با سلام و دعای خیر

مدت 8سال است که ازدواج کرده ام ولی بدلیل ضعف همسرم تاکنون صاحب فرزندی نشدم کارهای زیادی کرده ام

دوا و درمان زیاد ،هزینه های زیادی کرده ام .دو بار ای وی اف و دوبارای یو ای ،چند مرحله دوره درمان برای همسرم و

این را هم در نظر بگیرید که بعد از انجام این کارها هر ما منتظر نتیجه مثبت بودم ولی هیچ وقت نتیجه نگرفتم فقط یکبار

بعد از ای وی اف باردار شدم که آن هم در دو ماهگی پی بردیم که قلب جنین تشکیل نشده و باید سقط شود خلاصه

این رامیخواهم بگویم که خیلی انتظار کشیدم ، خیلی حرفها شنیدم و تحمل کردم ، خیلی دعا و نذر و نیاز کردم ......

سوال من این است که چند باری است وقتی خیلی به من فشار میاد و واقعا عرصه را به خودم تنگ می بینم با حالت

ناراحتی از خداوند گله می کنم و با صدای خیلی بلند اینها را می گویم : (خدایا خودت گفتی دعا کنید من اجابت

میکنم ، به من بگو چیکار باید بکنم واقعا خسته شدم ، تو میگی صبر کنید خدایا من خیلی صبر کردم دیگه سنم زیاد

شده نمی دونم چیکار کنم خدایا آخه چرا باید من اینقدر اذیت بشم ) می خواهم لطف کنید به من بفرمایئد که این

چیزهایی که گفتم کفر هستند و چیکار باید بکنم که خدا من رو ببخشه اخه دو یا سه باره که توبه می کنم ولی

دوباره برام پیش میاد . خیلی با خودم کلنجار دارم شیطان رو هم خیلی لعنت می کنم ولی دست آخر بازم توبم را

میشکنم . تورو خدا به من بگید چیکار کنم شدیدا نیاز به کمک دارم .

سلام هم ولایتی بر شما کاربر محترم
سختی همیشه با انسان است و شخص جدای و فارق از مشکل نمی باشد حوادثی که بر ای انسان پیش می اید گاهی برای آزمایش و گاهی نتیجه اعمال ما می باشد و لازم است واسطه در این مشکل پیدا شود. اما آن چیزی که در مورد فرزند دار شدن فرمودید چیزی عادی شده و افراد زیادی درگیر آن می باشد . این مطلب را برای این عرض کردم که فقط شما درگیر این مشکل نیستید و در اطراف دوستان و حتی هم محلان نیز شاید بتوان 7 و8 نفر را یافت که مشکلی شبیه به شما دارند پس سختی همیشه صرفا با شما نیست . ببینید نمی خواهم بگویم مشکلی کوچک دارید خداوند اجابت کننده دعا می باشد اما هر دعایی مستجاب نمی شود .

من سوالی از شما دارم :آیا شما به توانایی و لطف خدا امید دارید ؟
نگرانی ناشی از ابهام و شک است . طبق حدیث قدسی اگر کسی به خدا حسن نیت داشته باشد خداوند خود را موظف می کند که این حسن نیت را به اجابت برساند ، پس برای این دعا و خواسته خود باید حسن نیت داشته باشید و توکل و امیدتان به خدا باشد ولی یک امر موثر در این امر این است که امور را به خود خدا بعد از تلاش و کوشش واگذار کنید و مدتی از فکر بچه دار شدن تخلیه کنید .
یکی از اساتید مشاوره و متخصص در امور زنان عرض می کرد مشکل بسیاری از این افرادی که مواردی مانند سوال شما را مطرح می کنند نداشتن آرامش روحی و روانی در این امر می باشد.
اما در آخر : در انسان همیشه شرایط جسمی مناسب، سلامتی را به همراه نداره بلکه در کنار سلامتی جسمی، سلامتی روحی و روانی نیز مهم است. پس طبق بیان خود شما برای فراهم آمدن سلامتی جسمی تلاش و هزینه کرده ا ید حال مدتی را برای فراهم کردن آرامش خصوصا در همسر صرف کنید . انشاء الله که مشکلات حل خواهد شد .

