سه نوع شرک داریم:شرک اکبر، شرک اصغر، شرک خفی.

نوع اول: شرک اکبر عبارت است از چهار نوع:
1- شرک دعوت، یا شرک در دعا.
خداوند در آیه 65 سوره عنکبوت می فرماید:«هنگامی که بر کشتی سوار شوند، خدا را با اخلاص می‌خوانند، چون خدا آنان را نجات داد و به خشکی رساند، باز شرک می‌آورند».

2- شرک نیت و قصد و اراده:
خداوند تبارک و تعالی می‌فرماید:
«هر كس كه زندگانى دنيا و تجمّل آن را خواسته باشد، [پاداش‏] كارهايشان را در آنجا برايشان به تمام و كمال مى ‏رسانيم و آنان در آنجا كاستى نبينند. اينان كسانى هستند كه در آخرت جز آتش [جهنّم‏] ندارند و آنچه در آنجا (دنيا) كرده بودند، بر باد رفته و آنچه را كه انجام مى‏دهند باطل است».(هود 15-16)
3- شرک طاعت یا شرک در پیروی.
خداوند در آیه 31 سوره توبه می فرماید:«احبار و رهبان‌های خویش را معبودهایی در برابر خدا قرار دادند، و همچنین مسیح فرزند مریم را در حالی که امر نشده بودند جز این که خدای یکتا را که معبودی جز او نیست پرستش نمایند، او پاک و منزه است از آنچه آنان شرک می‌آورند».

4- شرک محبت.
خداوند در آیه 165 سوره بقره می فرماید:«و از مردم كسانى هستند كه به جاى خدا همتايانى را [براى او] بر مى‏ گيرند كه آنها را مانند دوست داشتن خدا دوست مى‏دارند- و مؤمنان در دوستى خدا قوى ‏ترند- و اگر [اين‏] ستمكاران هنگامى كه عذاب را مى‏بينند، ببينند [كه شريكانشان سودى نمى‏بخشند، خواهند دانست‏] كه همه توان از آن خداست و اينكه خداوند سخت كيفر است».

نوع دوم: شرک اصغر، یا همان ریا در اعمال روزانه خود انسان.
کهف(آیه110):
«پس هرکس که به لقای پروردگارش امیدوار است، باید کار شایسته انجام دهد و هیچکس را در عبادت پروردگارش شریک نکند».

نوع سوم: شرک خفی:
دلیل آن حدیث پیامبر ص می‌فرماید: «شرک در این امت پنهان‌تر از حرکت مورچه سیاه بر تخته سیاهی می‌باشد».

بسم الله الرحمن الرحیم
و صلوات بر محمد و ال بیت طاهرش
برای من هم سوال است بارها و بارها در قرآن آمده است که تنها خداوند ولی شماست /مومن از خواندن غیر خدا نهی شده است / خداوند فرموده من به شما از رگ گردن نیز نزدیکتر هستم /مرا بخوانید تا شما را اجابت کنم و....پس ایا گرفتن ضریح امامان با تمام کمالات شان و درخواست شفا برای بیمار یا سایر حوایج شرک به خداوند نیست؟ مگر از خداوند مهربانتر کسی نسبت به بنده اش وجود دارد؟ مگر نعوذ بالله خداوند نیاز به واسطه برای حرف زدن دارد؟ اگر خداوند مهربانترین نسبت به بنده اش هست ( که هست ) زمانی که بنده ای توبه کرد و بر سر
یمان ایستاد چه نیازی به آوردن واسطه هست؟ یا وقتی بنده ای در گرفتاری قرار میگیرد وقتی نامی غیر از خدا را به زبان می آورد ( یا علی یا زهرا ) آیا این جز شرک به خداوند است؟ من شیعه هستم به تمام امامان شیعه نیز اعتقاد دارم به حقانیت آنها ایمان دارم اما ایمان به خداوند با اینگونه اعمال به شرک الوده میشود. اینکه بگوییم معصومین واسطه ما با خدا هستند کجای قرآن آمده است که انسان به واسطه نیاز دارد ؟ امامان چراغ راه ما هستند مسیر حق را به ما نشان میدهند. در تارکی جهالت دنیا نور راهنمای ما برای دوری از شرک هستند ...ایا اگر امامان ما را در آن دنیا حاضر کنند و از ایشان بپرسند این بنده من در زمان گرفتاری گفت یا حسین و مرا نخواند فکر میکنید پاسخشان چیست؟ ایا جز پاسخی است که از زبان حضرت عیسی (ع) در قرآن آمده است؟
امامان ما مانند خورشیدی هستند که نور و حیات را در زمین میگسترانند اما اما آنها نیز آفریده خدا هستند. ما در حال رفتن به مسیری هستیم که مسیحیان رفتند . گرچه به زبان مقام الوهیت برای ایشان قایل نیستیم اما رفتارمان /دعاهایمان و منشمان بسیار در حال نزدیک شده به آنهاست.
ان ربكم الله الذي خلق السماوات والارض في سته ايام ثم استوي علي العرش يدبر الامر ما من شفيع الا من بعد اذنه ذلكم الله ربكم فاعبدوه افلا تذكرون

سوره: 32 , آیه: 4

الله الذي خلق السماوات والارض وما بينهما في سته ايام ثم استوي علي العرش ما لكم من دونه من ولي ولا شفيع افلا تتذكرون

سوره: 6 , آیه: 51

وانذر به الذين يخافون ان يحشروا الي ربهم ليس لهم من دونه ولي ولا شفيع لعلهم يتقون

سوره: 40 , آیه: 18

وانذرهم يوم الآزفه اذ القلوب لدي الحناجر كاظمين ما للظالمين من حميم ولا شفيع يطاع

سوره: 6 , آیه: 70

وذر الذين اتخذوا دينهم لعبا ولهوا وغرتهم الحياه الدنيا وذكر به ان تبسل نفس بما كسبت ليس لها من دون الله ولي ولا شفيع وان تعدل كل عدل لا يوخذ منها اوليك الذين ابسلوا بما كسبوا لهم شراب من حميم وعذاب اليم بما كانوا يكفرون

