حالت موضوعی | حالت خطی

***محمد آسیابانی*** · 21-02-2011 06:03 PM

"علم ماكان" يعني علم و آگاهي نسبت به اموري كه در زمان گذشته واقع شده مثلاً شخصي كه نسبت به تاريخ گذشتگان عالِم است، علم به وقايع گذشته (ماكان) دارد.
"علم مايكون" يعني علم به حوادث آينده كه هنوز تحقق نيافته است. علم آدمي غالباً مربوط به زمان حال و حوادثي است كه دَور و برش اتفاق افتاده است.
علم ما كان و ما يكون الهي
خدا عالِم مطلق است؛ يعني به همه پديده ‏ها علم دارد و چيزي در جهان هستي وجود ندارد كه از سيطره علم الهي خارج باشد. براي خدا زمان گذشته و حال و آينده بي ‏معنا است و بر همه پديده‏ ها قبل از بوجود آمدن و بعد از معدوم شدن علم دارد و عليم مطلق است. جهل و ناداني كه نشانه نقصان است، در مورد خدا بي معنا است. اوليا خدا و ائمه معصومين(ع) از جانب الهي و با آگاهي دادن خداوند از غيب (علم لدني) به برخي پديده‏ها قبل از به وجود آمدن علم پيدا مي كنند و از حوادث آينده آگاه بوده، در برخي موارد به عنوان معجزه به مردم اعلام كرده‏اند؛ هم چنين به علم خاصي از جانب خداوند از حوادث گذشته آگاهي دارند، مانند نحوه آفرينش آدم و حوا و حوادث زمان پيامبران.

ali hajizadeh · 27-10-2011 07:17 PM

سلام
بی زحمت ین نکته جبر و اختیار را مشخص بفرمایید اگر خداوند متعال عاقبت همه کارهای مارا میداند پس چگونه ما بر سرنوشته خود دخیل خواهیم بود.چون از همان ابتدا معلوم است که من مرتد میشوم یا نه.جهنمی هستم یا بهشتی.نقش دعا و توسل چیست؟اگر اختیار هست چرا ما نمیتوانیم مسیر خدا شناسی راخودمان انتخاب نماییم یا چرا خداوند همه مارا به گونه ای بوجود نیاورد که نیاز به پیامبر و راهنما نداشته باشیم؟چرا باید مسائل خداشناسی انقدر ست باشد که نیاز به راهنما داشته باشد؟

***محمد آسیابانی*** · 28-10-2011 03:20 PM

(27-10-2011 07:17 PM)ali hajizadeh نوشته شده توسط: سلام
بی زحمت ین نکته جبر و اختیار را مشخص بفرمایید اگر خداوند متعال عاقبت همه کارهای مارا میداند پس چگونه ما بر سرنوشته خود دخیل خواهیم بود.چون از همان ابتدا معلوم است که من مرتد میشوم یا نه.جهنمی هستم یا بهشتی.

1. علم خداوند به سرنوشت و چگونگی تعاملات و رفتارهای موجودات، موجب جبر آنها بر خطاکاری نمی شود. مثلا: اگر شما با استفاده از موقعیتی همانند ساختمان یا مکانی مرتفع، شاهد رانندگی دوستتان باشید و ببینید که با این طرز رانندگی، حتما سقوط می کند و نسبت به عاقبت ناخوشایند رفتار خارج از ضابطه و عقلانیت او، علم و آگاهی کامل داشته باشید، و پس از دقایقی هم وی به اثر طبیعی کار خود برسد، آیا شما مقصرید؟ آیا شما باعث سقوطش به دره شده اید؟ آیا علم شما به سرنوشت «انتخاب نادرست وی در شیوه رانندگی» او را مجبور به سقوط کرده؟ آیا دولت ها و مهندسین راه و سازندگان اتومبیل که یقیناً می دانند، بسیاری از تصادفات به خاطر سوارکاری، اتومبیل رانی و استفاده نادرست و نابجا از اتومبیل و جاده است، عامل جبری سوانح جاده ای اند؟

2. در حقیقت نقش علم خداوند این است که می داند چه کسی از اسباب و زمینه های هدایت بهره گرفته و چه کسی به آن پشت پا می زند! و آن عذاب، بازتاب کردار اختیاری مردم در استفاده نکردن از اسباب هدایت است. همانند معلمی ورزیده که روز آغاز درس، عوامل موفقیت تحصیلی را می گوید و نیک می داند که چه کسانی، حرف گوش می کنند و چه کسانی سر به هوا هستند. طبیعتاً نمره ها و جوایز خوب برای اهلش است و نمرات منفی و دردسرهای آن برای کسی است که با کردار خود، همین عاقبت را طلب می کرده است! پس همان گونه که آگاهی معلم، از کردار دانش آموزان پرده برمی دارد و به هیچ وجه موجب اجبار آنها بر تنبلی نمی شود، علم خداوند نیز موجب اجبار بندگان بر گناه نمی شود. در حقیقت"خدا به طاعت و معصیت بندگان علم دارد و این علم کاشف و تابع آن کردار بندگان است".[1]

3.خداى بزرگ كه خالق و مالك همۀ موجودات است اراده كرده است كه انسان در كارهاى اختياريش با ارادۀ خود منشاء اثر باشد؛ يعنى اگر براى تحقق يك حادثه مثلاً پنج شرط و علت نيازمند باشد، يكى از آن علت‏ها اختيار و ارادۀ انسان است، بر فرض براى روشن شدن يك چراغ بايد تمام وسايل لازم، سالم و مهيا باشد از جمله: كليد، سيم، لامپ، كنتور برق، اتصال سيم به كارخانه و منبع توليد برق و جريان برق در سيم‏ها. حال يكى از علت‏هاى روشن شدن چراغ، فشار دادن كليد برق است كه در اين مثال در كارهاى اختيارى ما وقتى همه شروط مهيا است، زدن كليد همان اختيار ماست و خداوند خواسته است كه انسان با اختيار خودش كليد برق حادثه‏اى را نزند. ولی خداوند می داند که اراده این انسان به چه چیز تعلق می گیرد انجام یا عدم انجام را؟ اما این علم هیچ منافاتی با اختیار بندگان ندارد.