موفق باشید

سوال از طریق آن لاین: هيچ كس مرا درك نمي كند و آنهايي كه مشكل مرا مي فهمند قادر به حل آن نيستند از طرفي خيلي تنها هستم و كسي با من رفاقت و دوستي ندارد راهنمايي شما را تقاضامندم؟

سلام هم ولایتی بر شما دوست عزیز
براي رهايي از تنهايي، لازم است به نكاتي توجه داشته باشيد:
1_ نگرش مردم از انسان بستگي به نحوه نگرش خود او دارد، يعني مردم به شما آن طور نگاه مي كنند كه به خود نگاه مي كنيد. امام علي(ع) مي فرمايد: « ارزش شخصيت هر فردي وابسته به روشي است كه اتخاذ مي كند. اگر نفس خود را از ذلت نگاه داشت، به مقام رفيع نائل مي شود و اگر شخصيت خود را پايمال كرد، ضايع مي گردد». (1)

2-كسي كه براي خود ارزشي قائل نيست و يا اظهار ضعف و ناتواني مي كند، مقام و منزلت خود را ، نزد ديگران پايين مي آورد.

3-از طرفي كسي كه احساس حقارت مي كند انگيزه فعاليت و حركت به سوي رشد و كمال از او گرفته مي شود. بنابراين در قدم نخست بايد اعتماد به نفس پيدا كنيد و نحوه نگرش خود را اصلاح نماييد. قطعاً نقاط قوّت در شما وجود دارد. بايد آن ها را شناسايي كنيد و به رخ ديگران بكشانيد.

2_ سعي كنيد از مهارت ها و فنون مختلف برخوردار شويد تا شما را به بي كفايتي متهم نكنند. از اين رو لازم است دوره هاي آموزشي را در رشته هاي ورزش و هنر سپري كنيد تا جامعه شما را به عنوان عنصري مفيد و كارامد بشناسد.

3_ برقراري ارتباط با ديگران در شرايط خاصي انجام مي گيرد. يكي از صفاتي كه در معاشرت هاي اجتماعي اثر بارزي دارد، گشاده رويي و حُسن برخورد است. امام باقر(ع) مي فرمايد: « گشاده رويي و بشاشت مايه جلب محبت مردم و قرب به خداوند است».(2)
با خوش رويي و سلام كردن، جرأت رو به رو شدن با مردم حاصل مي شود. نكته ديگر رفق و مدارا و عفو و گذشت است. اگر اطرافيان، شما را در جمع خود نپذيرفتند، رنجيده خاطر نشويد. در اين راه استقامت ورزيده و با رفق و مدارا باز به سراغ آن ها برويد.در مواردي لازم است براي جلب نظر ديگران، بذل و بخشش داشته باشيد. امام علي(ع) مي فرمايد: « بر شما باد به رابطه با ديگران داشتن و بذل و بخشش كردن». (3)

موفق باشید

منابع:
1. غررالحكم، ج 2، ص 77.
2. بحارالانوار، ج 75، ص 176.
3. نهج البلاغه، نامه‌46

سوال از طریق آن لاین : قهر كردن با اعضاي خانواده بيش از 3 روز چه حكمي دارد؟

يكي از اموري كه در روايات اسلامي خيلي مذمت شده مسائله قهر كردن مسلمان با برادر مسلمان است . به طوري كه در كتاب ميزان الحكمه (ج 13, ص 6616 به بعد) حدود 25 روايت در مذمت اين كار نقل شده است كه من در اینجا به ذكر يكي از آنها بسنده مي كنيم . پيامبر خدا فرمود: هر دو مسلماني كه با هم قهر كنند و سه روز به قهر خود ادامه دهند و آشتي نكنند هر دو از اسلام بيرون روند و ميان آنان هيچ پيوند ديني نباشد و هر كدام از آنها پيش از ديگري با برادرش حرف بزند, در روز حسابرسي جلوتر به بهشت رود. البته منظور از خروج از اسلام اين نيست كه كافر و مرتد گردند و احكام ارتداد بر آنها اجرا گردد بلكه مراد اين است كه از مسلماني كامل عملي خارج شده اندو اسلامشان ناقص گشته است .

موفق باشید

سوال ان لاین : برادرم ظلم و ستم هاي فراواني به من كرده است آيا اگر با او قهر كنم گناه است ؟

قهر كردن با برادرتان درست نيست ولي چنان چه حقي را از شما ضايع كند، مي‏توانيد با مراجعه به محاكم قانوني،حق خود را طلب كنيد و تا جايي كه مقدور است، با گذشت و اغماض با او رفتار نماييد و اگر تحمل رفتار او را نداريد،مراوده ‏تان را با او كمتر كنيد. اما قهر كردن سزاوار نيست و اگر بتوانيد با عمل خوب خود او را شرمنده كنيد بهتر است.هم‏چنين اگر بتوانيد ( به طوري كه او متوجه نشود ) زمينه دوستي و رفاقتش را با افرادي سالم و نمازخوان، فراهم كنيد، تا به تدريج توسط آنان به سوي دين و نماز جذب شود.

