<![CDATA[تالارهای گفتمان کشف الیقین - همه انجمن ها]]> http://forum.msadra.ir/ Sun, 01 Aug 2010 10:06:40 +0430 MyBB <![CDATA[مهدویت در قرآن و سنت و پاسخ شبهات]]> http://forum.msadra.ir/showthread.php?tid=574 Mon, 26 Jul 2010 10:05:03 +0430 http://forum.msadra.ir/showthread.php?tid=574
قال الله تعالي : وَنُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوَارِثِينَ (5 قصص)

ما اراده کرده ايم بر آنان كه در زمين ضعيف شمرده شدند منت نهاده ايشان را پيشوايان مردم كنيم و وارث ديگران قرار دهيم .

موضوع مهدويت واعتقاد به منجي آخرالزمان تقريبا مشترك بين همه اديان الهي است و اختلافي در اصل موضوع نيست . متاسفانه عده اي مغرض يا جاهل شبهاتي مطرح ميكنند مثل : آيا حضرت حجت عجل الله تعالي فرجه الشريف اصلا متولد شده اند وآ يا احاديث صحيحي در اين زمينه وجود دارد و آيا اخبار صحيحي كه اسم حضرتش را معرفي كرده باشند وجود دارد وسوالات وشبهاتي از اين قبيل كه در اين مقال سعي شده مختصرا درباره مهدويت از كتب معتبر شيعه مثل اصول كافي وغيبت نعماني وغيبت طوسي و كمال الدين و....احاديث صحيح و معتبرآورده شود وراه بر بهانه جويان مسدود وحجت تمام گردد. بعون الله تعالي .




بَابُ الْإِشَارَةِ وَ النَّصِّ إِلَى صَاحِبِ الدَّارِ ع از اصول كافي :

[1] عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ بِلَالٍ (؟)قَالَ خَرَجَ إِلَيَّ مِنْ أَبِي مُحَمَّدٍ قَبْلَ مُضِيِّهِ بِسَنَتَيْنِ يُخْبِرُنِي بِالْخَلَفِ مِنْ بَعْدِهِ ثُمَّ خَرَجَ إِلَيَّ مِنْ قَبْلِ مُضِيِّهِ بِثَلَاثَةِ أَيَّامٍ يُخْبِرُنِي بِالْخَلَفِ مِنْ بَعْدِهِ


محمد بن على بن بلال گويد: از جانب امام حسن عسكرى (ع) ، دو سال پيش از وفاتش پيامى به من رسيد كه از جانشين بعد از خود به من خبر داد، بار ديگر سه روز پيش از وفاتش ، پيامى رسيد و از جانشين بعد از خود به من خبر داد.

[2] مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ إِسْحَاقَ عَنْ أَبِي هَاشِمٍ الْجَعْفَرِيِّ قَالَ قُلْتُ لِأَبِي مُحَمَّدٍ ع جَلَالَتُكَ تَمْنَعُنِي مِنْ مَسْأَلَتِكَ فَتَأْذَنُ لِي أَنْ أَسْأَلَكَ فَقَالَ سَلْ قُلْتُ يَا سَيِّدِي هَلْ لَكَ وَلَدٌ فَقَالَ نَعَمْ فَقُلْتُ فَإِنْ حَدَثَ بِكَ حَدَثٌ فَأَيْنَ أَسْأَلُ عَنْهُ قَالَ بِالْمَدِينَةِ .صحيح

ابوهاشم جعفرى گويد: به امام حسن عسكرى عليه السلام عرض كردم : جلالت و بزرگى شما مرا از پرسش از شما باز مى دارد، اجازه مى فرمائيد از شما سؤ الى كنم ؟ فرمود، بپرس ، عرض كردم : آقاى من ! شما فرزندى داريد؟ فرمود: آرى ، عرض كردم : اگر براى شما پيش ‍ آمدى كند، در كجا از او بپرسم ؟ فرمود: در مدينه از آنجا بشنود (و ممكن است مقصود از مدينه همان شهر سامره باشد.)


همچنين : أبوهاشم الجعفري قال: قلت لابي محمد عليه السلام: جلالتك تمنعني عن مسألتك فتأذن لي في أن أسألك؟ قال: سل، قلت: يا سيدي هل لك ولد؟ قال: نعم، قلت: فإن حدث حدث فأين أسأل عنه؟ فقال: بالمدينة.غط = غيبت طوسي


[3] عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ الْكُوفِيِّ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ الْمَكْفُوفِ (؟) عَنْ عَمْرٍو الْأَهْوَازِيِّ (؟) قَالَ أَرَانِي أَبُو مُحَمَّدٍ ابْنَهُ وَ قَالَ هَذَا صَاحِبُكُمْ مِنْ بَعْدِي

عمر و اهوازى گويد: امام حسن عسكرى پسرش را به من نشان داد و فرمود، اين است صاحب شما بعد از من .

عنه(كليني)، عن أحمد بن مهران، عن محمد بن علي، عن محمد بن سنان وإسماعيل بن عباد القصري جميعا، عن داود الرقي قال: قلت لابي إبراهيم عليه السلام: جعلت فداك إني قد كبر سني فخذ بيدي (وانقذني) من النار، (من صاحبنا بعدك) ؟ فأشار إلى إبنه أبي الحسن عليه السلام فقال: هذا صاحبكم من بعدي. ني = غيبت نعماني


وروى محمد بن يعقوب بإسناده، عن ضوء بن علي العجلي، عن رجل من أهل فارس - سماه - قال: أتيت سر من رأى ولزمت باب أبي محمد عليه السلام، فدعاني من غير أن أستأذنت، فلما دخلت فسلمت قال لي: يا فلان كيف حالك؟ ثم قال: اقعد يا فلان. ثم سألني عن جماعة من رجال ونساء من أهلي.
ثم قال لي: ما الذي أقدمك؟ قلت: رغبة في خدمتك، قال: فالزم الدار، قال: فكنت في الدار مع الخدم ثم صرت أشتري لهم الحوائج من السوق، وكنت أدخل عليه بغير إذن إذا كان في دار الرجال.

وبهذا الاسناد، عن عمرو الاهوازي قال: أراني أبومحمد عليه السلام إبنه وقال: هذا صاحبكم من بعدي . ني

ودر روضة الواعظين آمده :

قال الشعبى : قال رسول الله ( صلى الله عليه وآله ) لا يزال أمر امتى ظاهرا حتى يمضى اثنى عشر
خليفة كلهم من قريش .
قال ابوهاشم الجعفرى : قلت لابى محمد " عليه السلام " جلالتك تمنعنى من مسائلتك أفتأذن
لي ان اسألك ؟ فقال : سل قلت : يا سيدى هل لك ولد ؟ قال : نعم قلت فان حدث حدث
فأين اسأل عنه ؟ قال بالمدينة ، قال عمرو الاهوازى أرانى ابومحمد ابنه وقال هذا
صاحبكم بعدى .
قال داود بن القاسم الجعفرى : سمعت ابا الحسن علي بن محمد " عليه السلام " يقول الخلف
من بعدى الحسن فكيف لكم بالخلف بعد الخلف ؟ قلت : ولم جعلنى الله فداك ؟ قال
لانكم لا ترون شخصه ولا يحل لكم ذكره باسمه ، قلت فكيف نذكره ؟ قال : قولوا الحجة
من آل محمد صلى الله عليه وآله .