علاوه بر اینکه خدا برای هدایت انسان پیامبر درونی (عقل سالم و فطری) و پیامبر بیرونی (انبیاء و ائمه (ع) و کتاب و علمای ربانی) را تدارک دیده است. با این حال مقصر کیست؟ آنکه صدها چراغ دارد و بیراهه می رود؟ یا آنکه از عاقبت کار چنین افرادی آگاه است؟

بنا بر این زندگی در این دنیا زندگی در مدرسه اراده است و سعادت و شقاوت هر کس بدست خود اوست. و اوست که باید حرکت کند و از خدا طلب هدایت و توفیق بیشتر نماید. و از این جهت مسؤولیت گناه انسان متوجه خود اوست و باید پاسخ گو باشد.

[1] طوسی، خواجه نصیر الدین طوسی، کشف المراد، ، ص 230.

***محمد آسیابانی*** · 28-10-2011 03:34 PM

(27-10-2011 07:17 PM)ali hajizadeh نوشته شده توسط: چرا ما نمیتوانیم مسیر خدا شناسی راخودمان انتخاب نماییم یا چرا خداوند همه مارا به گونه ای بوجود نیاورد که نیاز به پیامبر و راهنما نداشته باشیم؟

1- ما بايد بدانيم كه علم و دانش ما محدود است، و با تمام پيشرفت هايى كه در تمام علوم و دانش ها نصيب بشر شده هنوز آنچه را كه ما مى دانيم در برابر آنچه نمى دانيم همچون قطره اى در برابر دريا، و كاهى در برابر كوه است، و يا به گفته بعضى از دانشمندان بزرگ تمام علومى را كه ما امروز در اختيار داريم الفبائى براى كتاب بزرگ عالم هستى محسوب مى شود.
به تعبير ديگر: قلمرو قضاوت و درك عقل ما منطقه كوچكى است كه شعاع علم و دانش آن را روشن ساخته و ما از بيرون آن به كلى بى خبريم.
پيامبران مى آيند و اين منطقه وسيع را تا آنجا كه ما نياز داريم روشن مى سازند. در حقيقت عقل ما همچون نورافكن قوى و نيرومندى است، امّا پيامبران و وحى آسمانى همچون يك خورشيد عالمتاب، آيا كسى مى تواند بگويد من با داشتن يك نورافكن قوى چه احتياجى به خورشيد دارم؟!
باز به تعبير روشن تر: مسائل زندگى را مى توان به سه گروه تقسيم كرد: «معقول»، «نامعقول» و «مجهول».
پيامبران هرگز سخن نامعقول يعنى چيزى بر ضد عقل و خرد نمى گويند، و اگر بگويند پيامبر نيستند، بلكه آنها در فهم و درك مجهولات به ما كمك مى كنند و اين بسيار براى ما مهم است.
بنابراين آنها كه در گذشته مى گفتند با وجود عقل و خردِ آدمى، نيازى به پيامبران نيست و يا آنها كه امروز مى گويند با اين همه پيروزى هاى علمى بشر احتياجى به پيامبران و تعليمات آنها نداريم، نه قلمرو علم و دانش بشر را شناخته اند و نه رسالت پيامبران را.
اين درست به آن مى ماند كه كودكى كه درس الفبا را در كلاس اول خوانده بگويد من ديگر همه چيز را مى دانم و نياز به معلم و استاد ندارم، آيا اين سخن بى پايه نيست.
2- هيچ كس نمى گويد انسان خود را دربست در اختيار فردى همچون خودش بگذارد، سخن اينجاست كه پيامبران با وحى آسمانى، يعنى با علم بى پايان خدا، ارتباط دارند، و ما بايد از طريق دلائل قطعى ارتباطشان را با خدا بشناسيم، تنها در اين صورت است كه سخنان اين رهبران آسمانى را پذيرا مى شويم و تعليمات حساب شده آنها را با جان و دل مى پذيريم.

(27-10-2011 07:17 PM)ali hajizadeh نوشته شده توسط: چرا باید مسائل خداشناسی انقدر سست باشد که نیاز به راهنما داشته باشد؟

دوست گرامی تمام علوم نیاز به راهنما دارند برای فراگیری. همه دانشجویان برای فراگیری دروسی همانند فیزیک،شیمی،علوم زیست محیطی،روانشناسی و ... نیاز به استاد و راهنما دارند.آیا می توانیم بگوییم که این دروس سست و بی پایه هستند،چون نیاز به راهنما دارند؟
خداشناسی و در کل علم دین علومی است که سعادت اخروی ما را بدنبال دارد به طریق اولی نسبت به علوم دنیوی به راهنمایی بیشتری نیاز دارد.