موفق باشید

سوال آن لاین : دختري 23 ساله هستم و از نيامدن خواستگار رنج مي برم و اين موجب بداخلاقي، تندخويي و افسردگي ام شده است. لطفاً مرا راهنمايي کنيد

سلام بر شما
بيست و سه سال براي ازدواج دير نيست , گرچه در بعضي از مناطق ممكن است براي ازدواج سن كمتري مطلوب باشد, ولي نبايد از اين مسئله دلتنگ شد. زيرا دلتنگي نه تنها سودي ندارد، بلكه مايه از دست دادن طراوت وشادابي مي گردد، در نتيچه به ضرر و زيان شما تمام خواهد شد ، در حالي كه بايد چنان برنامه ريزي كنيد كه شادابي و نشاط خود را از دست ندهيد.
براي ازدواج انسان بايد دعا كند و از خدا بخواهد فردي مناسب قسمت او شود كه تا آخر عمر در همه زمينه ها براي او خوشبختي بياورد، سپس صبر كند تا خداوند همسري به او عطا کند.
نبايد از مسائلي كه زمينه ساز خواستگاري است غفلت كرد، مثلاً پاكيزگي و نظافت , شادابي , خوش اخلاقي , خوش سخن بودن، شوخي هاي به جا ميان همجنس ، رعايت كردن فرهنگ صحيح جامعه ، پرهيز از گرفتگي چهره و عبوس بودن , ابتذال اخلاقي ، ژوليدگي و اظهارات دلسرد كننده، حالات افسردگي.
هم چنين رفتن به مجامع زنانگي و جلسات مذهبي و ملي ، شركت در مراسم عقد و عروسي خانوادگي و قوم وخويشان، گرم گرفتن با همسايگان و خويشان و نزديكان . همه اينها با استمداد ازخداي بزرگ و توكل بر او مي تواند اميد بخش باشد و زمينه را براي معرفي شما به ديگران و پيداشدن خواستگار آماده سازد. هرگز مأيوس و نااميد نباشيد و آن قدر دعا كنيد تا درها به روي شما باز شود .ازدرگاه خداوند (كه همه چيز در دست او است. نااميد نباشيد. آن قدر اصرار كنيد, آن قدر دعا كنيد تا خواسته خود را از او بگيريد. البته با دلي پاك و قلبي با صفا به او روي آوريد و پس از ستايش از او , خاندان مطهر اهل بيت(عليهم السلام) را واسطه قرار دهيد و حاجت خود را بخواهيد, ما هم براي شما دعا مي كنيم.

موفق باشيد.

سوال آن لاین : علاقه دارم با يك جانباز ازدواج كنم , چون فكر مي كنم عشق و محبّت را مي توان در كنار يك جانباز به دست آورد. لطفاً مرا راهنمايي ام كنيد.

سلام بر شما
خواهر گرامي ! از ايثار و از خود گذشتگي كه ابراز داشته و حاضر شده ايد با يك جانباز ازدواج كنيد, خرسنديم . اين روحيهء عالي قابل ستايش است .اميدواريم به خاطر اين روحيهء ايثارگري خداوند براي شما شوهري مناسب و متدين و با اخلاق خوب نصيب فرمايد.
در هر صورت , نيّت ايثارگري و علاقه به ازدواج با يك جانباز, داراي اجر و مزد دنيوي و اخروي است . حال اگر توانستيد با جانبازي ازدواج كنيد, جاي خوشوقتي است , ولي اگر قسمت نشد و با فرد سالم و متدين وخوش اخلاقي ازدواج كرديد, ثوابي كه گفته شد, براي شما محفوظ است (نية المؤمن خيرٌ من عمله ). شماراضي به رضاي خدا باشيد و هر چه را نصيب و قسمت كرد, خوب است .
ضمناً گاه تصميم ها روي احساسات پاك است , گر چه ممكن است جانبازي بد اخلاق باشد و زندگي راسياه كند; ازاين رو نبايد در ازدواج , احساسي فكر كنيد.
در هر حال , در امر ازدواج دقت كامل را داشته باشيد و سعي كنيد با اين مسئله هم عاقلانه و منطقي برخوردكنيد; زيرا برخورد احساسي با مسائل مهمي چون ازدواج باعث ايجاد مشكلاتي در آينده خواهد شد.

