به نام خداوند
یکی از مسائلی که بهاییان شیطانی مسلک به آن می بالند و ما مسلمانان را نسبت به آن خرده می گیرند، « تحری حقیقت» است. این شیطان مسلکان می گویند: شما اعتقاداتتان بر پایه تقلید گماشته شده است.!!! و ما بهاییان به دنبال حقیقت هستیم و هر چه حق است می پذیریم.
****
« تحری» یعنی جست و جو کردن و « تحری حقیت» هم به معنی جست و جو و پیدا کردن حقیقت است.لازمه ی تحری حقیقت این است که نبایستی طرفداری جاهلانه و کورکورانه از یک فرقه یا مسلکی نمود زیرا این کار ما را از حقیقت دور می سازد.
عباس افندی( همان عبد البهای ملعون و شیطان زاده) در کتاب« خطابات» گفته است:
« اول تعلیم بهاالله،تحری حقیقت است و باید انسان تحری حقیقت کند و از تقلید دست بکشد»

کتاب خطابات مبارکه جلد دوم، صفحه 144( 127 بدیع)

ولی این سخن در مسلک شیطانی بهاییت فقط به صورت شعار در آمده است و کمتر کسی از بهاییان شیطانی مسلک به آن توجه می کند، خوب تقصیری هم ندارند چرا که از همان ابتدا میرزا حسینعلی نوری( بهاالله ملعون و شیطان) و پسرش عباس افندی( عبد البهای شیطان زاده) به آن عمل نکرده اند و تعصب خودشان را بر سخنی باطل نشان داده اند.
خانه از پای بست ویران است
خواجه در بند نقش ایوان است

ماجرای زیر گواه بر این امر است، بخوانید:
سید باب در یکی از آثار خود به نام « دلایل السیعة» که آن را اثر الهام خداوند!!!! می داند، دچار یاوه ای بسیار واضح شده است. وی می گوید که حضرت داوود پیامبر مدتی مدید قبل از حضرت موسی زندگی می کرده است و این در حالی است که حضرت داوود نبی از پیامبران بنی اسراییل شمرده می شود و به تصریح قرآن مجید و تورات پس از حضرت موسی زندگی می کرده است.سید باب در این باره می نویسد:
« نظر کن در امت داود ،پانصد سال در زبور تربیت شدند تا آنکه به کمال رسیدند .بعد
که موسی ظاهر شد، ،قلیلی که از اهل بصیرت و حکمت زبور بودند،ایمان آوردند،مابقی ماندند».
( کتاب الاسرا الآثار، اثر اسد الله مازندرانی، مبلغ بهایی حرف ر-ق –ص، صفحه 109(129 بدیع)
این سخن پیروان باب را متعجب ساخت، اما در زمان حیاتش چیزی از وی نپرسیدند، پس از مرگ باب مکرراً از بها الله سوال می نمودند و بهاالله به جای اینکه به خطای باب( که اظهر من الشمس بود) اذعان داشته باشد در دفاع از وی راه تعصب کورکورانه را پیش گرفته و در کتاب« اشراقات» می نویسد:

« الی حین چند کره اهل باین سوال نموده اند که حضرت داود صاحب زبور بعد از حضرت کلیم- علیه بهاالله الابهی- بوده لکن نقطه اولی- روح ما سوی فداه-( همان سید باب) آن حضرت را قبل از موسی ذکر فرموده و این فقره، مخالف کتب و ما عند الرسل است».( اشراقات، صفحه 18)
سپس به این اشکال و غلط باب، چنین پاسخ داده است:
« سزاوار عباد آن که مشرق امر اللهی(سید باب) را تصدیق نماید و در آنچه از او ظاهر شود چه که به مقتضیات حکمت بالغه ،احدی جز حق آگاه نه»
بهاالله که خود می دانست آن خطای تاریخی قابل انکار نیست و با مقتضیات حکمت بالغه تفاوت دارد، ولی با این سخنش تحری حقیقت و ترک تعصب را به فراموشی سپرده بود( قابل توجه بهاییان شیطان مسلکی که ما را به ترک تعصب و تحری حقیقت دعوت می کنند)
و جالب این جاست که عباس افندی( عبدالبها)، چون این اشتباه و غلط آشکار را در اثر سید باب دید، به جای آنکه منصفانه عمل کند و تسلیم حقیقت شود در مقام توجیه او بر آمده است، بخوانید:
« در لوح حضرت اعلی،ذکر داودی است که پیش از حضرت موسی بود،بعضی را گمان چنان است که مقصود داودبن یسا است و حال آنکه حضرت داود بن یسا بعد از حضرت موسی بود لهذا مغلین و معرضین که در کمین اند این بهانه را نمودند و بر سر منابر
استغفر الله ذکر جهل و نادانی کردند.اما حقیقت حال این است که دو داود است، یکی پیش از حضرت موسی و دیگری بعد از حضرت موسی»
این توضیح خود تعصب، غفلت و جاهلیت عباس افندی( عبدالبها) را می رساند زیرا در سخن باب و نیز در گفتار بها ذکر داودی است که صاحب زبور بوده است( همان داوود بن یسا) که مدت ها پس از حضرت موسی نبی زندگی می کرده است و از انبیای بنی اسراییل به شمار می رفته است و نه داوودی که 500 سال قبل از موسی زندگی می کرده و دارای امتی بوده است که هیچ نام و نشانی از او نیست. چنین داودی جز در تخیلات متعصبانه عبدالبها آن هم در تنگنای جدل،یافت نمی شود.
متأسفانه بهاییان حال حاضر به پیروی از بزرگان خود!! به راه توجیه و تأویل بی مورد و متناقض گرویده اند و از شدت تعصب تحری حقیقت را فراموش کرده اند.
مگر می شود که خداوند دانای آشکار و نهان اشتباه کند و آن را به باب الهام کند و بگویید داوود صاحب زبور قبل از حضرت موسی زندگی کرده است؟
ای خداوند کریم، بنگر که چه کسانی دم از دیانت جهانی و همگانی می زنند!!
کسانی که بزرگان آن حتی نمی دانند داوود نبی بعد از حضرت موسی زندگی کرده است و آن را به جهالت و تعصب به خدا نسبت می دهند!!!
***********
نوشته شده توسط« یوسف المدنی» از برادران مبارز اهل سنت

در بیان آمده است:
@قل السابع نهی عنکم فی البيان أن لا تملکن فوق عدد الواحد من کتاب وإن تملکتم فليلزمنکم تسعة عشر مثقالاً من ذهب حداً فی کتاب الله لعلکم تتقون!.
(بیان عربی، ص 55)
یعنی: «بگو هفتم آن که در کتاب بیان نهی شده اید که البته نباید بیش از یک عدد کتاب داشته باشید، و اگر داشتید لازم است که 19 مثقال طلا بپردازید که این حدی است در کتاب خدا شاید پرهیز کنید»!.

و این است ادعای بیجای حری حقیقت نزد شیطان مسلکان