حالت موضوعی | حالت خطی

سینا2 · 09-02-2011 01:25 AM

ابن حجر هيتمى و ديگران نقل كرده‏اند:
«مأمون مى‏خواست دختر خود را به حضرت جواد عليه السلام تزويج كند، بنى‏عباس، از شنيدن اين قضيه، به صدا درآمده، به او گفتند: خلافت هم‏اكنون در دست بنى‏عباس است، چرا مى‏خواهى آن را به بنى‏هاشم منتقل كنى؟
مأمون در جواب گفت: علت آن، كثرت علم و فضل اين كودك است.
آنان جواب دادند: او كودكى خردسال است و هنوز اكتساب علم و كمال نكرده است. اگر صبر كنى كه كامل شود و بعداً با او وصلت نمايى، بهتر است.
مأمون گفت: شما ايشان را نمى‏شناسيد. علم ايشان از جانب خداوند است و كوچك و بزرگ آنان از ديگران افضل‏اند. اگر مى‏خواهيد اين امر بر شما ثابت شود، علما را جمع كنيد و با او مباحثه نماييد.
عباسيان قبول نموده، اتفاق كردند كه يحيى بن اكثم، قاضى القضات آن عصر، با او بحث كند. از اين‏رو در يك روز معين، در مجلس مأمون حاضر شدند و يحيى بن اكثم، مسائلى را از حضرت جواد عليه السلام پرسيد، و آن حضرت عليه السلام به بهترين وجه از آنها پاسخ داد.
سپس مأمون از امام عليه السلام خواست كه يحيى بن اكثم را امتحان نموده، از او سؤال كند.
حضرت عليه السلام به او فرمود: از تو سؤال كنم؟ يحيى در جواب عرض كرد: اختيار با شما است.
اگر جواب آن را بدانم مى‏دهم وگرنه از محضر شما استفاده مى‏كنم.
امام جواد عليه السلام پرسيد: نظر تو چيست درباره مردى كه در اول روز، به زنى به حرام نگاه كرد و در وسط روز نگاهش به آن زن حلال گشت. هنگام ظهر، نظر بر او حرام شد و در وقت عشا، دوباره بر او حلال گشت، نصف شب باز زن بر او حرام شد و هنگام صبح نگاه به آن زن بر او حلال گشت. سرّ اين قضيه چيست و چرا آن زن اين‏گونه بر او حلال و حرام شده است؟
يحيى بن اكثم در جواب عرض كرد: به خدا سوگند كه از اين مسئله اطلاعى ندارم و اگر شما صلاح مى‏دانيد جواب آن را بفرماييد.
امام جواد عليه السلام فرمود: آن زن كنيز كسى بود. در اول روز مردى اجنبى به او نگاه كرد كه نظر او حرام بود. آن مرد در نيمه روز آن كنيز را از صاحبش خريد و از اين طريق كنيز را بر خود حلال كرد. هنگام ظهر آن زن را آزاد كرد، لذا بر او حرام شد. در وقت عصر با او ازدواج نمود و او را بر خود حلال گرداند. و غروب او را ظِهار كرد و زن بر او حرام شد.
هنگام عشا، كفاره ظهار پرداخت و دوباره او را بر خود حلال كرد. نيمه‏شب آن زن را يك‏طلاقه كرده و او را بر خود حرام نمود، ولى هنگام صبح به آن زن رجوع كرده و دوباره آن زن بر او حلال شد.
هنگامى كه سخنان امام جواد عليه السلام به پايان رسيد، مأمون رو به عباسيان كرد و گفت:
آيا به آنچه كه انكار مى‏كرديد رسيديد؟ سپس دخترش را به عقد امام جواد عليه السلام درآورد.» «1»
**********
1) صواعق المحرقه، ص 123؛ قرمانى، اخبارالدول، ص 116؛ شبلنجى، نورالابصار، ص 217؛ ابن صباغ، فصول المهمه، ص 249.

saghii · 17-06-2011 07:10 PM

على بن اسباط، يكى از ياران امام رضا و امام جواد-عليهما السلام-مى ‏گويد: روزى به محضر امام جواد رسيدم، در ضمن ديدار، به سيماى حضرت خيره شدم تا قيافه او را به ذهن خود سپرده، پس از بازگشت ‏به مصر براى ارادتمندان آن حضرت بيان كنم (1) .