ما براي شما آرزوي موفقيت داريم .

سلام.
من 25سال دارم وتازه ازدواج کردم(چندماه)!مشکلاتی که دوستان گفتند من هم برخی از اون ها رو داشتم،مثلا خواستگاری آنچنان نداشتم مثلا سالی یک بار شاید هم 2سالی یکبار...
اما افسرده نبودم چون میدونستم باکسی ازدواج خواهم کرد که عاشقم باشه،باورم این بود وچون باورم این بود به نتیجه رسیدم.یادمون باشه هدف های ما رو باورهامون میسازند...
یادم میاد 2سال پیش یکی از اقوام به من گفت خواستگاری داشتی زود قبول کن وقتی گفتم چرا گفت جهیزیه گرون شده:دی
معیارمون برا ازدواج جهیزیه نباشه...
اونایی که افسرده هستند فقط فقط فقط توکل به خدا کمکشون میکنه.
وکتاب خوندن هم سطح فکری رو بالا میبره.
ببخشید هم ولایتی درکارتون دخالت کردم اما دوست داشتم یه جایی این حرفا رو بگم.

مراقب گلوله های کوچک برفی باشیم!
شاید بهتر است از مثال گلوله برفی کوچک غلتانی شروع کنیم که در دامنه یک کوه پر از برف می غلتد، بزرگ و بزرگتر می شود و به جای زیبایی و آرامش به تدریج همراه خود اضطراب و وحشت نمایان می کند؛ چنان که گویی هیچ چیز نمی تواند آن را از حرکت متوقف سازدو هم چنان می غلتد و سرعت می گیرد، ویران می کند و در آخر فاجعه ای تلخ و انسانی به وقوع می پیوندد... کمتر کسی به یاد می آورد این توده سهمگین و ویرانگر در لحظات اول همان گلوله برفی کوچک بوده است. اگر قبل از آنکه به حرکت بیافتد جلوی آن را می گرفتند، اگر از ابتدای راه انتهای حرکت را می دیدند، اگر در ابتدا فریب ظاهر کوچک و زیبا ولی ناآرام آن را نمی خوردند... مشکلات خانوادگی هم در بسیاری از موارد چنین اند، گاهی اختلاف های بسیار کوچک و شاید بی ارزش بین زن و شوهر کم کم بزرگ و بزرگتر می شود؛ امیدها و آرزوهای شیرین اول ازدواج جای خود را به تلخی ها و ناامیدی ها می دهد، حرمت های بین آنها شکسته می شود و بگو مگوهای پیش و پا افتاده به برخوردهای خشونت آمیز و نزاع های تأسفبار می انجامد... و در نهایت این زوج را چنان در سراشیبی سقوط قرار می دهدکه گویا هیچ راه برگشتی متصور نیست، اما وقتی ریشه یابی می کنیم متوجه می شویم همه چیز از یک بی توجهی ساده، یک غرور کاذب، یک دخالت بی مورد والدین... و به هر حال با یک اشتباه کوچک شروع شده است.
در میان بیمارانم، بسیاری از زوج ها را دیده ام که منشأ اختلافات عمیق و شدیدشان که بعد از مدت ها ظاهراً به نقطه ای غیر قابل برگشت رسیده، مسائلی به ظاهر ساده و پیش پا افتاده بوده است؛ مثلاً مردی که وقتی خسته از کار به خانه می آمده، توقع داشته خانم خانه یک استکان چای یا یک لیوان آب خنک برایش بیاوردو چند دقیقه کنارش بنشیند و احوالش را بپرسد اما هرگز نتوانسته ایم خواسته را به زبان بیاورد و همسرش هم هرگز به ذهنش نرسیده که همین کار کوچک، چه قدر می تواند رضایت همسرش را فراهم بیاورد... حالا این زوج به آستانه طلاق رسیده اند و برای مشاوره مراجعه می کنند، یا زوجی که هرگز نتوانسته بودند با یکدیگر به رابطه زناشویی خوب و گرمی داشته باشند و مشکلاتشان روز به روز پیشرفته تر و عمیق تر شده بود. با یک مصاحبه دقیق معلوم می شود علت اصلی گریزان بودن همسر از شوهرش، بوی بد دهان اوست. موضوع ساده و بسیار کوچکی که شاید باور نکنیم بتواند موجی چنان عظیم و مخرب را در زندگی زناشویی به وجود آورد.
به اصطلاح، آب که گل آلود می شود واقعیت ها گُم می شوند. ما در آموزه های دینی در مورد مسائلی به ظاهر ریز و جزئی و کم اهمیت، توصیه ها و دستورات جدی و سرنوشت ساز زیادی داریم، شاید زوج های جوان عمل به این توصیه ها را خیلی جدی نگیرند. شاید چنین به نظر برسد که این توصیه ها، ورود در جزئیات غیر ضروری هستند، اما تجربه نشان می دهد بزرگ ترین مشکلات روزگاری چنان کوچک و بی اهمیت بوده اند که کسی به آن ها توجه نکرده است.
گلوگه های کوچک برفی را باید در زندگی زناشویی خود جدی بگیریم و نگذاریم بزرگ شوند.
نوشته: دکتر سید کاظم قروتن