وشيخ مفيد رحمه الله در ارشادش آورده :

أخبرنى ابوالقاسم عن محمد بن يعقوب عن محمد بن يحيى عن احمد بن اسحق عن ابى هاشم الجعفرى قال: قلت لابى محمد الحسن بن على عليهما السلام: جلالتك تمنعى من مسألتك فتاذن لى ان اسئلك؟ فقال: سل، فقلت: ياسيدى هل لك ولد؟ قال: نعم، فقلت: فان حدث بك حدث فاين أسئل عنه؟ قال: بالمدينة.


[4] عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنْ حَمْدَانَ الْقَلَانِسِيِّ قَالَ قُلْتُ لِلْعَمْرِيِّ قَدْ مَضَى أَبُو مُحَمَّدٍ فَقَالَ لِي قَدْ مَضَى وَ لَكِنْ قَدْ خَلَّفَ فِيكُمْ مَنْ رَقَبَتُهُ مِثْلُ هَذِهِ وَ أَشَارَ بِيَدِهِ .صحيح


حمدان قلانسى گويد: به عمرى (به فتح عين نامش عثمان بن سعيد است و او اولين كس از نواب اربعه امام زمان عليه السلام است ) گفتم : امام حسن عسكرى در گذشت ، به من گفت : او در گذشت ولى جانشينى در ميان شما گذاشت كه گردنش به اين حجم است و با دست اشاره كرد.



شرح :

علامه مجلسى (ره ) گويد: يعنى انگشت ابهام و سبابه از هر دو دست را گشود و ميان آنها را باز كرد تا اشاره به اندازه حجم گردن آن حضرت كند، چنانچه در ميان عرب و عجم مرسومست و مقصودش اين است كه گردن آن حضرت قوى و زيباست (و ممكن است با همين اشاره سن آن حضرت را هم تا حدى معين كرده باشد).



- غط: سعد بن عبدالله، عن الحسن بن علي الزيتوني، عن الزهري الكوفي، عن بنان بن حمدويه قال: ذكر عند أبي الحسن العسكري (عليه السلام) مضي أبي جعفر (عليه السلام) فقال: ذاك إلي مادمت حيا باقيا ولكن كيف بهم إذا فقدوا من بعدي.

- غط: جماعة، عن أبي المفضل الشيباني، عن أبي نعيم نصر بن عصام بن المغيرة الفهري المعروف بقرقارة، عن أبي سعيد المراغي، عن أحمد بن إسحاق أنه سأل أبا محمد (عليه السلام)، عن صاحب هذا الامر فأشار بيده أي إنه حي غليظ الرقبة.





[5] الْحُسَيْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ الْأَشْعَرِيُّ عَنْ مُعَلَّى بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ الله (؟)قَالَ خَرَجَ عَنْ أَبِي مُحَمَّدٍ ع حِينَ قُتِلَ الزُّبَيْرِيُّ لَعَنَهُ الله هَذَا جَزَاءُ مَنِ اجْتَرَأَ عَلَى الله فِي أَوْلِيَائِهِ يَزْعُمُ أَنَّهُ يَقْتُلُنِي وَ لَيْسَ لِي عَقِبٌ فَكَيْفَ رَأَى قُدْرَةَ الله فِيهِ وَ وُلِدَ لَهُ وَلَدٌ سَمَّاهُ م‏ح‏م‏د فِي سَنَةِ سِتٍّ وَ خَمْسِينَ وَ مِائَتَيْنِ


احمد بن عبدالله گويد: چون زبيرى ملعون كشته شد، از طرف امام حسن عسكرى عليه السلام چنين جملاتى صادر شد: ((اين است كيفر كسيكه بر خدا نسبت به اوليائش گستاخى كند، گمان مى كرد مرا خواهد كشت و بدون نسل مى مانم ، چگونه نيروى حق را درباره خود مشاهده كرد؟!! و براى آن حضرت در سال 256 پسرى متولد شد كه نامش را ((م ح م د)) گذاشت.
شرح:
زبيرى لقب يكى از اشقياء زمان آن حضرت و از اولاد زبير بوده است كه آن حضرت را تهديد به قتل مى كرده و خدا او را به دست خليفه وقت يا ديگرى كشته است ، بعضى آن را به فتح ((ز)) و كسر ((ب )) قراءت كرده اند كه بدون ياء نسبت ، به معنى مرد زيرك و مكار است و گفته اند: مقصود خود مهتدى عباسى است كه به دست تركان دربارى كشته شد و تقطيع حروف اسم مبارك امام زمان عليه السلام كه همنام جدش ‍ پيغمبر صلى الله عليه و آله است ، به جهت اين است كه نام او را بردن جايز نيست . و اما راجع به سال ولادت آن حضرت كه در اين روايت 256 ذكر شده است ، خود مرحوم كلينى در باب مولد امام عليه السلام در سال 255 ذكر مى كند، ولى اين يك سال اختلاف به جهت اين است كه چون هجرت پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله در ماه ربيع الاول بوده بعضى همان سال را سال اول هجرى دانسته و بعضى هجرت را از محرم سال بعد به حساب آورده اند، چنانچه شهادت حضرت سيدالشهدا عليه السلام را هم بعضى به سال 60 و بعضى به سال 61 گفته اند.

وروى محمد بن يعقوب، عن الحسين بن محمد الاشعري، عن المعلى بن محمد، عن أحمد بن محمد قال: خرج عن أبي محمد عليه السلام حين قتل الزبيري: هذا جزاء من افترى على الله وعلى أوليائه زعم أنه يقتلني وليس لي عقب فكيف رأى قدرة الله، وولد له ولد وسماه محمدا سنة ست وخمسين ومائتين . غط


غط : أبوالمفضل الشيباني، عن الكليني، عن علان الرازي قال:
أخبرني بعض أصحابنا أنه لما حملت جارية أبي محمد (عليه السلام) قال: ستحملين ذكرا و اسمه م ح م د وهو القائم من بعدي.

وازكتب عامه :
حدثنا الوليد ورشدين عن ابن لهيعة عن إسرائيل بن عبادة عن ميمون القداح
عن أبي الطفيل رضى الله عنه أن رسول الله صلى الله عليه و سلم وصف المهدي فذكر ثقلا في لسانه وضرب بفخذه اليسرى بيده اليمنى إذا أبطأ عليه الكلام اسمه اسمي واسم أبيه اسم أبي


حدثنا ابن عيينة عن عاصم عن زر
عن عبد الله عن النبي صلى الله عليه و سلم قال المهدي يواطيء اسمه اسمي واسم أبيه اسم أبي وسمعته غير مرة لا يذكر اسم ابيه
- حدثنا يحيى بن اليمان عن اثوري سفيان وزائدة عن عاصم عن أبي وائل عن زر
عن عبد الله عن النبي صلى الله عليه و سلم قال المهدي يواطيء اسمه اسمي واسم أبيه اسم أبي
قال أبو القاسم الطبراني والصواب عن عاصم عن زر بلا أبي وائل
- عن كعب قال اسم المهدي محمد أو قال اسم نبي
حدثنا الوليد ورشدين عن ابن لهيعة عن إسرائيل بن عباد عن ميمون القداح عن أبي الطفيل رضى الله عنه أن رسول الله صلى الله عليه و سلم قال المهدياسمه اسمي واسم أبيه اسم أبي

