور حشر نداشته باشد موجودی عبث خواهد بود و در حقیقت با مرگش همه این کمالات نابود خواهد شد . این کمالات، اموری وجودی و مجردند و تنها روح مجرد می تواند دارای چنین کمالاتی باشد. پس حیوانات روح مجرد دارند و با مرگ نابود نمی شوند و تا قیامت باقی اند و به سوی پروردگار جهانیان محشور می شوند و این حشر، هدف، مقصود، و مقصد آنهاست. آیه «ثم الی ربهّم یحشرون» دلالت دارد که حیوانات مانند انسان دارای روحی فناناپذیرند و به سوی خداوند محشور می شوند و در قیامت جمع می شوند و بنابراین بر اساس رفتارشان حکم می شود. (5)


موفق باشید


منابع :
1. سوره تکویر آیه 51
2. سوره نمل آیه 16
3. سوره نمل آیه 18
4. نشانه تکلیف داری حیوانات این است که سلیمان نبی، هنگام غیبت هدهد، گفت: اگر او عذر موجه نداشته باشد، عذابی دردناک یا مرگ در انتظار اوست. اگر هدهد بر اساس ادراک و درک خوبی و بدی عمل نمی کرد و صرفاً رفتار غریزی داشت، مجازات سنگین او قبیح بود. انبیا معصومند و همه کارهایشان بر اساس عصمت و دستورهای خدای سبحان است. همین اشاره است به علم و آگاهی و ادراک و گرایش و تکلیف داری هدهد که یک نوع پرنده است.
5. تفسیر المیزان، ج 7، ص 71