نمي دونم ۵ كيلومتر به بهشت يا جهنم! اما سريال خوبيه، همين قدر كه عالم كما رفته‌ها را بررسي مي‌كند و انسان را قانع مي‌كند كه كما اين قدر هم عذاب‌آور نيست، خوبه؛ البته يادتان باشد اگر همين كما‌رفته‌ها اگر به دنيا برگردند و بيدار شوند؛ قرار نيست هر آنچه كه ديدند را به ياد آورند خب در غير اين صورت ديگر سنگ روي سنگ بند نمي‌شود.

5 كيلومتر به بهشت

آنچه كه امروز مي‌بينيم نقد اين سريال است كه در رسانه‌‌ها و مطبوعات با نگاه هاي متفاوت پي‌گيري مي‌شود من هم نه ناقد هستم و نه صاحب رسانه؛ اما بيننده معمولي اين سريالم؛ در يكي از سكانس‌هاي قسمت شب 25 ماه رمضان، جمله‌ شخصيت روح دختر توجهم را به خود كشاند جمله‌ ‌«وقت ناهار است» وقت ناهار است و خانم روح بايد پيش مامانش باشه خب اشكالي هم نداره كه دختر بره پيش مامانش؛ اما چرا بايد«صداي اذان» و واژه«الله اکبر» اين خانم روح را به ياد مادرش و وقت ناهار بیاندازد؛ آري«الله اكبر»، «‌وقت ناهار است» چنان در كنار هم آمده است كه گويا كارگردان به صورت عمد سفارش اين ديالوگ را به بازيگر داده بود.

در هر حال يكي از مؤلفه‌هاي تربيت ديني در هنر، ايجاد ذهنيت و يا به وجود آورنده فضاها يا صحنه‌هايي است كه در آينده تداعي‌گر مسائل مذهبي براي كودك يا نوجوان باشد، كه متأسفانه اين‌گونه رفتارهاي تبليغي در تلويزيون و سينما به غفلت سپرده مي‌شود. با اين وضع ديگر نبايد شاهد تربيت‌معناگرا در ديالوگ‌هاي بي‌معنا باشيم.

۳۳ ساله‌ام؛ اما اين را هم بگويم: امروز با شنيدن صداي «الله اكبر» به ياد جمله«‌وقت ناهار است» افتادم؛ اما روزه مانع تعبير تربيت ناخودآگاه اين سريال شده است كه به نماز ايستادم.

برگرفته از وبلاگ مجال یک طلبه