از کتاب فتن مروزي ونعيم بن حماد


[6] عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنِ الْحُسَيْنِ وَ مُحَمَّدٍ ابْنَيْ عَلِيِّ بْنِ إِبْرَاهِيمَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْعَبْدِيِّ مِنْ عَبْدِ قَيْسٍ عَنْ ضَوْءِ بْنِ عَلِيٍّ الْعِجْلِيِّ عَنْ رَجُلٍ مِنْ أَهْلِ فَارِسَ سَمَّاهُ قَالَ أَتَيْتُ سَامَرَّاءَ وَ لَزِمْتُ بَابَ أَبِي مُحَمَّدٍ ع فَدَعَانِي فَدَخَلْتُ عَلَيْهِ وَ سَلَّمْتُ فَقَالَ مَا الَّذِي أَقْدَمَكَ قَالَ قُلْتُ رَغْبَةٌ فِي خِدْمَتِكَ قَالَ فَقَالَ لِي فَالْزَمِ الْبَابَ قَالَ فَكُنْتُ فِي الدَّارِ مَعَ الْخَدَمِ ثُمَّ صِرْتُ أَشْتَرِي لَهُمُ الْحَوَائِجَ مِنَ السُّوقِ وَ كُنْتُ أَدْخُلُ عَلَيْهِمْ مِنْ غَيْرِ إِذْنٍ إِذَا كَانَ فِي الدَّارِ رِجَالٌ قَالَ فَدَخَلْتُ عَلَيْهِ يَوْماً وَ هُوَ فِي دَارِ الرِّجَالِ فَسَمِعْتُ حَرَكَةً فِي الْبَيْتِ فَنَادَانِي مَكَانَكَ لَا تَبْرَحْ فَلَمْ أَجْسُرْ أَنْ أَدْخُلَ وَ لَا أَخْرُجَ فَخَرَجَتْ عَلَيَّ جَارِيَةٌ مَعَهَا شَيْ‏ءٌ مُغَطًّى ثُمَّ نَادَانِيَ ادْخُلْ فَدَخَلْتُ وَ نَادَى الْجَارِيَةَ فَرَجَعَتْ إِلَيْهِ فَقَالَ لَهَا اكْشِفِي عَمَّا مَعَكِ فَكَشَفَتْ عَنْ غُلَامٍ أَبْيَضَ حَسَنِ الْوَجْهِ وَ كَشَفَ عَنْ بَطْنِهِ فَإِذَا شَعْرٌ نَابِتٌ مِنْ لَبَّتِهِ إِلَى سُرَّتِهِ أَخْضَرُ لَيْسَ بِأَسْوَدَ فَقَالَ هَذَا صَاحِبُكُمْ ثُمَّ أَمَرَهَا فَحَمَلَتْهُ فَمَا رَأَيْتُهُ بَعْدَ ذَلِكَ حَتَّى مَضَى أَبُو مُحَمَّدٍ ع


[6/1]()
علي بن محمد عن الحسين بن علي بن إبراهيم (؟) عن محمد بن علي بن عبد الرحمن العبدي من عبد قيس (؟)عن‏ء بن علي العجلي (؟)عن رجل من أهل فارس سماه (؟) قال أتيت سامراء و لزمت باب أبي محمد ع فدعاني
[6/2]()
علي بن محمد عن محمد بن علي بن إبراهيم (؟)عن محمد بن علي بن عبد الرحمن العبدي من عبد قيس عن‏ء بن علي العجلي عن رجل من أهل فارس سماه قال أتيت سامراء و لزمت باب أبي محمد ع فدعاني
[6/3]()
علي بن محمد عن الحسين بن علي بن إبراهيم عن محمد بن علي بن عبد الرحمن العبدي من عبد قيس عن‏ء بن علي العجلي عن رجل من أهل فارس سماه قال أتيت سامراء و لزمت باب أبي محمد ع... فدخلت عليه يوما... فخرجت علي جارية معها شي‏ء مغطى... فقال لها اكشفي عما معك فكشفت عن صاحب الدار ع و لم يصرح باسم المعصوم ع
[6/4]()
علي بن محمد عن محمد بن علي بن إبراهيم عن محمد بن علي بن عبد الرحمن العبدي من عبد قيس عن‏ء بن علي العجلي عن رجل من أهل فارس سماه قال أتيت سامراء و لزمت باب أبي محمد ع... فدخلت عليه يوما... فخرجت علي جارية معها شي‏ء مغطى... فقال لها اكشفي عما معك فكشفت عن صاحب الدار ع و لم يصرح باسم المعصوم ع


ضوء بن على از مردى از اهل فارس كه نامش را برده نقل ، مى كند كه : به سامرا آمدم و بدر خانه امام حسن عسكرى عليه السلام چسبيدم ، حضرت مرا طلبيد، من وارد شدم و سلام كردم فرمود: پس دربان ما باش ، من همراه خادمان در خانه حضرت بودم ، گاهى مى رفتم ، هر چه احتياج داشتند از بازار مى خريدم ، و زمانيكه در خانه ، مردها بودند، بدون اجازه وارد مى گشتم .
روزى (بدون اجازه ) بر حضرت وارد شدم و او در اتاق مردها بود، ناگاه در اتاق حركت و صدائى شنيدم ، سپس به من فرياد زد: بايست ، حركت مكن : من جراءت در آمدن و بيرون رفتن نداشتم ، سپس كنيزكى كه چيز سرپوشيدئى همراه داشت ، از نزد من گذشت : آنگاه مرا صدا زد كه درآى ، من وارد شدم و كنيز را هم صدا زد، كنيز نزد حضرت بازگشت ، حضرت به كنيز فرمود: از آنچه همراه دارى ، روپوش بردار، كنيز از روى كودكى سفيد و نيكو روى پرده برداشت ، و خود حضرت روى شكم كودك را باز كرد، ديدم موى سبزى كه بسياهى آميخته نبود از زير گلو تا نافش روئيده است ، پس فرمود: اين است صاحب شما و بكنيز امر فرمود كه او را ببرد، سپس من آن كودك را نديدم ، تا امام حسن عليه السلام وفات كرد.