و اما در مورد این آیه:ان ربكم الله الذي خلق السماوات والارض في سته ايام ثم استوي علي العرش يدبر الامر ما من شفيع الا من بعد اذنه ذلكم الله ربكم فاعبدوه افلا تذكرون
آیا در قرآن ذکر شده است این شفیعان چه کسانی هستند؟ در مقام امامان ما هیچ شکی نیست اما چرا حضرت رسول به عزیزترین شان به حضرت فاطمه (ع) فرمودند که در آن جهان کاری از دست ایشان برای فاطمه زهرا (ع) برنمی آید و ایشان باید خود در همین دنیا در فکر آخرت خود باشند. کمی فکر کنیم. این همه زحمت و تلاش در راه اطاعت خداوند با شرک الوده نشود .خداوند فرموده اند هر گناهی را میبخشند بجز شرک . در دعاهایمان بسیار باید مراقب باشیم . والسلام





/

نقل قول: برای من هم سوال است بارها و بارها در قرآن آمده است که تنها خداوند ولی شماست

اشتباه شما در اینجاست که فکر میکنید شیعه ولایت ائمه علیهم السلام را جدای ولایت خدا میداند و مستقل از خدا در صورتی که اصلا اینگونه نیست.ائمه نیز ولایت خود را از خدا دارند.مگر این آیه را نخوانده اید:
انما وليكم الله و رسوله و الذين آمنوا الذين يقيمون الصلوة و يؤتون الزكوة
ولىّ شما، تنها خدا و پيامبر اوست و كسانى كه ايمان آورده‏اند: همان كسانى كه نماز برپا مى‏دارند و در حال ركوع زكات مى‏دهند.

نقل قول: مومن از خواندن غیر خدا نهی شده است

این کلام درست است.اما منظور از خواندن غیر خدا به این معنا است که مومن نباید قدرتی ورای قدرت خدا متصور شود.و اگر کسی در گرفتاری ها کسی غیر از خدا را بخواند تنها زمانی شرک است که قدرت آن شخص را جدای قدرت خدا بداند در غیر اینصورت به هیچ وجه شرک نیست.همانطور که هرکس که در چاهی گیر کرده یا مریض شده از افراد بیرون چاه و یا از پزشک کمک میخواهد.حتی حضرت عیسی علیه السلام که پیامبر خداست از حواریون خود کمک خواست آیا او غیر خدا را خواند و مشرک است؟ در قرآن آمده:
کما قال عیسی بن مریم للحواریین من أنصاری إلی الله؟ فقال الحواریون نحن أنصار الله فآمنت طائفة من بنی إسرائیل و کفرت طائفة فأیدنا ألذین أمنو علی عدوهم فأصبحوا ظاهرین
همانگونه که حضرت عیسی به حواریون فرمود :چه کسانی حاضرند مرا به سوی خدایاری کنند؟(عیسی را یاری کنند برا ی حرکت به سوی خدا ) پس حواریون گفتند : ما یاوران خدا هستیم

نقل قول: خداوند فرموده من به شما از رگ گردن نیز نزدیکتر هستم /مرا بخوانید تا شما را اجابت کنم و....پس ایا گرفتن ضریح امامان با تمام کمالات شان و درخواست شفا برای بیمار یا سایر حوایج شرک به خداوند نیست؟ مگر از خداوند مهربانتر کسی نسبت به بنده اش وجود دارد؟ مگر نعوذ بالله خداوند نیاز به واسطه برای حرف زدن دارد؟ اگر خداوند مهربانترین نسبت به بنده اش هست ( که هست ) زمانی که بنده ای توبه کرد و بر سر
یمان ایستاد چه نیازی به آوردن واسطه هست؟ یا وقتی بنده ای در گرفتاری قرار میگیرد وقتی نامی غیر از خدا را به زبان می آورد ( یا علی یا زهرا ) آیا این جز شرک به خداوند است؟ من شیعه هستم به تمام امامان شیعه نیز اعتقاد دارم به حقانیت آنها ایمان دارم اما ایمان به خداوند با اینگونه اعمال به شرک الوده میشود. اینکه بگوییم معصومین واسطه ما با خدا هستند کجای قرآن آمده است که انسان به واسطه نیاز دارد ؟ امامان چراغ راه ما هستند مسیر حق را به ما نشان میدهند. در تارکی جهالت دنیا نور راهنمای ما برای دوری از شرک هستند ...ایا اگر امامان ما را در آن دنیا حاضر کنند و از ایشان بپرسند این بنده من در زمان گرفتاری گفت یا حسین و مرا نخواند فکر میکنید پاسخشان چیست؟ ایا جز پاسخی است که از زبان حضرت عیسی (ع) در قرآن آمده است؟

کسی منکر این مساله نیست که خدا به ما نزدیک است و ما بدون واسطه هم میتوانیم از خدا چیزی بخواهیم.اما اینکه فرمودید که آیا توسل به اهل بیت علیهم السلام و خواندن نام آنها در گرفتاری ها شرک هست یا نه.
قرآن میفرماید:
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آَمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ . المائدة / 35 .
اي كساني كه ايمان آورده‌ايد ، از خدا بترسيد و براي تقرب به او وسيله‌اي بجوييد .

اين آيه به تمامي مؤمنين دستور مي‌دهد كه به هر وسيله‌اي كه سبب تقرب به خداوند مي‌شود تمسك بجويند ؛ بنابراين تقرب به خداوند بدون وسيله و واسطه‌ امكان ندارد حضرت زهرا سلام الله عليه مي‌فرمايد :
وأحمد اللّه الذي بعظمته ونوره يبتغي مَن في السموات والأرض إليه الوسيلة ونحن وسيلته في خلقه .

تمام آن‌چه در آسمان و زمين هستند ، براي تقرب به خداوند به دنبال وسيله هستند و ما وسيله و واسطۀ خداوند در ميان خلقش هستيم .
شرح نهج البلاغة ، ج 16 ، ص211 و السقيفة وفدك ، ص 101 و بلاغات النساء ، بغدادي ، ص 14.