درست در همين لحظه امام جواد-عليه السلام-كه گويى تمام افكار مرا خوانده بود، در برابر من نشست و به من توجه كرد و فرمود: اى على بن اسباط! كارى كه خداوند در مسئله امامت انجام داده، مانند كارى است كه در مورد نبوت انجام داده است. خداوند درباره حضرت يحيى-عليه السلام-مى ‏فرمايد: «ما به يحيى در كودكى فرمان نبوت داديم‏» (2) .

*********
1) از سخن على بن اسباط استفاده مى ‏شود كه آن حضرت در آن زمان پيروانى هم در مصر داشته است و آنان علاقه‏ مند بوده ‏اند با خصوصيات جسمى حضرت آشنا شوند.

2) و آتيناه الحكم صبيا (سوره مريم: 12) .

***محمد آسیابانی*** · 27-10-2011 12:41 AM

از آنجا كه امام جواد نخستين امامى بود كه در خردسالى به منصب امامت رسيد، حضرت مناظرات و بحث و گفتگوهايى داشته است كه برخى از آنها بسيار پر سر و صدا و هيجان‏انگيز و جالب بوده است. علت اصلى پيدايش اين مناظرات اين بود كه از يك طرف، امامت او به خاطر كمى سن براى بسيارى از شيعيان كاملاً ثابت نشده بود (گرچه بزرگان و دانايان شيعه بر اساس عقيده شيعه هيچ شك و ترديدى در اين زمينه نداشتند) ازاين رو براى اطمينان خاطر و به عنوان آزمايش، سؤالات فراوانى از آن حضرت مى‏كردند.
از طرف ديگر، در آن مقطع زمانى، قدرت «معتزله» افزايش يافته بود و مكتب اعتزال به مرحله رواج و رونق گام نهاده بود و حكومت وقت در آن زمان از آنان حمايت و پشتيبانى مى‏كرد و از سلطه و نفوذ خود و ديگر امكانات مادى و معنوى حكومت، براى استوارى و تثبيت خط فكرى آنان و ضربه زدن به گروههاى ديگر و تضعيف موقعيت و نفوذ آنان به هر شكلى بهره بردارى مى‏كرد. مى‏دانيم كه خط فكرى اعتزال در اعتماد بر عقل محدود و خطاپذيرى بشرى افراط مى‏نمود: معتزليان دستورها و مطالب دينى را به عقل خود عرضه مى‏كردند و آنچه را كه عقلشان صريحاً تأييد مى‏كرد مى‏پذيرفتند و بقيه را رد و انكار مى‏كردند و چون نيل به مقام امامت امّت در سنين خردسالى با عقل ظاهر بين آنان قابل توجيه نبود، سؤالات دشوار و پيچيده‏اى را مطرح مى‏كردند تا به پندار خود، آن حضرت را در ميدان رقابت علمى شكست بدهند!
ولى در همه اين بحثها و مناظرات علمى، حضرت جواد (ع) (در پرتو علم امامت) با پاسخهاى قاطع و روشنگر، هرگونه شك و ترديد را در مورد پيشوايى خود از بين مى‏برد و امامت خود و نيز اصل امامت را تثبيت مى‏نمود. به همين دليل بعد از او در دوران امامت حضرت هادى (كه او نيز در سنين كودكى به امامت رسيد) اين موضوع مشكلى ايجاد نكرد، زيرا ديگر براى همه روشن شده بود كه خردسالى تأثيرى در برخوردارى از اين منصب خدايى ندارد.