بَابٌ فِي تَسْمِيَةِ مَنْ رَآهُ ع

[1] مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الله وَ مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى جَمِيعاً عَنْ عَبْدِ الله بْنِ جَعْفَرٍ الْحِمْيَرِيِّ قَالَ اجْتَمَعْتُ أَنَا وَ الشَّيْخُ أَبُو عَمْرٍو رَحِمَهُ الله عِنْدَ أَحْمَدَ بْنِ إِسْحَاقَ فَغَمَزَنِي أَحْمَدُ بْنُ إِسْحَاقَ أَنْ أَسْأَلَهُ عَنِ الْخَلَفِ فَقُلْتُ لَهُ يَا أَبَا عَمْرٍو إِنِّي أُرِيدُ أَنْ أَسْأَلَكَ عَنْ شَيْ‏ءٍ وَ مَا أَنَا بِشَاكٍّ فِيمَا أُرِيدُ أَنْ أَسْأَلَكَ عَنْهُ فَإِنَّ اعْتِقَادِي وَ دِينِي أَنَّ الْأَرْضَ لَا تَخْلُو مِنْ حجة إِلَّا إِذَا كَانَ قَبْلَ يَوْمِ الْقِيَامَةِ بِأَرْبَعِينَ يَوْماً فَإِذَا كَانَ ذَلِكَ رُفِعَتِ الْحجة وَ أُغْلِقَ بَابُ التَّوْبَةِ فَلَمْ يَكُ يَنْفَعُ نَفْساً إِيمَانُهَا لَمْ تَكُنْ آمَنَتْ مِنْ قَبْلُ أَوْ كَسَبَتْ فِي إِيمَانِهَا خَيْراً فَأُولَئِكَ أَشْرَارٌ مِنْ خَلْقِ الله عَزَّ وَ جَلَّ وَ هُمُ الَّذِينَ تَقُومُ عَلَيْهِمُ الْقِيَامَةُ وَ لَكِنِّي أَحْبَبْتُ أَنْ أَزْدَادَ يَقِيناً وَ إِنَّ إِبْرَاهِيمَ ع سَأَلَ رَبَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ أَنْ يُرِيَهُ كَيْفَ يُحْيِي الْمَوْتَى قَالَ أَ وَ لَمْ تُؤْمِنْ قَالَ بَلَى وَ لَكِنْ لِيَطْمَئِنَّ قَلْبِي وَ قَدْ أَخْبَرَنِي أَبُو عَلِيٍّ أَحْمَدُ بْنُ إِسْحَاقَ عَنْ أَبِي الْحَسَنِ ع قَالَ سَأَلْتُهُ وَ قُلْتُ مَنْ أُعَامِلُ أَوْ عَمَّنْ آخُذُ وَ قَوْلَ مَنْ أَقْبَلُ فَقَالَ لَهُ الْعَمْرِيُّ ثِقَتِي فَمَا أَدَّى إِلَيْكَ عَنِّي فَعَنِّي يُؤَدِّي وَ مَا قَالَ لَكَ عَنِّي فَعَنِّي يَقُولُ فَاسْمَعْ لَهُ وَ أَطِعْ فَإِنَّهُ الثِّقَةُ الْمَأْمُونُ وَ أَخْبَرَنِي أَبُو عَلِيٍّ أَنَّهُ سَأَلَ أَبَا مُحَمَّدٍ ع عَنْ مِثْلِ ذَلِكَ فَقَالَ لَهُ الْعَمْرِيُّ وَ ابْنُهُ ثِقَتَانِ فَمَا أَدَّيَا إِلَيْكَ عَنِّي فَعَنِّي يُؤَدِّيَانِ وَ مَا قَالا لَكَ فَعَنِّي يَقُولَانِ فَاسْمَعْ لَهُمَا وَ أَطِعْهُمَا فَإِنَّهُمَا الثِّقَتَانِ الْمَأْمُونَانِ فَهَذَا قَوْلُ إِمَامَيْنِ قَدْ مَضَيَا فِيكَ قَالَ فَخَرَّ أَبُو عَمْرٍو سَاجِداً وَ بَكَى ثُمَّ قَالَ سَلْ حَاجَتَكَ فَقُلْتُ لَهُ أَنْتَ رَأَيْتَ الْخَلَفَ مِنْ بَعْدِ أَبِي مُحَمَّدٍ ع فَقَالَ إِي وَ الله وَ رَقَبَتُهُ مِثْلُ ذَا وَ أَوْمَأَ بِيَدِهِ فَقُلْتُ لَهُ فَبَقِيَتْ وَاحِدَةٌ فَقَالَ لِي هَاتِ قُلْتُ فَالاسْمُ قَالَ مُحَرَّمٌ عَلَيْكُمْ أَنْ تَسْأَلُوا عَنْ ذَلِكَ وَ لَا أَقُولُ هَذَا مِنْ عِنْدِي فَلَيْسَ لِي أَنْ أُحَلِّلَ وَ لَا أُحَرِّمَ وَ لَكِنْ عَنْهُ ع فَإِنَّ الْأَمْرَ عِنْدَ السُّلْطَانِ أَنَّ أَبَا مُحَمَّدٍ مَضَى وَ لَمْ يُخَلِّفْ وَلَداً وَ قَسَّمَ مِيرَاثَهُ وَ أَخَذَهُ مَنْ لَا حَقَّ لَهُ فِيهِ وَ هُوَ ذَا عِيَالُهُ يَجُولُونَ لَيْسَ أَحَدٌ يَجْسُرُ أَنْ يَتَعَرَّفَ إِلَيْهِمْ أَوْ يُنِيلَهُمْ شَيْئاً وَ إِذَا وَقَعَ الِاسْمُ وَقَعَ الطَّلَبُ فَاتَّقُوا الله وَ أَمْسِكُوا عَنْ ذَلِكَ
قَالَ الْكُلَيْنِيُّ رَحِمَهُ الله وَ حَدَّثَنِي شَيْخٌ مِنْ أَصْحَابِنَا ذَهَبَ عَنِّي اسْمُهُ أَنَّ أَبَا عَمْرٍو سَأَلَ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ إِسْحَاقَ عَنْ مِثْلِ هَذَا فَأَجَابَ بِمِثْلِ هَذَا .صحيح

رواه الصدوق قدّس سرّه . ايضاً بسند صحيح عن ابيه و محمد بن الحسن عن عبدالله بن الجعفر الحميرى.