و از عايشه در بارۀ خوارج نقل شده است كه پيامبر فرمود :
هم شرّ الخلق والخليقة ، يقتلهم خير الخلق والخليقة ، وأقربهم عند اللّه وسيلة .

شرح نهج البلاغة ، ج2 ، ص267 از مسند احمد ؛ اما اين روايت را دستان امانت‌دار اهل سنت حذف كرده‌اند . و المناقب ، ابن المغازلي شافعي ، ص56 ، ح 79.
خوارج، بدترين خلائق هستند ، آن‌ها را بهترين فرد از ميان خلائق كه نزديك‌ترين وسيله به خداوند است ، خواهد كشت .
باید توجه داشت اگر کسی قدرت اهل بیت و رسول مکرم اسلام صلوات الله علیهم اجمعین را از خدا ندانند و قدرت آنها را جدای خدا بدانند قطعا شرک است اما شیعه قدرت ائمه(ع) را از خدا میداند نه قدرتی جدای قدرت خدا.در نتیجه هرکس امامان را بخواند گویا خدا را صدا زده و این دقیق عمل به ایه قرآن است.
اگر کسی به فرض از امام رضا علیه السلام متوسل شود و شفای بچه اش را از خدا بخواهد و نیروی امام رضا (ع) را از خدا بداند که همه اینگونه هستند و امام رضا(ع) به اذن خدا شفای او را بدهد این دقیقا همان کاری است که حضرت عیسی علیه السلام میکرد.در آیه 49 آل عمران آمده است.
وَ رَسُولاً إِلى‏ بَني‏ إِسْرائيلَ أَنِّي قَدْ جِئْتُکُمْ بِآيَةٍ مِنْ رَبِّکُمْ أَنِّي أَخْلُقُ لَکُمْ مِنَ الطِّينِ کَهَيْئَةِ الطَّيْرِ فَأَنْفُخُ فيهِ فَيَکُونُ طَيْراً بِإِذْنِ اللَّهِ وَ أُبْرِئُ الْأَکْمَهَ وَ الْأَبْرَصَ وَ أُحْيِ الْمَوْتى‏ بِإِذْنِ اللَّهِ وَ أُنَبِّئُکُمْ بِما تَأْکُلُونَ وَ ما تَدَّخِرُونَ في‏ بُيُوتِکُمْ إِنَّ في‏ ذلِکَ لَآيَةً لَکُمْ إِنْ کُنْتُمْ مُؤْمِنينَ
و (عیسى را به) پیامبرى به سوى بنى‏اسرائیل (فرستاد تا بگوید) که همانا من از سوى پروردگارتان براى شما نشانه‏اى آورده‏ام. من از گل براى شما (چیزى) به شکل پرنده مى‏سازم، پس در آن مى‏دمم، پس به اراده و اذن خداوند پرنده‏اى مى‏گردد. و همچنین با اذن خدا کور مادرزاد و مبتلایان به پیسى را بهبود مى‏بخشم و مردگان را زنده مى‏کنم واز آنچه مى‏خورید و آنچه در خانه‏هایتان ذخیره مى‏کنید به شما خبر مى‏دهم، براستى اگر ایمان داشته باشید در این معجزات براى شما نشانه و عبرتى است.
وقتی به درستی امامان را صدا بزنیم و متوسل آنها بشویم در قیامت مثل همان کسانی هستیم که از مسیح(ع) خواستند شفای مریضانشان یا زنده شدن مردگانشان را.

نقل قول: امامان ما مانند خورشیدی هستند که نور و حیات را در زمین میگسترانند اما اما آنها نیز آفریده خدا هستند. ما در حال رفتن به مسیری هستیم که مسیحیان رفتند . گرچه به زبان مقام الوهیت برای ایشان قایل نیستیم اما رفتارمان /دعاهایمان و منشمان بسیار در حال نزدیک شده به آنهاست.

مسیحیان حضرت مسیح(ع) را پسر خدا دانستند و نیرویی جدای خدا و گرفتار تثلیث شدند این همان چیزی است که شما به آن توجه ندارید ما میگوییم پیامبرانی چون حضرت مسیح یا حضرت رسول و اهل بیتش صلوات الله علیهم اجمعین بدون عنایت خدا هیچ چیزی از خود ندارند و اگر ما به آنها متوسل میشویم به خاطر کلام خداست و اینکه خدا آنها را باب رحمت خود قرار داده است.بر خلاف مسیحیان که برای مسیح قدرتی ورای قدرت خدا میدانند و ما مسلمانان کارهای او را به اذن خدا.

اما درمورد آیات هم در پست بعدی خدمتتون عرض میکنم.این پست کمی طولانی شد عذر میخوام.

نقل قول: ان ربكم الله الذي خلق السماوات والارض في سته ايام ثم استوي علي العرش يدبر الامر ما من شفيع الا من بعد اذنه ذلكم الله ربكم فاعبدوه افلا تذكرون

سوره: 32 , آیه: 4

الله الذي خلق السماوات والارض وما بينهما في سته ايام ثم استوي علي العرش ما لكم من دونه من ولي ولا شفيع افلا تتذكرون

سوره: 6 , آیه: 51

وانذر به الذين يخافون ان يحشروا الي ربهم ليس لهم من دونه ولي ولا شفيع لعلهم يتقون

سوره: 40 , آیه: 18

وانذرهم يوم الآزفه اذ القلوب لدي الحناجر كاظمين ما للظالمين من حميم ولا شفيع يطاع

سوره: 6 , آیه: 70

وذر الذين اتخذوا دينهم لعبا ولهوا وغرتهم الحياه الدنيا وذكر به ان تبسل نفس بما كسبت ليس لها من دون الله ولي ولا شفيع وان تعدل كل عدل لا يوخذ منها اوليك الذين ابسلوا بما كسبوا لهم شراب من حميم وعذاب اليم بما كانوا يكفرون

