جوانی، دوره ای حساس، سرنوشت ساز و تاثیر گذار برای تمامی دوره های حیات است و بسان سکه ای می ماند که بیش از دو رو ندارد.
برخی در این دوران، بیشترین لذت را از بطالت، دل مشغولی های بی ارزش و هدر دادن روزها و هفته های گران سنگ جوانی می برند و با گفتن عباراتی چون: بی خیال، خوش باش، وِلِش، بخند تا زندگی به تو بخندد و... خود را خوشبخت جلوه می دهند.
رسول اکرم(ص) درباره این دسته از جوانان فرمود: خدا را فرشته ای ست که هر شب فرود آمده و ندا در می دهد: ای بیست ساله ها! کوشش کنید و تلاش بسیار بورزید.
بدین خاطر، تا جوانی پرتوان، چالاک و آراسته ای برابر رسول الله(ص) حاضر می شد حضرت به او احترام شایانی می کردند اما چون آگاه می شدند این جوان بیکار است و عمر خود را به بطالت می گذراند دیگر اعتنایی به او نمی کردند.
روزی برخی اصحاب، دیوانه ای را به پیامبر(ص) معرفی کردند. حضرت فرمود:...بلکه این شخص مریض و بیمار است. دیوانه آن مرد و زنی است که جوانی خویش را در غیر فرمانبرداری خدا هدر داده باشد.
امام صادق(ع) این گونه جوانان را که دور از آگاهی و رشد کافی هستند تهدید به تنبیه و تادیب کرده و فرموده است: اگر جوانی از جوانان شیعه را نزد من آورند که دین را نمی شناسد او را تادیب و تنبیه خواهم کرد.
امام مجتبی(ع) خطاب به این دسته از جوانان با سخنانی سرشار از رافت و مهربانی فرموده است: ای گروه جوانان! خود را برای خدا نگه دارید و خویشتن دار باشید!
امام موسی بن جعفر(ع) از پدران خویش و امام علی(ع) نقل می کند که در تفسیر آیه « لاتنس نصیبک من الدنیا » فرمودند: یعنی پنج چیز را فراموش مکن و بیهوده از دست مده:
1-صحت و سلامتی 2- نیرو و توانایی 3- فراغت و فرصت 4- جوانی 5- نشاط و سرزنده بودن را تا به وسیله آنها آخرت را به دست آوری
گروهی دیگر از جوانان، با نگاهی از سر هوشمندی، سنجیدگی و درایت به آفرینش می نگرند و بنا به تعبیر رسول اکرم(ص) در دوران جوانی چونان پیران پخته، پر تجربه و آزموده تصمیم گیری می کنند.
اینان از چنان نگرشی در زندگی برخوردارند که گویی بار دوم است که به دنیا آمده اند و تجربیات گذشته را به کار می گیرند!!!
......نقل از کتاب سیری در سیمای جوانان....جواد سبحانی نیا