حميرى گويد: من و شيخ ابو عمرو (عثمان بن سعيد عمرى نايب اول ) رحمة الله نزد احمد ابن اسحاق گرد آمديم ، احمد بن اسحاق به من اشاره كرد كه راجع به جانشين (امام حسن عسكرى ) از شيخ بپرسم ، من به او گفتم ، اى با عمرو! من مى خواهم از شما چيزى بپرسم كه نسبت به آن شك ندارم ، زيرا اعتقاد و دين من اين است كه زمين هيچگاه از حجت خالى نمى ماند، مگر چهل روز پيش از قيامت (يعنى ايامى كه مقدمات قيامت مانند خروج دابه و مانند آن به ظهور مى رسد) و چون آن روز برسد، حجت برداشته و راه توبه بسته شود آنگاه كسى كه از پيش ‍ ايمان نياورده و يا در دوران ايمانش كار خيرى نكرده ، ايمان آوردنش ‍ سودش ندهد 158 سوره 7)) و ايشان بدترين مخلوق خداى عزوجل باشند و قيامت عليه ايشان برپا مى شود، ولى من دوست دارم كه يقينم افزوده گردد، همانا حضرت ابراهيم عليه السلام از پروردگار عزوجل درخواست كرد كه به او نشان دهد. چگونه مردگان را زنده مى كند ((فرمود: مگر ايمان ندارى ؟ عرض كرد: چرا ولى براى اينكه دلم مطمئن شود 260 سوره 2)).
و ابو على احمد بن اسحاق به من خبر داد كه از حضرت هادى عليه السلام سؤ ال كردم ، با كه معامله كنم ؟ يا (پرسيد احكام دينم را) از كه بدست آورم ؟ و سخن كه را بپذيرم ؟ به او فرمود: عمرى مورد اعتماد من است آنچه از جانب من به تو رساند: حقيقة از من است و هر چه از جانب من به تو گويد، قول منست ، از او بشنو و اطاعت كن كه او مورد اعتماد و امين است . و نيز ابو على به من خبر داد كه او از حضرت امام حسن عسكرى عليه السلام همين سؤ ال را كرده و او فرموده است : عمرى و پسرش (محمد بن عثمان ، نايب دوم ) مورد اعتماد هستند، هر چه از جانب من به تو رسانند، حقيقة از جانب من رسانيده اند و هر چه به تو گويند، از من گفته اند، از آنها بشنو و اطاعت كن كه هر دو مورد اعتماد و امينند، اين سخن دو امامست كه درباره شما صادر شده .
ابو عمرو به سجده افتاد و گريه كرد، آنگاه گفت : حاجتت را بپرس ، گفتم : شما جانشين بعد از مام حسن عسكرى عليه السلام را ديده ئى ؟ گفت : آرى به خدا، گردن او اين چنين بود و با دست اشاره كرد. گفتم : يك مساله ديگر باقى مانده ، گفت : بگو، گفتم : نامش چيست ؟ گفت : بر شما حرام است كه نا او را بپرسيد، و من اين سخن از پيش خود نمى گويم ، زيرا براى من روا نيست كه چيزى را حلال يا حرام كنم ، بلكه اين سخن خود آن حضرت عليه السلام است ، زيرا مطلب نزد سلطان (معتمد عباسى كه در 12 رجب 256 خليفه شد) چنين وانمود شده كه امام حسن عسكرى وفات نموده و فرزندى از خود بجا نگذاشته وميراثش قسمت شده و كسى كه حق نداشته (جعفر كذاب ) آن را برده و خورده است و عيالش در به در شده اند و كسى جرات ندارد با آنها آشنا شود يا چيزى به آنها برساند. و چون اسمش در زبانها افتاد، تعقيبش مى كنند، از خدا بپرهيزيد و از اين موضوع دست نگهداريد.

كلينى رحمه الله گويد: شيخى از اصحاب ما (شيعيان ) كه نامش از يادم رفته به من گفت : ابو عمرو از احمد بن اسحاق همين پرسش را كرد و او هم همين جواب را گفت .



واحاديث مويد :

وعن عبدالله بن جعفر الحميري ] ) ( قال[
:اجتمعت أنا والشيخ أبو عمرو عثمان بن سعيد فقلت : أسألك عن شئ ، وما أنا
شاك باعتقادي أن الارض لاتخلو من حجة ، رأيت الخلف ؟ فقال : إي والله ، وافيته
) (مثل ذلك ، وأومأ بيده . قلت : الاسم ؟ ) ( قال : الأمر عند السلطان ، إن
أبا محمد مضى ولم يخلف ولدا ، وقسم ميراثه وأخذه من لاحق له ] فيه [ فصبر على
ذلك ، وهو ذا عياله )4( يجولون ليس أحد يجسر أن يتقرب إليهم أو ينيلهم شيئا ،
فاذا وقع الاسم وقع الطلب ، فاتقوا الله وامسكوا(( هامش )) اختار الله عزوجل له
ما عنده فمضى على منهاج آبائه عليهم السلام حذوالنعل بالنعل على عهد عهده ، ووصية
أوصى بها الى وصى ستره الله عزوجل بأمره الى غاية ، وأخفى مكانه بمشيئة للقضاء
السابق والقدر النافذ ، وفينا موضعه ، ولنا فضله ، ولو قد أذن الله عزوجل فيما
قد منعه عنه وأزال عنه ما قد جرى به من حكمه لاراهم الحق ظاهرا بأحسن حلية ،
وأبين دلالة ، وأوضح علامة ، ولابان عن نفسه وقام بحجته ولكن أقدار الله عزوجل
لاتغالب ، وارادته لاترد ، وتوفيقه لايسبق ، فليدعوا عنهم اتباع الهوى وليقيموا
على أصلهم الذى كانوا عليه ، ولايبحثوا عما ستر عنهم فيأثموا ، ولايكشفوا ستر الله
عزوجل فيندموا ، وليعلموا أن الحق معنا وفينا ، لايقول ذلك سوانا الاكذاب مفتر ،
ولايدعيه غيرنا الاضال غوى ، فليقتصروا منا على هذه الجملة دون التفسير ، ويقنعوا
من ذلك بالتعريض دون التصريح ان شاء الله.الخرايج والجرائح قطب راوندی




حدثنا أبي رضي الله عنه قال: حدثنا سعدبن عبدالله، وعبدالله بن جعفر الحميري، عن أيوب بن نوح، عن الربيع بن محمد بن المسلي، عن عبدالله بن سليمان العامري، عن أبي عبدالله عليه السلام قال: ما زالت الارض إلا ولله تعالى ذكره فيها حجة يعرف الحلال والحرام ويدعو إلى سبيل الله عزوجل، ولاينقطع الحجة من الارض إلا أربعين يوما قبل يوم القيامة، فإذا رفعت الحجةأغلق باب التوبة ولن ينفع نفسا إيمانها لم تكن آمنت من قبل أن ترفع الحجة أولئك شرار(من) خلق الله، وهم الذين تقوم عليهم القيامة.كمال الدين


حدثنا احمد بن محمد عن على بن الحكم الانباري (امامي ثقه جليل) عن ربيع بن محمد المسلمى (امامي ثقه علي التحقيق) عن عبدالله بن سليمان العامرى(؟)عن ابى عبدالله عليه السلام قال ما زالت الارض الا ولله الحجة يعرف الحلال والحرام ويدعو إلى سبيل الله ولا ينقطع الحجة من الارض الا اربعين يوما قبل يوم القيمة فاذا رفعت الحجةاغلق باب التوبة ولا ينفع نفسا ايمانها لم تكن امنت من قبل ترفع ان الحجة اولئك شرار من خلق الله وهم الذين عليهم تقوم القيمة.بصائرالدرجات



[2] عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْمَاعِيلَ بْنِ مُوسَى بْنِ جَعْفَرٍ (؟)كَانَ أَسَنَّ شَيْخٍ مِنْ وُلْدِ رَسُولِ الله ص بِالْعِرَاقِ فَقَالَ رَأَيْتُهُ بَيْنَ الْمَسْجِدَيْنِ وَ هُوَ غُلَامٌ ع

محمد بن اسماعيل بن موسى بن جعفر كه پير مردترين اولاد پيغمبر صلى الله عليه و آله در عراق بود، گفت آن حضرت را ميان دو مسجد (مكه و مدينه يا مسجد كوفه و سهله يا مسجد سهله و صعصعه ) ديدم و او هنوز كودكى نابالغ بود.

بقیه:

http://sites.google.com/site/hojjah/akhb...ects=0&d=1]]>
قال الله تعالي : وَنُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوَارِثِينَ (5 قصص)

ما اراده کرده ايم بر آنان كه در زمين ضعيف شمرده شدند منت نهاده ايشان را پيشوايان مردم كنيم و وارث ديگران قرار دهيم .