و اما در مورد این آیه:ان ربكم الله الذي خلق السماوات والارض في سته ايام ثم استوي علي العرش يدبر الامر ما من شفيع الا من بعد اذنه ذلكم الله ربكم فاعبدوه افلا تذكرون
آیا در قرآن ذکر شده است این شفیعان چه کسانی هستند؟ در مقام امامان ما هیچ شکی نیست اما چرا حضرت رسول به عزیزترین شان به حضرت فاطمه (ع) فرمودند که در آن جهان کاری از دست ایشان برای فاطمه زهرا (ع) برنمی آید و ایشان باید خود در همین دنیا در فکر آخرت خود باشند. کمی فکر کنیم. این همه زحمت و تلاش در راه اطاعت خداوند با شرک الوده نشود .خداوند فرموده اند هر گناهی را میبخشند بجز شرک . در دعاهایمان بسیار باید مراقب باشیم . والسلام

درمورد آیات شفاعت همانطور که میدانید قرآن آیات محکم و متشابه داره.آنچه قطعی است گروهی به اذن خدا شفیعان محشر هستند.حال اینان چه کسانی هستند باید به مفسر قرآن حضرت رسول(ص) و ائمه علیهم السلام مراجعه کرد.همانطور که در قرآن آمده است.و این از بدیهیات اسلام است.
بِالْبَيِّناتِ وَ الزُّبُرِ وَ أَنْزَلْنا إِلَيْكَ الذِّكْرَ لِتُبَيِّنَ لِلنَّاسِ ما نُزِّلَ إِلَيْهِمْ وَ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ (نحل/44)

وَ ما أَنْزَلْنا عَلَيْكَ الْكِتابَ إِلاَّ لِتُبَيِّنَ لَهُمُ الَّذِي اخْتَلَفُوا فيهِ وَ هُدىً وَ رَحْمَةً لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ (نحل/64)

وَ إِذْ أَخَذَ اللَّهُ ميثاقَ الَّذينَ أُوتُوا الْكِتابَ لَتُبَيِّنُنَّهُ لِلنَّاسِ وَ لا تَكْتُمُونَهُ فَنَبَذُوهُ وَراءَ ظُهُورِهِمْ وَ اشْتَرَوْا بِهِ ثَمَناً قَليلاً فَبِئْسَ ما يَشْتَرُونَ (آل‌عمران/187)
و اما در مورد آیات
خداوند در آیه 256 سوره بقره می‌فرماید:«برای اوست هر چه در آسمانها و زمین است. کیست که بدون اذن او بتواند نزد او شفاعت کند؟»
اما آیا خداوند اجازه شفاعت را به کسی می دهد یا نه؟
در آیه 44 سوره زمر آمده:«همه شفاعت برای خداوند است» ولی خداوند به افرادی که خودش بخواهد اذن شفاعت می دهد؛ همان طور که خداوند علم غیب را مخصوص خود می داند اما در آیه 27 سوره جن می فرماید:«خداوند عالم به غیب است و بر علم غیبش کسی را مطلع نمی‌گرداند، مگر رسولش و کسی را که مورد پسند و رضایت او باشد.»

اما این شفیعان چه کسانی هستند؟باید به پیامبر (ص) رجوع کرد.از شما میخواهم مطالب را مستند بیاورید.بنده چند روایت از اهل سنت میاورم.و شمار روایات بسیار زیاد است.
چند روایت مستند از کتب اهل سنت

سیوطی از حضرت پیامبر اکرم روایت کرده است که آن حضرت فرموده اند: «شَفَاعَتِی لاِهْلِ الْکَبَآئِرِ مِنْ أُمتِی؛ شفاعت من در روز قیامت برای افرادی از امت من است که معصیت کبیره انجام داده باشند» و أیضاً: «شَفَاعَتِی لاِمتِی مَنْ أَحَب أَهْلَ بَیْتِی؛ شفاعت من در قیامت برای امت من ، نسبت به کسی است که اهل بیت مرا دوست داشته باشد.» (جامع الصغیر حرف شین) و أیضاً: «شَفَاعَتِی یَوْمَ الْقِیَمَةِ حَق فَمَنْ لَمْ یُؤْمِنْ بِهَا لَمْ یَکُنْ مِنْ أَهْلِهَا؛ شفاعت من در روز قیامت حق است ، پس کسی که به آن ایمان نیاورد از اهل شفاعت من نخواهد بود» (جامع الصغیر حرف شین).

و ابن حنبل از رسول الله آورده است : «شَفَاعَتِی لِمَنْ شَهِدَ أَنْ لاَ إلَهَ إلا اللَهُ مُخْلِصًا؛ شفاعت من برای کسی است که به لاَ إلَهَ إلا اللَهُ از روی اخلاص گواهی داده باشد» (مسند احمد حنبل ج2 ص307 و 518) و نیز آورده است که : «إنی لاَرْجُو أَنْ أُشَفعَ یَوْمَ الْقِیَمَةِ؛ من امید دارم که شفاعت من در روز قیامت پذیرفته گردد» (همان کتاب ج5 ص347).

و نیز در تفسیر آیه شریفه : «عَسَی '´ أَن یَبْعَثَکَ رَبکَ مَقَامًا مَحْمُودًا؛ باشد که پروردگارت تو را به مقامی ستوده برساند» (اسراء/79) آورده است : قَالَ: الشفَاعَةُ. (همان کتاب ج2 ص444) الْمَقَامُ الْمَحْمُودُ الشفَاعَةُ. (همان کتاب ج2 ص478). رسول الله صلی الله علیه وآله وسلم در این آیه مبارکه مقام محمود را به شفاعت تفسیر کرده اند. و گفته اند: «مقام محمود شفاعت است » و نیز آورده است که : «وَ أُرِیدُ... أَنْ أُؤَخرَ دَعْوَتِی شَفَاعَةً لاِمتِی إلَی یَوْمِ الْقِیَـ'مَةِ (همان کتاب ج2 ص409-430-486-487). وَ إنی أَخرْتُ عَطِیتِی شَفَاعَةً لاِمتِی . (همان کتاب، ج3 ص20). رسول خدا فرموده اند: «من می خواهم تقاضا و خواهش خود را از خدای خودم تأخیر بیندازم ، و آن را شفاعت برای امت خودم در روز قیامت قرار دهم . و عطیه ای که به من از ناحیه خدا میرسد، من آنرا برای شفاعت امت خودم قرار داده ام».

