سمه تعالی
الحمد لله الذی جعلنا من المتمسکین بولایت علی ابن ابیطالب علیه السلام
با عرض ادب و سلام به محضر عالم ربانی و عارف جلیل القدر حضرت آیت الله احدی دامت برکاته
حضرت استاد،گاه در طی طریق حالاتی برای سالک پیش می آید که تمایز بین روحانی و یا نفسانی بودن آن برای وی دشوار است.لطفا" بفرمایید فهم این مطلب برای سالک از چه طریقی میسر است؟
**************************************
پاسخ
حالات سالک یا در خلسه است و یا در شهود با هر دو صورت مورد عنایت حق است. ولی سالک نباید از آن دو خشنود گردد بلکه مراقبت خویش را بیشتر کند تا به عنایات و افاضات بیشتری نائل گردد اما امور نفسانی تحریک انسان به کبر و نخوت و خودبینی و امثال ان است حتی شهرت در بین مردم و اینکه مردم او را به سلوک و کرامت بشناسند.
اگر قلب انسان کامل و واصل باشد عرش الرحمن است تا این قلب به عرش الرحمن الهی نرسد قبول نکند هیچ کرامتی را چون« بل الانسان علی نفسه بصره» انسان خود را بیش از همه میشناسد .

با عرض سلام
من يه سوالي داشتم.
بعضاً برخي حالات براي عرفا پيش مي آيد كه سخناني مي رانند كه اصطلاحاً‌به آن شطح گفته مي شود. مي خواستم راجع به اين موضوع بيشتر بدانم.

محیی الدین عربی می گوید((: شطح عبارت است است از کلمه ای که بر آن بوی سبکی و شتاب و ادعای بیجا موجود است و کم اتفاق می افتد که از محققین پیدا شود.))
علامه عارف سید محمد حسین حسینی طهرانی در کتاب پر از نور " روح مجرد" می فرمایند:« و می گویند: چون صدور این کلمات از روی عقیده راسخ نیست و منشاء آن تبدل حالاتی است که از اختیار انسان خارج است، بدین واسطه موجب قدح و طعن نمی شود. زیرا اینگونه واردات از عوارض حالاتی است که از قید اراده و حکم اختیار خارج است. ، بلی در صورتیکه این حالات استمراری حاصل نماید که کاشف از عقیده راسخه باشد، موجب کفر و مستحق قتل خواهد بود. نعوذ بالله من شرور انفسنا و نستجیر الیه»
شاگردان سید علی آقای قاضی از این حالات نداشنتد، چون ظرفیتشان بالا بود ولی حلاج که مقامی هم نداشت، بعلت ریاضت کشیدن بی استاد ، و ظرفیت پایین گرفتار شد. سید هاشم حداد هم معتقد بود حلاج مقامی نداشت. عارف صمدانی حضرت آیت الله احدی نژاد هم بر همین عقیده اند

با سلام به محضر حضرت آیت الله احدی نژاد (دامت برکاته)
جوانی هستم 19 ساله اهل اصفهان و ساکن تهران و اسیر هواهای نفسانی، لظفاً
مرا نصیحتی برای رهایی از بند این مشکلات نمایید

پاسخ:
بسمه تعالي
شما جوان عزيز و بزرگوار كه آگاهي به مشكل خود پيدا كرده ايد را به دو نكته¬ي مهم سفارش مي كنم:
اول اينكه؛ بدانيد پيروي نمودن از هواهاي نفساني و انجام گناه، انسان را در دنيا و آخرت خوار و ذليل مي كند، به سبب اينكه خداوند درعالم تكوين، گناهان را به گونه اي قرار داده است كه مقداري از تبعات و عوارض اعمال زشت-گناهانِ- او در همين دنيا دامنگير او مي شود و او را گرفتار مي كند كه اگر شما در اطراف خود با دقت كامل نگاهي بيندازيد براي اين سخن، مصاديق فراواني مي توانيد پيدا كنيد.
دوم اينكه؛ بدانيد انسان در همه¬ي حالات خود در محضر خداوند، پيامبر، ائمه و مخصوصا امام زمان(صلوا‌‌ة الله عليهم أجمعين) قرار دارد، بنابراين خدائي ناكرده با هر گناه و خطائي كه مرتكب شويد، هم سبب بي آبروي خود در نزد شاهدان آسماني و زميني مي شويد و هم با گناه خود دل آقا امام زمان(عج) را به درد مي آوريد، چون آن بزرگوار از شيعيان خود انتظار كمك و ياري دارد نه اينكه مشكلي بر مشكلات ايشان بيفزايد.