موضوع مهدويت واعتقاد به منجي آخرالزمان تقريبا مشترك بين همه اديان الهي است و اختلافي در اصل موضوع نيست . متاسفانه عده اي مغرض يا جاهل شبهاتي مطرح ميكنند مثل : آيا حضرت حجت عجل الله تعالي فرجه الشريف اصلا متولد شده اند وآ يا احاديث صحيحي در اين زمينه وجود دارد و آيا اخبار صحيحي كه اسم حضرتش را معرفي كرده باشند وجود دارد وسوالات وشبهاتي از اين قبيل كه در اين مقال سعي شده مختصرا درباره مهدويت از كتب معتبر شيعه مثل اصول كافي وغيبت نعماني وغيبت طوسي و كمال الدين و....احاديث صحيح و معتبرآورده شود وراه بر بهانه جويان مسدود وحجت تمام گردد. بعون الله تعالي .




بَابُ الْإِشَارَةِ وَ النَّصِّ إِلَى صَاحِبِ الدَّارِ ع از اصول كافي :

[1] عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ بِلَالٍ (؟)قَالَ خَرَجَ إِلَيَّ مِنْ أَبِي مُحَمَّدٍ قَبْلَ مُضِيِّهِ بِسَنَتَيْنِ يُخْبِرُنِي بِالْخَلَفِ مِنْ بَعْدِهِ ثُمَّ خَرَجَ إِلَيَّ مِنْ قَبْلِ مُضِيِّهِ بِثَلَاثَةِ أَيَّامٍ يُخْبِرُنِي بِالْخَلَفِ مِنْ بَعْدِهِ


محمد بن على بن بلال گويد: از جانب امام حسن عسكرى (ع) ، دو سال پيش از وفاتش پيامى به من رسيد كه از جانشين بعد از خود به من خبر داد، بار ديگر سه روز پيش از وفاتش ، پيامى رسيد و از جانشين بعد از خود به من خبر داد.

[2] مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ إِسْحَاقَ عَنْ أَبِي هَاشِمٍ الْجَعْفَرِيِّ قَالَ قُلْتُ لِأَبِي مُحَمَّدٍ ع جَلَالَتُكَ تَمْنَعُنِي مِنْ مَسْأَلَتِكَ فَتَأْذَنُ لِي أَنْ أَسْأَلَكَ فَقَالَ سَلْ قُلْتُ يَا سَيِّدِي هَلْ لَكَ وَلَدٌ فَقَالَ نَعَمْ فَقُلْتُ فَإِنْ حَدَثَ بِكَ حَدَثٌ فَأَيْنَ أَسْأَلُ عَنْهُ قَالَ بِالْمَدِينَةِ .صحيح

ابوهاشم جعفرى گويد: به امام حسن عسكرى عليه السلام عرض كردم : جلالت و بزرگى شما مرا از پرسش از شما باز مى دارد، اجازه مى فرمائيد از شما سؤ الى كنم ؟ فرمود، بپرس ، عرض كردم : آقاى من ! شما فرزندى داريد؟ فرمود: آرى ، عرض كردم : اگر براى شما پيش ‍ آمدى كند، در كجا از او بپرسم ؟ فرمود: در مدينه از آنجا بشنود (و ممكن است مقصود از مدينه همان شهر سامره باشد.)


همچنين : أبوهاشم الجعفري قال: قلت لابي محمد عليه السلام: جلالتك تمنعني عن مسألتك فتأذن لي في أن أسألك؟ قال: سل، قلت: يا سيدي هل لك ولد؟ قال: نعم، قلت: فإن حدث حدث فأين أسأل عنه؟ فقال: بالمدينة.غط = غيبت طوسي


[3] عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ الْكُوفِيِّ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ الْمَكْفُوفِ (؟) عَنْ عَمْرٍو الْأَهْوَازِيِّ (؟) قَالَ أَرَانِي أَبُو مُحَمَّدٍ ابْنَهُ وَ قَالَ هَذَا صَاحِبُكُمْ مِنْ بَعْدِي

عمر و اهوازى گويد: امام حسن عسكرى پسرش را به من نشان داد و فرمود، اين است صاحب شما بعد از من .

عنه(كليني)، عن أحمد بن مهران، عن محمد بن علي، عن محمد بن سنان وإسماعيل بن عباد القصري جميعا، عن داود الرقي قال: قلت لابي إبراهيم عليه السلام: جعلت فداك إني قد كبر سني فخذ بيدي (وانقذني) من النار، (من صاحبنا بعدك) ؟ فأشار إلى إبنه أبي الحسن عليه السلام فقال: هذا صاحبكم من بعدي. ني = غيبت نعماني


وروى محمد بن يعقوب بإسناده، عن ضوء بن علي العجلي، عن رجل من أهل فارس - سماه - قال: أتيت سر من رأى ولزمت باب أبي محمد عليه السلام، فدعاني من غير أن أستأذنت، فلما دخلت فسلمت قال لي: يا فلان كيف حالك؟ ثم قال: اقعد يا فلان. ثم سألني عن جماعة من رجال ونساء من أهلي.
ثم قال لي: ما الذي أقدمك؟ قلت: رغبة في خدمتك، قال: فالزم الدار، قال: فكنت في الدار مع الخدم ثم صرت أشتري لهم الحوائج من السوق، وكنت أدخل عليه بغير إذن إذا كان في دار الرجال.

وبهذا الاسناد، عن عمرو الاهوازي قال: أراني أبومحمد عليه السلام إبنه وقال: هذا صاحبكم من بعدي . ني

ودر روضة الواعظين آمده :

قال الشعبى : قال رسول الله ( صلى الله عليه وآله ) لا يزال أمر امتى ظاهرا حتى يمضى اثنى عشر
خليفة كلهم من قريش .
قال ابوهاشم الجعفرى : قلت لابى محمد " عليه السلام " جلالتك تمنعنى من مسائلتك أفتأذن
لي ان اسألك ؟ فقال : سل قلت : يا سيدى هل لك ولد ؟ قال : نعم قلت فان حدث حدث
فأين اسأل عنه ؟ قال بالمدينة ، قال عمرو الاهوازى أرانى ابومحمد ابنه وقال هذا
صاحبكم بعدى .
قال داود بن القاسم الجعفرى : سمعت ابا الحسن علي بن محمد " عليه السلام " يقول الخلف
من بعدى الحسن فكيف لكم بالخلف بعد الخلف ؟ قلت : ولم جعلنى الله فداك ؟ قال
لانكم لا ترون شخصه ولا يحل لكم ذكره باسمه ، قلت فكيف نذكره ؟ قال : قولوا الحجة
من آل محمد صلى الله عليه وآله .

وشيخ مفيد رحمه الله در ارشادش آورده :

أخبرنى ابوالقاسم عن محمد بن يعقوب عن محمد بن يحيى عن احمد بن اسحق عن ابى هاشم الجعفرى قال: قلت لابى محمد الحسن بن على عليهما السلام: جلالتك تمنعى من مسألتك فتاذن لى ان اسئلك؟ فقال: سل، فقلت: ياسيدى هل لك ولد؟ قال: نعم، فقلت: فان حدث بك حدث فاين أسئل عنه؟ قال: بالمدينة.