مسلم و دارمی از رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم روایت کرده اند که : «أَنَا أَولُ شَافِعٍ فِی الْجَنةِ؛ من در روز قیامت اولین شفاعت کننده هستم » و نیز مسلم آورده است که : «أَنَا أَولُ الناسِ یَشْفَعُ فِی الْجَنةِ؛ من اولین کسی هستم از مردمان که در بهشت شفاعت می کند» (سنن دارمی مقدمه 8 و صحیح مسلم حدیث 332 و 330).

و ابن ماجه روایت کرده است که : «یَشْفَعُ یَوْمَ الْقِیَـمَةِ ثَلاَثَةٌ: الاْنْبِیَآءُ، ثُم الْعُلَمَآءُ، ثُم الشهَدَآءُ؛ در روز قیامت سه طائفه شفاعت می کنند: پیغمبران ، و پس از آن علماء، و پس از آن شهیدان» (سنن ابن ماجه کتاب زهد باب 37) و بسیاری از آنها روایت کرده اند که خداوند به پیامبر خطاب کرد: «وَ قُلْ تُسْمَعْ، وَ سَلْ تُعْطَهُ، وَاشْفَعْ تَشَفعْ! ؛ هر چه می خواهی بگو که سخنت پذیرفتنی است ، و هر چه می خواهی سؤال کن که به تو داده خواهد شد، و هر چه می خواهی شفاعت کن که شفاعتت مورد قبول است !»(صحیح بخاری کتاب توحید باب 19 و 24 و 36) و أحمد حنبل از أبابَرْزَة از رسول الله صلی الله علیه وآله وسلم روایت کرده است که : «إِن مِنْ أُمتِی لَمَنْ یَشْفَعُ لاِکْثَرَ مِنْ رَبِیعَةَ وَ مُضَرَ؛ حقاً که در امت من افرادی هستند که هر یک از آنها در روز قیامت بیشتر از تعداد افراد قبیله ربیعه و مُضَر را شفاعت می کند» (مسند احمد حنبل ج4 ص212).

در انتها مقاله ی جناب هم ولایتی مدیر محترم این تالار با اجازه ایشان مینویسم.تا بحث روشنتر بشود.


توسل به اهل بيت پيامبر (ص ) طبق روايات اهل سنت نيز، حتى پيش از خلقت دنيوى معصومين هم جايز است و در روايات مطرح شده است ، مثل توسل حضرت آدم ، به نور پنج تن آل عبا.

از پيامبر اكرم (ص ) نقل شده كه فرمود: خداوند چون حضرت آدم را آفريد، به سمت راست عرش نگريست ، در هاله اى از نور پنج شبح را ديد كه در ركوع و سجودند. پرسيد: خدايا پيش از من نيز كسى را از گل آفريده اى ؟خداوند فرمود: نه . پرسيد: پس اين پنج شبحى كه به هيئت و چهره منند، كيانند؟ خداوند فرمود: پنج نفر از فرزندان تو هستند، اگر آنان نبودند، تو را نمى آفريدم . نامشان را از نامهاى خودم مشتق ساخته ام . اگر نبودند، بهشت و دوزخ و عرش و كرسى و آسمان و زمين و فرشتگان و جن و انس را نمى آفريدم ... اينان برگزيدگان منند. من به خاطر و به وسيله اينها ديگران را نجات مى بخشم و (به خاطر دشمنى با اينان ) هلاك مى سازم . هرگاه حاجتى به من داشتى به اينان توسل بجوى . آن گاه پيامبر فرمود: ما كشتى نجاتيم ، هركس در اين كشتى آويزد، نجات يابد و هر كه جا بماند، هلاك مى شود. هركس به درگاه خدا نيازى دارد، پس به وسيله ما اهل بيت از خدا بخواهد. (1)

عبدرى قيروانى ، از بزرگان مالكيه (متوفاى 731) گفته است :

« كسى كه به زيارت حضرت رسول رود و به ساحت او متوسل و پناهنده شود و حاجت بخواهد، مايوس نخواهد شد ؛ چرا كه آن حضرت ، شافع مشفع است و توسل به او موجب ريزش و آمرزش گناهان مى شود. هركس درآستان آن حضرت بايستد و به او متوسل شود. خداوند را بخشنده و مهربان خواهد يافت . » (2)

نيز قسطلانى در كتاب « المواهب اللدنيه » گفته است :

« زائر پيامبر اكرم ، سزاوار است كه دعا و تضرع و استغاثه و تشفع و توسل بسيار داشته باشد. استغاثه ، طلب يارى و پناهجويى است . فرقى نمى كند كه به لفظ استغاثه باشد، يا توسل ، يا تشفع و توجه . توجه هم به معناى آن است كه انسان در پى يك موجه و آبرومند و صاحب جاه و منزلت برود و توسل جويدتا به يك مقام بالاتر از او دسترسى پيدا كند. » (3)

« زرقانى » نيز نوشته است :

« زائر پيامبر (ص ) به آن حضرت توسل جويد و در توسل به او، از خداوند به جاه و مقام وى مسالت كند، چرا كه توسل به حضرتش كوههاى گناه و بارهاى سنگين معاصى را فرو مى ريزد، بركت شفاعت او و عظمتش در پيشگاه پروردگار، در حدى است كه هيچ گناهى ياراى ماندن در برابرش نيست . هركس جز اين عقيده داشته باشد، محرومى است كه خداوند، چشم بصيرتش را كور كرده و دلش را به گمراهى كشانده است . آيا مخالف اين عقيده ، اين آيه را نشنيده است : « ولو انهم اذ ظلموا انفسهم ... » تا آخر آيه. » (4)

گروهى از بزرگان و علماى اهل سنت ، در مورد توسل دامن سخن را گسترده اند و گفته اند كه توسل به پيامبر اكرم (ص ) در هر حال جايز است ، قبل از خلقتش و پس از خلقت ، درطول حيات دنيوى و پس از وفاتش ، در مدت عالم برزخ و پس از برپايى رستاخيز و در عرصات قيامت و بهشت .