سلام علیکم
دوستان عزیز:
اگر سوالی ذهن شما را مشغول به خود کرده است می توانید براحتی آنرا بپرسید و این حقیر در صورت تسلط آن را جواب خواهم داد و گر نه از استادم عارف صمدانی حضرت آیت الله احدی نژاد پرسش خواهم کرد.
هر چه دل تنگت می خواهد بگو

بسمه تعالی
الحمد لله الذی جعلنا من المتمسکین بولایت علی ابن علی طالب(ع)
با عرض سلام و ادب به محضر عالم ربانی و عارف صمدانی حضرت آیت الله
احدی(دامت برکاته)
از حضرت استاد استدعا دارم در صورت صلاحدید در خصوص مقام "بردالیقین" و
ماهیت آن، حقیر را آشنا و جهل اینجانب را بر طرف بفرمایند.
با تشکر


پاسخ:
به نظر مي رسد؛ بَرد اليقين؛ يكي از مقاماتي عرفاني است كه انسان سالك و رَه جوي، بعد از طي نمودن مقاماتي همچون؛ علم اليقين، عين اليقين و حق اليقين، به مقام شامخ و وارسته بَرد اليقين مي رسد، كه بالاترين مقام وجودي و تقرب محض به سوي خداست و انسان با راهيابي در اين مقام، به آرامش وجودي دست مي يايد.
در حديثي از امام العارفين، حضرت علي بن ابيطالب(عليه السلام) آمده است:
ما أعظَمَ سَعادَةً مِن بُوشِرَ قَلبُه بِبَردِ اليَقين
ترجمه :
چه سعادت بزرگى يافته آنكس كه قلبش مباشر با برد يقين و اطمينان بخداى سبحان است.
.(مستدرك الوسائل، ج11، ص201).(غررالحكم، ص61)
بنابراين؛ بَرد اليقين، اشاره است به كمال اطمينان خاطر انسان به الطاف بى حد و نعم بى شمار خدا در عالم آخرت، يا اشاره است به حال استقرار نفس سالك و وصول به مقام شهود كه پس از حرارت شوق و حركت و التهاب طلب كه موجب عطش شديد عارف گردد مقام وصال به منزله آب سرد و شيرين براى تشنگان وادى عشق است و عارفان از اين كلام حضرت

اصطلاح برد اليقين را ((بعد از علم اليقين و عين اليقين و حق اليقين )) براى شهود كامل وضع كردند.

سلام
در مورد شطح سوالی کرده بودم گفته بودید در این حالت چون عارف اختیاری از خود ندارد در گفتن شطح برای او طعنی نیست. می خواستم بپرسم که چون شطح بعضاً سخنانی کفر آمیز است آیا این جایز است که عارف خود را به حالتی در بیاورد که اختیار از خود نادشته باشد و این چنین سخنانی بگوید؟
امید وارم که توانسته باشم منظورم را برسانم

علیکم السلام
عارف نمی تواند خود را به این حالات دربیاورد، چون مکاشفات و .... همه از آن سمت مدیریت می شوند، عارف فقط تماشاگر است حال کسی مثل حلاج اسرار اولیه را آشکار می کند، کسی مثل مرحوم آیت الله مرندی شبها گریه می کند و کسی هم مثل امیرالمومنین (علیه السلام) اسرار را به چاه می گوید. اینکه بعضا شطحی از ناحیه ی یک عارف سر می زند بابت این است که ظرفیتش کم است، توانایی حمل چنین اسراری را ندارند، چون اگر علامه حسن زاده زا بشناسید می دانید ایشان الآن مشکل قلبی دارند، حضرت امام رحمه الله که عارف تمام بود، فنا شده بود مشکل قلبی داشت خیلی از عرفا همینگونه اند، چون نمی توانند اسرار را فاش کنند، بیمار می شوند، بعضا هم صحبت هایی می کنند که از درک عامه به دور است، مثل مرحوم عارف واصل مسقطی، اصلا چرا دور برویم؛ استاد خود من حضرت آیت الله احدی نژاد که عکس آواتار بنده ، عکس ایشان است. ایشان امسال در مجلس امام حسین حرفی زدند که فقط اهل باطن فهمیدند منظور چه بود:
(( اجازه بدبد این دو سه شب یکسری اسرار را به شما بگویم: اینجا جبروت عالم است،اینجا تمام غیب الغیوب، در شاخسارهای معنوی حبل الله الاعظم است. )) می بینید استاد اسراری را گفتند که فقط عرفا فهمیدند که معنای این اسرار چه بود، عامه چیزی نفهمیدند و فقط بعنوان یک جمله فلسفی! به آن نگریستند.
امیدوارم منظورم را رسانده باشم
یا حق