[4] عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنْ حَمْدَانَ الْقَلَانِسِيِّ قَالَ قُلْتُ لِلْعَمْرِيِّ قَدْ مَضَى أَبُو مُحَمَّدٍ فَقَالَ لِي قَدْ مَضَى وَ لَكِنْ قَدْ خَلَّفَ فِيكُمْ مَنْ رَقَبَتُهُ مِثْلُ هَذِهِ وَ أَشَارَ بِيَدِهِ .صحيح


حمدان قلانسى گويد: به عمرى (به فتح عين نامش عثمان بن سعيد است و او اولين كس از نواب اربعه امام زمان عليه السلام است ) گفتم : امام حسن عسكرى در گذشت ، به من گفت : او در گذشت ولى جانشينى در ميان شما گذاشت كه گردنش به اين حجم است و با دست اشاره كرد.



شرح :

علامه مجلسى (ره ) گويد: يعنى انگشت ابهام و سبابه از هر دو دست را گشود و ميان آنها را باز كرد تا اشاره به اندازه حجم گردن آن حضرت كند، چنانچه در ميان عرب و عجم مرسومست و مقصودش اين است كه گردن آن حضرت قوى و زيباست (و ممكن است با همين اشاره سن آن حضرت را هم تا حدى معين كرده باشد).



- غط: سعد بن عبدالله، عن الحسن بن علي الزيتوني، عن الزهري الكوفي، عن بنان بن حمدويه قال: ذكر عند أبي الحسن العسكري (عليه السلام) مضي أبي جعفر (عليه السلام) فقال: ذاك إلي مادمت حيا باقيا ولكن كيف بهم إذا فقدوا من بعدي.

- غط: جماعة، عن أبي المفضل الشيباني، عن أبي نعيم نصر بن عصام بن المغيرة الفهري المعروف بقرقارة، عن أبي سعيد المراغي، عن أحمد بن إسحاق أنه سأل أبا محمد (عليه السلام)، عن صاحب هذا الامر فأشار بيده أي إنه حي غليظ الرقبة.





[5] الْحُسَيْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ الْأَشْعَرِيُّ عَنْ مُعَلَّى بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ الله (؟)قَالَ خَرَجَ عَنْ أَبِي مُحَمَّدٍ ع حِينَ قُتِلَ الزُّبَيْرِيُّ لَعَنَهُ الله هَذَا جَزَاءُ مَنِ اجْتَرَأَ عَلَى الله فِي أَوْلِيَائِهِ يَزْعُمُ أَنَّهُ يَقْتُلُنِي وَ لَيْسَ لِي عَقِبٌ فَكَيْفَ رَأَى قُدْرَةَ الله فِيهِ وَ وُلِدَ لَهُ وَلَدٌ سَمَّاهُ م‏ح‏م‏د فِي سَنَةِ سِتٍّ وَ خَمْسِينَ وَ مِائَتَيْنِ


احمد بن عبدالله گويد: چون زبيرى ملعون كشته شد، از طرف امام حسن عسكرى عليه السلام چنين جملاتى صادر شد: ((اين است كيفر كسيكه بر خدا نسبت به اوليائش گستاخى كند، گمان مى كرد مرا خواهد كشت و بدون نسل مى مانم ، چگونه نيروى حق را درباره خود مشاهده كرد؟!! و براى آن حضرت در سال 256 پسرى متولد شد كه نامش را ((م ح م د)) گذاشت.
شرح:
زبيرى لقب يكى از اشقياء زمان آن حضرت و از اولاد زبير بوده است كه آن حضرت را تهديد به قتل مى كرده و خدا او را به دست خليفه وقت يا ديگرى كشته است ، بعضى آن را به فتح ((ز)) و كسر ((ب )) قراءت كرده اند كه بدون ياء نسبت ، به معنى مرد زيرك و مكار است و گفته اند: مقصود خود مهتدى عباسى است كه به دست تركان دربارى كشته شد و تقطيع حروف اسم مبارك امام زمان عليه السلام كه همنام جدش ‍ پيغمبر صلى الله عليه و آله است ، به جهت اين است كه نام او را بردن جايز نيست . و اما راجع به سال ولادت آن حضرت كه در اين روايت 256 ذكر شده است ، خود مرحوم كلينى در باب مولد امام عليه السلام در سال 255 ذكر مى كند، ولى اين يك سال اختلاف به جهت اين است كه چون هجرت پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله در ماه ربيع الاول بوده بعضى همان سال را سال اول هجرى دانسته و بعضى هجرت را از محرم سال بعد به حساب آورده اند، چنانچه شهادت حضرت سيدالشهدا عليه السلام را هم بعضى به سال 60 و بعضى به سال 61 گفته اند.

وروى محمد بن يعقوب، عن الحسين بن محمد الاشعري، عن المعلى بن محمد، عن أحمد بن محمد قال: خرج عن أبي محمد عليه السلام حين قتل الزبيري: هذا جزاء من افترى على الله وعلى أوليائه زعم أنه يقتلني وليس لي عقب فكيف رأى قدرة الله، وولد له ولد وسماه محمدا سنة ست وخمسين ومائتين . غط


غط : أبوالمفضل الشيباني، عن الكليني، عن علان الرازي قال:
أخبرني بعض أصحابنا أنه لما حملت جارية أبي محمد (عليه السلام) قال: ستحملين ذكرا و اسمه م ح م د وهو القائم من بعدي.

وازكتب عامه :
حدثنا الوليد ورشدين عن ابن لهيعة عن إسرائيل بن عبادة عن ميمون القداح
عن أبي الطفيل رضى الله عنه أن رسول الله صلى الله عليه و سلم وصف المهدي فذكر ثقلا في لسانه وضرب بفخذه اليسرى بيده اليمنى إذا أبطأ عليه الكلام اسمه اسمي واسم أبيه اسم أبي


حدثنا ابن عيينة عن عاصم عن زر
عن عبد الله عن النبي صلى الله عليه و سلم قال المهدي يواطيء اسمه اسمي واسم أبيه اسم أبي وسمعته غير مرة لا يذكر اسم ابيه
- حدثنا يحيى بن اليمان عن اثوري سفيان وزائدة عن عاصم عن أبي وائل عن زر
عن عبد الله عن النبي صلى الله عليه و سلم قال المهدي يواطيء اسمه اسمي واسم أبيه اسم أبي
قال أبو القاسم الطبراني والصواب عن عاصم عن زر بلا أبي وائل
- عن كعب قال اسم المهدي محمد أو قال اسم نبي
حدثنا الوليد ورشدين عن ابن لهيعة عن إسرائيل بن عباد عن ميمون القداح عن أبي الطفيل رضى الله عنه أن رسول الله صلى الله عليه و سلم قال المهدياسمه اسمي واسم أبيه اسم أبي