گفته اند كه توسل سه نوع و به سه معنى است :

1. حاجت خواستن از خداوند، به واسطه مقام پيامبر و به بركت وجود او. اينگونه توسل جستن در همه حالات ياد شده جايز است .
2. به معناى درخواست از پيامبر كه درباره زائر دعا كند. اين نيز در همه حالات ، جايز است .
3. اينكه از خود پيامبربخواهند، چرا كه آن حضرت مى تواند نزد خدا شفاعت كند و از پروردگارش بخواهد، از اين رو ما از خود او مى خواهيم . بازگشت اين نوع ، به همان معناى دوم است و اشكالى ندارد. در تاريخ هم نمونه هايى بوده است ، مثل كسى كه نزد پيامبر، از ضعف حافظه خود شكايت كرد. حضرت با دست نهادن بر سينه اش ، به شيطان دستور داد كه از درون او دور شود. از آن پس حافظه او قوى گشت و هر چه را مى شنيد، دريادش مى ماند. (5)

در حديث آمده است كه حضرت آدم به حق و به نام مبارك پنج تن اهل بيت ، خدا را قسم داد، خداوند هم توبه او را پذيرفت ، اين همان ( كلمات ) بود كه به تعبير قرآن كريم ، آدم از خداوند متعال دريافت كرد. (6)

اين حديث ، در منابع متعددى از كتب اهل سنت آمده و بزرگان حديث ، آن را صحيح و موثق شمرده اند. (7) حتى « ابن جوزى » در كتاب خويش به نام « الوفاء فى فضائل المصطفى » در اين زمينه فصلى گشوده و با عنوان « باب التوسل بالنبى » و « باب الاستشفاء بقبره » احاديث اين موضوع را آورده است و محمد بن نعمان مالكى نيز كتابى دارد با عنوان « مصباح الظلام فى المستغيثين بخير الانام ». همچنين ابن داود مالكى در كتاب « البيان و الاختصار» ، حكايات بسيارى از كسانى نقل مى كند كه با توسل و التجاء به پيامبر اكرم (ص ) برايشان گشايش و فرج حاصل شده است .

با اين حال ، شگفت از نويسنده بى خبرى همچون « قصيمى » است كه با پيروى ازهتاك و دروغ بافى همچون ابن تيميه همه اين احاديث صحيح نبوى را دروغ پنداشته و اصل توسل به حق پيامبر و آل او را رد كرده و گفته است : چيزى را از خدا خواستن و او را به حق پيامبر يا هركس ديگر از پيامبران و صالحان قسم دادن ، هيچ ارزش علمى و دينى ندارد و نمى تواند يك كار مقبول و شايسته باشد، تا چه رسد كه وسيله آمرزش و عفو كامل شود! صرف گفتن الفاظ چه تاثيرى دارد و نزد خدا چه قيمتى مى تواند داشته باشد تا موجب ريزش گناهان گردد؟ (8)

راستى ... قصيمى آن همه احاديث صحيح را درمورد توسل به پيامبر و آل او چگونه پاسخ مى دهد؟

اين آيه قرآن را چگونه جواب مى دهد كه خداوند مى فرمايد: اى پيامبر!آنان كه به خويشتن ستم كردند، اگر نزد تو آيند و از خداوند آمرزش بخواهند و پيامبر هم براى آنان از خداوند مغفرت بطلبد، خدا را توبه پذير و مهربان خواهند يافت :

« ولو انهم اذ ظلموا انفسهم جاءوك فاستغفروا الله و استغفر لهم الرسول لوجدوا الله توابا رحيما » . (9)

البته ادعاهاى امثال قصيمى و ابن تيميه را بزرگانى از خودشان پاسخ داده و سستى آنها را بيان كرده اند و گفته اند كه واسطه قرار دادن پيامبر براى مغفرت خواهى از خدا عقلا و شرعا اشكالى ندارد، چه با لفظ توسل باشد، چه استغاثه و چه تشفع . (10)

وقتى قصيمى به گمان خود، استغاثه به على (ع ) و صدا كردن او را در گرفتاريها نوعى كفر دانسته و توسل هاى شيعه را در حرمهاى مقدس نجف و كربلا و مشاهد مشرفه به اهل بيت ، مغاير با توحيد پنداشته است ، (11) غافل است كه اينگونه استغاثه و توجه و صدا كردن ، بيش از اين نيست كه شيعيان ، اهل بيت را در پيشگاه خداوند وسيله قرار مى دهند تا به حاجتهاى خويش برسند. چرا كه اينان به خداوند نزديكتر و در پيشگاهش مقرب ترند و مجارى فيض الهى و حلقه وصل و واسطه فيض ميان مولى و بندگانند، نه آن كه خودشان ذاتا و بطور مستقل ، دخالتى در برآمدن حاجتها داشته باشند. همه افراد براى دست يافتن به خواسته هايشان نزد بزرگان ، دنبال وسيله و واسطه مى گردند. معصومين و همه اولياء صالح خدا، با تفاوتهايى كه در مراتب و درجات قرب دارند، واسطه رحمت الهى اند. در عين حال ، عقيده داريم كه در عالم هستى ، هيچ موثرى جز خداى سبحان نيست . آن چه در حرمهاى مطهر و كنار قبور اولياء دين توسط زائران شيعه و غير شيعه انجام مى گيرد، جز همان توسل نيست . كجاى اين با توحيد ناسازگار است ؟ (12)