البته دوستان عزیز توجه داشته باشند عرفای کامل توانایی تصرف دارند (به اختیار خود ) و شطح هم از عرفای ناقص سر می زند

اميدوارم بنده را ببخشيد و مرا دشمن خود ندانيد اما فكر ميكنم با اين بحث ها سايت بسوي صوفي گري گام برداشته است و اين سبب ميشودمعارف اهل بيت عليهم السلام از اين كه هست مظلوم تر واقع شود.مگر غير اين است كه همه ما بايد به ائمه اطهار عليهم السلام دعوت كنيم و اشخاص را ملاك قرار ندهيم؟
اين مريد بازي ها شايسته نيست خب آیت الله احدی نژاد به عنوان شيعه ي اميرالمومنين عليه السلام محترم هستند و ميتوان از نظراتشان استفاده نمود اما اينكه اينگونه به جاي تبليغ ارباب واقعي حضرت صاحب عليه السلام سمت و سوي كار را ببريم سمت ايشان شايسته نيست و من فكر ميكنم خودشان هم راضي نباشند چون مراجع بزرگ ما همواره ديگران را نسبت به تبليغ نامشان نهي مينمودند حال آیت الله احدی نژاد نيز جزوء علماي شيعه هستند.
اما مبحث ديگر صحبتهايي عجيب است كه واقعا ناراحت كننده است

(15-03-2010 09:48 AM)مدیر پایگاه اطلاع رسانی حضرت آیت الله احدی نژاد نوشته شده توسط:  عارف نمی تواند خود را به این حالات دربیاورد، چون مکاشفات و .... همه از آن سمت مدیریت می شوند، عارف فقط تماشاگر است حال کسی مثل حلاج اسرار اولیه را آشکار می کند، کسی مثل مرحوم آیت الله مرندی شبها گریه می کند و کسی هم مثل امیرالمومنین (علیه السلام) اسرار را به چاه می گوید.

شما منصور حلاج و آيه الله مرندي و اميرمومنان علي عليه السلام را با هم مقايسه كرديد كه خب اين طبق روايت خود اميرمومنان عليه السلام كه قال (ع): «لا یقاس بآل محمد(ص) من هذه الامة احد و لا یسوى بهم من جرت نعمتهم علیه ابدا هم اساس الدین و عماد الیقین‏»1 اشتباه است و از طرفي نوعي توهين به آن وجود است طبق صحبت شما اسرار اوليه!!! يعني همان چرت و پرت هاي منصور حلاج كه ميگفت انا الحق همان صحبت هايي است كه وجود نازنين اميرمومنان عليه السلام با چاه ميگفتند!
درمورد حلاج:خواجه نصیر طوسی به دفاع از حلاج پرداخته است، و طریقه او را درست و عقیده اش را صحیح می داند. اما بسیاری دیگر از علماء مانند شیخ صدوق، شیخ طوسی، شیخ مفید و سید مرتضی هر کدام به گونه ای بر حلاج خرده گرفته اند. و او را ساحره و در نتیجه مستحق قتل دانسته اند.اینکه چرا علماء بزرگی که نام برده شد، از او بیزای جسته اند، بواسطة عقاید و سخنانی است که او مطرح کرده است. مثلاً شیخ‌طوسی در کتاب "الغیبه" صفحه (40و402) که به ذکر مذمومین و کسانی که ادعای نیابت از امام زمان کرده اند، پرداخته، از حلاج نیز نام برده، و از "هبةا... بن محمد کاتب" روایت کرده است : "حلاج را خداوند رسوا و خوار کرده است، و او کسی است که اظهار وکالت حضرت صاحب الامر را کرده است، و نزد اسماعیل نوبختی از معتبران شیعه رفته، و ادعای خود را مطرح کرده، و او حلاج را امتحان کرد، و چون فهمید که ادعای کذب می کند، او را رسوا کرد." و شیخ طوسی بعد از نقل این حدیث قصه بیرون کردن حلاج را از قم توسط علی بن بابویه، نقل نموده است : "و بر او لعنت فرستاد، و او را از قم به خواری و مذلّت اخراج نمود.2
*******
1- نهج البلاغه صبحى صالح، خطبه 2.
2-درگاه پاسخگويي به مسائل دينيwww.porsojoo.com