امیدتان را از دست ندهید
آیا هرگز درباره خودتان و نوع نگاهتان به زندگی به قضاوت نشسته¬اید که چگونه فردی هستید، خوش بین یا بد بین، امیدوار یا ناامید؟ آیا همه چیز و همه کس تار و تهدید کننده می بینید و یا دلپذیر و قابل اعتماد؟ به نظر شما در گیرو دار زندگی پرچالش امروز، خوش¬بینی و امیدواری نوعی ساده لوحی است؟ نسبت به خداوند چه حسی دارید؟ به رحمت او و امدادهای غیبی¬اش چه¬قدر امیدوارید؟
رانشناسان و محققان معتقدند به هر نسبتی که هیجان¬های منفی مانند غم، عصبانیت، ناامیدی و بدبینی ما در زندگی کم¬رنگ¬تر باشد، قابلیت¬های شخصی و اجتماعی¬مان در کنار آمدن با مشکلات و کنترل فشارهای روانی افزایش می-یابد. افراد خوش¬بین شکست¬های خود را در زندگی قابل جبران می¬داننددو خود را بر تغییر شرایط توانا می¬یابند، در حالی که افراد بدبین و ناامید خود را به خاطر شکست سرزنش می¬کنند. تحقیقات حتی نشان داده افراد خوش¬بین نه تنها کارایی بیشتری در زندگی فردی و اجتماعی دارند بلکه از لحاظ جسمی و ذهنی نیز سالم¬تر از افراد بدبین هستند. خوش¬بینی و امید دو خویشاوند نزدیک هستند که زندگی را شاداب¬تر و سالم¬تر می کنند. حتماً می¬گویید خوش به حال آن¬ها که به زندگی خوش¬بین¬اند، ما که نیستیم و امید در زندگی ما چون ستاره¬ای کم¬نور است!
صبر کنید. تصور شما قابل اصلاح است. خوش بینی و امید را مانند درماندگی و ناامیدی می¬توان آموخت. زیر بنای هر دوی این حالت¬ها، نگرشی است که روان¬شناسان آن را خودباوری می¬دانند، یعنی این باور که می¬توانیم بر تحولات زندگی خود مسلط باشیم. امروز محققان دریافته¬اند که نقش امید از آن که تنها نیروی تسلی بخش در اوج احساس غم¬زدگی باشد، بسیار بالاتر است. اگر انسان امید خود را از دست بدهد، چه بداند و چه نداند، به دروازه¬های جهنم قدم گذاشته و انسانیت خود را پشت سر نهاده است. در این¬جا سخن ما از خوش بینی ¬ها ساده¬لوحانه و امیدهای دروغین نیست بلکه ما از امیدی می¬گوییم که به عنوان کیفیت اساسی یک زندگی سالم و پرنشاط مطرح است.
همان امیدی که در آموزه¬های دینی نیز مورد توجه بوده و ناامیدان از رحمت الهی را در شمار کافران و گمراهان به شمار می¬آورد. امام علی(علیه السلام) در دعای کمیل از امید به عنوان یک سرمایه یاد می¬کند « ارحم من رأس ماله الرجا؛ خدایا رحم کن به کسی که سرمایه اش امید است.» ایمان بدون امید قابل دوام نیست و به قول وحشی بافقی:
به راه ایـن امید پیـچ در پیـچ
مرا لطف تو می¬باید، دگر هیچ
پس بیایید به رشد خوش¬بینی و امید در خود کمک کنیم؛ چرا که این روند به میزان زیادی معلول آموزش و یادگیری ما در جامعه و خانواده است.
نوشته: دکتر سید حسن علم الهدایی.