حتى در متن زيارتنامه هايى كه علماى اهل سنت در كتب خويش آورده اند، مساله توسل و شفاعت مطرح است ، كه اينجا جاى بررسى همه آنها نيست . تنها به يك مورد اشاره مى شود. در يكى از زيارتها خطاب به رسول خدا(ص ) مى گوييم :

( ... سلام بر تو اى پيامبر رحمت و اى شفيع امت ! ... )
درود خدا بر بهترين مكانى كه جسم پاك تو را در برگرفته است .
اى رسول خدا! ما مهمانان تو و زائران حرمت ، از شهرهاى دور، با پيمودن دشتها و بيابانها به زيارت تو آمده ايم و شرافت يافته ايم كه در پيشگاه تو فرود آييم ، تا به شفاعت تو دست يابيم و به يادگارها و آثار بازمانده از تو بنگريم و برخى از حقوق تو را ادا كنيم و تو را در پيشگاه پروردگارمان شفيع قرار دهيم . بار گناهان كمرهاى ما را شكسته است و تو شفيعى هستى كه شفاعتت پذيرفته است و ما را به شفاعتت وعده داده اند، پس در پيشگاه خدا شفيع ما باش و از پروردگار بخواه كه ما را بر سنت تو بميراند و در زمره همراهانت برانگيزد... شفاعت ، شفاعت ، يا رسول الله ... ! ) (13)

با اين حال ، آيا آن چه كه شيعه به عنوان توسل به انبياء الهى و ائمه معصومين و پيامبر و اهل بيت او انجام مى دهند و آنان را براى برآمدن حاجتهايشان در پيشگاه خدا « وسيله » و « شفيع » قرار مى دهند، از كارهاى مخصوص و بدعتهاى خودشان است ؟ يا بزرگان اهل سنت هم چنين معتقدند و چنين عمل مى كرده اند؟! و آياتبرك و توسل ، بدعت است ، يا عمل به سنت و ابراز محبت به اولياء الله ؟

« كبرت كلمة تخرج من افواههم ، ان يقولون الا كذبا » ( سوره كهف / آیه 5 )

منابع:

1. مناقب خوارزمى ، ص 252، - فرائد السمطين ، باب اول ، - مستدرك حاكم ، ج 3 ص 151 - اين مطلب از الغدير، ج 1 ص 300 نقل شده است .
2. المدخل، ج 1 ص 258 - الغدير، ج 5 ص 112
3. الغدير، ج 5 ص 144
4. شرح « المواهب » ، زرقانى ، ج 8 ص 317
5. همان ، ص 145.
6. الدر المنثور، سيوطى ، ج 1 ص 60، - الرياض النضره ، ج 1 ص 30.
7. منابع آن در الغدير، ج 7 ص 303 آمده است .
8. الصراع بين الوثنية و الاسلام ، قصيمى ، ج 2 ص 593.
9. نساء، 64.
10. از جمله ، سبكى در « شفاء السقام » ، ص 121.
11. الصراع ، ص 12.
12. برگرفته از الغدير، ج 3 ص 292.
13. (مراقى الفلاح ) شربنلالى حنفى : ( السلام عليك يا شفيع الامه ... يا رسول الله ، نحن وفدك و زوار حرمك تشرفنا بالحلول بين يديك و جئنا من بلاد شاسعة و امكنة بعيدة نقطع السهل و الوعر بقصد زيارتك لنفوز بشفاعتك و النظر الى مآثرك و معاهدك ...والاستشفاع بك الى ربنا...انت الشافع المشفع ... فاشفع لنا الى ربك واساله ان يميتنا على سنتك ) الغدير، ج 5 ص 139.

(05-08-2011 06:35 PM)کنکاش نوشته شده توسط:  ....
از پيامبر اكرم (ص ) نقل شده كه فرمود: خداوند چون حضرت آدم را آفريد، به سمت راست عرش نگريست ، در هاله اى از نور پنج شبح را ديد كه در ركوع و سجودند. پرسيد: خدايا پيش از من نيز كسى را از گل آفريده اى ؟خداوند فرمود: نه . پرسيد: پس اين پنج شبحى كه به هيئت و چهره منند، كيانند؟ خداوند فرمود: پنج نفر از فرزندان تو هستند، اگر آنان نبودند، تو را نمى آفريدم . نامشان را از نامهاى خودم مشتق ساخته ام . اگر نبودند،
....

سلام بر شما من مطلب شمارو با دقت میخواندم اما بعد از دیدن یک جمله دیگر نتونستم درست تمرکز کنم.اخه چرا میگید خداوند تمام انسانهای روی کره زمین رو واسه 5 نفر بوجود اورده یا خداوند نعوذ باالله بیکار هست یا این جمله ایراد اساسی داره این به نظر من از کوته فکری ما نشات میگیره.منم عاشق اییمه هستم اما اینو قبول ندارم افریدن من به خاطر اونا بوده من هم موجودی هستم که خداوند برای بوجود اوردن من هم هدف داشته و باید برای لقا تلاش کنم.این یک.
دوم اینکه همه در حال حاضر میدونیم که متاسفانه مردم عزیز کشورمون به این سمت راهنمائی شدند که فکر میکنند باید مستقیما از خود ائئمه کمک بگیرند.وقتی مداحی میگوید شما قبله من حسین من کعبه نمیخوام و یا مجری تلوزیون میگه یا امام رضا دست ما رو بگیر این ذهنیت برای عوام تداعی میشه کی اومده مثل شما بگه اقا واسته شین خدا اینو به من بده یا شفاعت منو پیش خدا بکنین

