ادیان موجود دارای آموزه هایی است که برخی از آن ها با یکدیگر در تضاد و یا تناقض می باشد. بنابراین حقانیت آن ها مستلزم جمع ضدین یا جمع نقیضین است و چنین چیزی محال است و این خلاق عقل بودن پلورالیزم دینی را اثبات می کند و دین مبین اسلام هم قانونی را که در تضاد با عقل باشد هیچ گاه نیاورده است. بنابراین رسمی بودن ادیان دیگر غیر از اسلام ، در قانون اساسی را باید طوری دیگر توجیه کرد.

سلام
قطعا پلورالیسم ( مسلک کثرت گرایی ) را اسلام نمی پذیرد . چرا که سرانجام این تفکر موجب تعطیل شریعت و معنویت است و ممکن است به پلورالیسم اخلاقی ، سیاسی ، اجتماعی و ... نیز تقسیم شود .
همچنین آموزه های این مسلک برخلاف برخی آیات قرآنی است . به عنوان مثال نمی توان پذیرفت قرآن بگوید « ان الدین عندالله الاسلام » بعد این مکتب بگوید « راه رستگاری در یک دین و مذهب و مسلک خاص نیست » . دقیقا همان اختلافی که آقای آسیابانی به آن اشاره داشتند .

اما اینکه چرا در قانون اساسی پذیرفته شده بر می گردد به قوانین هر کشوری که من دقیقا از چند و چون آن آگاه نیستم . اگر دوستانی هستند که اطلاعاتی دارند در این زمینه خوشحال می شوم درباره آن بدانم .

موفق باشید

حال که پلورالیسم دینی امری غیر عقلانی و غیر اسلام است پس چگونه در قانون اساسی ایران آن را پذیرفته اند؟

پلورالیسم دینی اصلاً پذیرفتنی نیست و این هم نمونه ای از انحرافات جمهوری اسلامی از احکام اسلام است.

درست است که در قوانین اساسی جمهوری اسلامی ادیان دیگر غیر از اسلام پذیرفته شده است اما تبلیغ آن ها مجاز نبوده، در نتیجه دین آن ها کاملاً شخصی است و مربوط به جامعه نمی باشد و اگر بخواهدن تبلیغ دین خود را کنند با آن ها برخورد می شود. به همین خاطر است که اسلام دین رسمی کشور شناخته شده است. پذیرفته شدن ادیان دیگر غیر از اسلام فقط برای حق و حقوقی است که پیروان این ادیان به عنوان شهروند ایرانی دارند.

پلورالیزم در قرآن

«پلورالیزم دینی» به این معنی از دیدگاه قرآن کریم مورد قبول نبوده و مردود است؛ زیرا به نظر قرآن، دین حق و صراط مستقیم یکی بیش نیست و آن دین اسلام است و بس.

چنان که می فرماید: «وَمَنْ یَبْتَغِ غَیْرَ الإِسْلامِ دینا فَلَنْ یُقْبَلَ مِنْهُ وَهُوَ فِی الآخِرَةِ مِنَ الخاسِرینَ»(آل عمران/ 85)؛ «هر ﮐس غیر از اسلام آیینی برای خود انتخاب کند، از او پذیرفته نخواهد شد و در آخرت از زیان کاران است.»

و نیز می فرماید: «فَمَنْ یُرِدِ اللّهُ أَنْ یَهْدِیَهُ یَشْرَحْ صَدْرَهُ لِلإِسْلامِ»( انعام/ 125)؛ «هر ﮐس را که خدا بخواهد هدایت کند، سینه اش را برای پذیرش اسلام می گشاید.»

«أَفَمَنْ شَرَحَ اللّهُ صَدْرَهُ لِـلاْءِسْلامِ فَهُوَ عَلی نُورٍ مِنْ رَبِّهِ فَوَیْلٌ لِلْقاسِـیَةِ قُلُوبُهُمْ مِنْ ذِکْرِ اللّهِ»(زمر/ 22)؛ «آیا کسی که خدا سینه اش را برای اسلام گشاده کرده و بر فراز [مرکبی از] نور الهی قرار گرفته، همچون سنگدلان بی نوری است که هدایت الهی بر قلبشان راه نیافته است!»

«رَضیتُ لَکُمْ الاِسْلامَ دینا»(مائده/ 3)؛ «و اسلام را به عنوان آیین (جاوید) برای شما پذیرفتم.»

و در آیات دیگر، قرآن کریم پس از اشاره به مجموعه ای از احکام شریعت اسلام، آن را به عنوان «راه راست الهی» توصیف کرده، مسلمانان را توصیه می کند که از آن پیروی کنند و به راهها و شرایع و ادیان دیگر دل ندهند، تا رستگار شوند؛ چنان که می فرماید: «وَأَنَّ هـذا صِراطِی مُسْتَقِـیماً فَاتَّبِعُوهُ وَلا تَـتَّبِعُوا السُّبُلَ فَتَفَرَّقَ بِکُمْ عَنْ سَبِـیلِهِ»(انعام/ 153)؛ «این راه مستقیم من (راه توحید، راه حق و عدالت، راه پاکی و تقوا) است. از آن پیروی کنید و از راههای دیگر که شما را از راه خدا منحرف و پراکنده می کند، متابعت نکنید.»