(27-10-2011 06:22 PM)ali hajizadeh نوشته شده توسط:  سلام بر شما من مطلب شمارو با دقت میخواندم اما بعد از دیدن یک جمله دیگر نتونستم درست تمرکز کنم.اخه چرا میگید خداوند تمام انسانهای روی کره زمین رو واسه 5 نفر بوجود اورده یا خداوند نعوذ باالله بیکار هست یا این جمله ایراد اساسی داره این به نظر من از کوته فکری ما نشات میگیره.منم عاشق اییمه هستم اما اینو قبول ندارم افریدن من به خاطر اونا بوده من هم موجودی هستم که خداوند برای بوجود اوردن من هم هدف داشته و باید برای لقا تلاش کنم.این یک.
دوم اینکه همه در حال حاضر میدونیم که متاسفانه مردم عزیز کشورمون به این سمت راهنمائی شدند که فکر میکنند باید مستقیما از خود ائئمه کمک بگیرند.وقتی مداحی میگوید شما قبله من حسین من کعبه نمیخوام و یا مجری تلوزیون میگه یا امام رضا دست ما رو بگیر این ذهنیت برای عوام تداعی میشه کی اومده مثل شما بگه اقا واسته شین خدا اینو به من بده یا شفاعت منو پیش خدا بکنین

سلام
راه دستیابی به معارف دین و حقائق الهی ، روش مخصوص به خود را دارد.
ما که نمیتوانیم با فکر خودمان به حقائق عالم دست پیدا کنیم. چون فکر ما به شدت محدود هست و هنوز به خیلی از اسرار بدن خود هم نتوانستیم پی ببریم چه برسد به اسرار خلقت کل کائنات!!!

تنها راه صحیح کسب معارف دین ، پیروی از قرآن و عترت علیهم السلام است و نمود پیروی از عترت قبول و عمل به روایات صحیحه است.
اگر ثابت بشه که این روایت معتبر هست و با این پیش فرض که ما میدانیم که صاحب سخن فرستاده خدا هست ، پس چاره ای جز قبول مفاد روایت نداریم ، هر چند که ما نتونیم اون رو هضم کنیم.


اما در مورد توسل به اولیای الهی باید عرض کنم که هم در آیات و هم رویات به توسل توصیه شده.


از آیات قرآن استفاده می شود که در امّت های پیشین، افراد گنه کار از پیامبر زمان خود، درخواست می کردند که در حق آنان استغفار کند. درباره برادران یوسف می خوانیم: آنگاه که پرده از روی کار برافتاد، رو به یعقوب کردند و گفتند: «یا أبانا اسْتَغفر لَنا ذنوبنا انّا کنّا خاطئین»؛( یوسف/97) پدرجان! از خدا بخواه که گناهان ما را ببخشد، ما اشتباه کردیم، یعقوب در پاسخ گفت: «سوف أستغفر لکم ربّی انّه هو الغفور الرحیم»،(یوسف/ 98) من از خدا خواهم خواست که گناهان شما را ببخشد، او بخشاینده و مهربان است.

درباره گنه کاران می فرماید: «ولو أنّهم اذ ظَلَموا أنفسَهم جاوُِک فاستغفروا اللَّهَ واستغفرَ لهم الرسول لَوجدوا اللَّهَ تَواباً رَحیماً»؛ (نساء/64) اگر هنگامی که بر خود ستم کرده اند نزد تو پیامبر خاتم بیایند و از خدا بخواهند که گناهان ایشان را بیامرزد و پیامبر صلی اللّه علیه وآله نیز برای آنان آمرزش بخواهد، خدا را توبه پذیر و مهربان خواهند یافت.

در آیه دیگر منافقان را چنین نکوهش می کند: «و اذا قیل لهم تعالوا یستغفر لکم رسول اللَّه لوّوا روِسهم و رأیتهم یصدّون و هم مستکبرون»؛(منافقین/5) اگر به آنان گفته شود بیایید تا پیامبر خدا برای شما آمرزش بخواهد، سر برمی تابند، و آن ها را می بینی که از سخن تو روی گردان شده و تکبر می ورزند.

از این دو آیه استفاده می شود که یکی از وسایل جلب مغفرت، توسل به دعای پیامبر صلی اللّه علیه و آله و آمرزش خواهی اوست.

مسلماً منزلت پیامبر نزد خدا مایه استجابت دعای او بوده و قطعاً خواسته های آن نیازمند برآورده می شود.


حتی سیره مسلمانان بعد از درگذشت حضرت پیامبر صلی اللّه علیه و آله هم این کار رو تایید میکند.
توسل به دعای پیامبر صلی اللّه علیه وآله پس از درگذشت او، سیره مسلم اسلامی است که پیوسته ادامه دارد. اینک به برخی اشاره می کنیم:

آنگاه که پیامبر صلی اللّه علیه وآله درگذشت ابوبکر از منزل خود که در سُنْح بود به مدینه آمد، داخل خانه عایشه شد، دید پیامبر صلی اللّه علیه وآله را در برد یمنی سیاه رنگی پوشیده اند، صورت او را باز کرد آنگاه او را بوسید و گریست و با او چنین گفت: ای پیامبر خدا صلی اللّه علیه وآله مرگی که برای تو نوشته شده بود، چشیدی و دیگر مرگی نخواهی داشت. ای محمد! نزد پروردگارت، ما را یاد کن و ما را فراموش نکن؛( بخاری، کتاب جنایز، شماره 1242؛ سیره حلبی، ج3، ص 393)

و به نقل زینی دحلان او با پیامبر صلی اللّه علیه وآله چنین سخن گفت: پدر و مادرم فدای تو، پیامبری که اخبار آسمان، آن گونه که پس از مرگ تو از ما گرفته شد، در مرگ پیامبران دیگر گرفته نشد. تو بزرگ تر از آنی که بتوان توصیف کرد یا بر تو گریست، اگر مرگ اختیاری بود، ما حاضر بودیم به جای تو بمیریم. ای محمد، ما را در نزد خدایت یاد کن و فراموش نکن؛(سیره زینی دحلان/3/391)

و قضیه ی توسل عمر به عموی پیامبر صلی اللّه علیه وآله برای باریدن باران و بقیه ی قضایا هم هست که از حوصله ی این بحث خارج است.
روایات شیعه هم پر است از توصیه به توسل.
شما اگر اندکی مفاتیح الجنان را که برگرفته از کتب روایی ما هست ، ورق بزنی مصادیق بسیار زیاد آن را خواهی دید.