از کتاب فتن مروزي ونعيم بن حماد


[6] عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنِ الْحُسَيْنِ وَ مُحَمَّدٍ ابْنَيْ عَلِيِّ بْنِ إِبْرَاهِيمَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْعَبْدِيِّ مِنْ عَبْدِ قَيْسٍ عَنْ ضَوْءِ بْنِ عَلِيٍّ الْعِجْلِيِّ عَنْ رَجُلٍ مِنْ أَهْلِ فَارِسَ سَمَّاهُ قَالَ أَتَيْتُ سَامَرَّاءَ وَ لَزِمْتُ بَابَ أَبِي مُحَمَّدٍ ع فَدَعَانِي فَدَخَلْتُ عَلَيْهِ وَ سَلَّمْتُ فَقَالَ مَا الَّذِي أَقْدَمَكَ قَالَ قُلْتُ رَغْبَةٌ فِي خِدْمَتِكَ قَالَ فَقَالَ لِي فَالْزَمِ الْبَابَ قَالَ فَكُنْتُ فِي الدَّارِ مَعَ الْخَدَمِ ثُمَّ صِرْتُ أَشْتَرِي لَهُمُ الْحَوَائِجَ مِنَ السُّوقِ وَ كُنْتُ أَدْخُلُ عَلَيْهِمْ مِنْ غَيْرِ إِذْنٍ إِذَا كَانَ فِي الدَّارِ رِجَالٌ قَالَ فَدَخَلْتُ عَلَيْهِ يَوْماً وَ هُوَ فِي دَارِ الرِّجَالِ فَسَمِعْتُ حَرَكَةً فِي الْبَيْتِ فَنَادَانِي مَكَانَكَ لَا تَبْرَحْ فَلَمْ أَجْسُرْ أَنْ أَدْخُلَ وَ لَا أَخْرُجَ فَخَرَجَتْ عَلَيَّ جَارِيَةٌ مَعَهَا شَيْ‏ءٌ مُغَطًّى ثُمَّ نَادَانِيَ ادْخُلْ فَدَخَلْتُ وَ نَادَى الْجَارِيَةَ فَرَجَعَتْ إِلَيْهِ فَقَالَ لَهَا اكْشِفِي عَمَّا مَعَكِ فَكَشَفَتْ عَنْ غُلَامٍ أَبْيَضَ حَسَنِ الْوَجْهِ وَ كَشَفَ عَنْ بَطْنِهِ فَإِذَا شَعْرٌ نَابِتٌ مِنْ لَبَّتِهِ إِلَى سُرَّتِهِ أَخْضَرُ لَيْسَ بِأَسْوَدَ فَقَالَ هَذَا صَاحِبُكُمْ ثُمَّ أَمَرَهَا فَحَمَلَتْهُ فَمَا رَأَيْتُهُ بَعْدَ ذَلِكَ حَتَّى مَضَى أَبُو مُحَمَّدٍ ع


[6/1]()
علي بن محمد عن الحسين بن علي بن إبراهيم (؟) عن محمد بن علي بن عبد الرحمن العبدي من عبد قيس (؟)عن‏ء بن علي العجلي (؟)عن رجل من أهل فارس سماه (؟) قال أتيت سامراء و لزمت باب أبي محمد ع فدعاني
[6/2]()
علي بن محمد عن محمد بن علي بن إبراهيم (؟)عن محمد بن علي بن عبد الرحمن العبدي من عبد قيس عن‏ء بن علي العجلي عن رجل من أهل فارس سماه قال أتيت سامراء و لزمت باب أبي محمد ع فدعاني
[6/3]()
علي بن محمد عن الحسين بن علي بن إبراهيم عن محمد بن علي بن عبد الرحمن العبدي من عبد قيس عن‏ء بن علي العجلي عن رجل من أهل فارس سماه قال أتيت سامراء و لزمت باب أبي محمد ع... فدخلت عليه يوما... فخرجت علي جارية معها شي‏ء مغطى... فقال لها اكشفي عما معك فكشفت عن صاحب الدار ع و لم يصرح باسم المعصوم ع
[6/4]()
علي بن محمد عن محمد بن علي بن إبراهيم عن محمد بن علي بن عبد الرحمن العبدي من عبد قيس عن‏ء بن علي العجلي عن رجل من أهل فارس سماه قال أتيت سامراء و لزمت باب أبي محمد ع... فدخلت عليه يوما... فخرجت علي جارية معها شي‏ء مغطى... فقال لها اكشفي عما معك فكشفت عن صاحب الدار ع و لم يصرح باسم المعصوم ع


ضوء بن على از مردى از اهل فارس كه نامش را برده نقل ، مى كند كه : به سامرا آمدم و بدر خانه امام حسن عسكرى عليه السلام چسبيدم ، حضرت مرا طلبيد، من وارد شدم و سلام كردم فرمود: پس دربان ما باش ، من همراه خادمان در خانه حضرت بودم ، گاهى مى رفتم ، هر چه احتياج داشتند از بازار مى خريدم ، و زمانيكه در خانه ، مردها بودند، بدون اجازه وارد مى گشتم .
روزى (بدون اجازه ) بر حضرت وارد شدم و او در اتاق مردها بود، ناگاه در اتاق حركت و صدائى شنيدم ، سپس به من فرياد زد: بايست ، حركت مكن : من جراءت در آمدن و بيرون رفتن نداشتم ، سپس كنيزكى كه چيز سرپوشيدئى همراه داشت ، از نزد من گذشت : آنگاه مرا صدا زد كه درآى ، من وارد شدم و كنيز را هم صدا زد، كنيز نزد حضرت بازگشت ، حضرت به كنيز فرمود: از آنچه همراه دارى ، روپوش بردار، كنيز از روى كودكى سفيد و نيكو روى پرده برداشت ، و خود حضرت روى شكم كودك را باز كرد، ديدم موى سبزى كه بسياهى آميخته نبود از زير گلو تا نافش روئيده است ، پس فرمود: اين است صاحب شما و بكنيز امر فرمود كه او را ببرد، سپس من آن كودك را نديدم ، تا امام حسن عليه السلام وفات كرد.


بَابٌ فِي تَسْمِيَةِ مَنْ رَآهُ ع

[1] مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الله وَ مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى جَمِيعاً عَنْ عَبْدِ الله بْنِ جَعْفَرٍ الْحِمْيَرِيِّ قَالَ اجْتَمَعْتُ أَنَا وَ الشَّيْخُ أَبُو عَمْرٍو رَحِمَهُ الله عِنْدَ أَحْمَدَ بْنِ إِسْحَاقَ فَغَمَزَنِي أَحْمَدُ بْنُ إِسْحَاقَ أَنْ أَسْأَلَهُ عَنِ الْخَلَفِ فَقُلْتُ لَهُ يَا أَبَا عَمْرٍو إِنِّي أُرِيدُ أَنْ أَسْأَلَكَ عَنْ شَيْ‏ءٍ وَ مَا أَنَا بِشَاكٍّ فِيمَا أُرِيدُ أَنْ أَسْأَلَكَ عَنْهُ فَإِنَّ اعْتِقَادِي وَ دِينِي أَنَّ الْأَرْضَ لَا تَخْلُو مِنْ حجة إِلَّا إِذَا كَانَ قَبْلَ يَوْمِ الْقِيَامَةِ بِأَرْبَعِينَ يَوْماً فَإِذَا كَانَ ذَلِكَ رُفِعَتِ الْحجة وَ أُغْلِقَ بَابُ التَّوْبَةِ فَلَمْ يَكُ يَنْفَعُ نَفْساً إِيمَانُهَا لَمْ تَكُنْ آمَنَتْ مِنْ قَبْلُ أَوْ كَسَبَتْ فِي إِيمَانِهَا خَيْراً فَأُولَئِكَ أَشْرَارٌ مِنْ خَلْقِ الله عَزَّ وَ جَلَّ وَ هُمُ الَّذِينَ تَقُومُ عَلَيْهِمُ الْقِيَامَةُ وَ لَكِنِّي أَحْبَبْتُ أَنْ أَزْدَادَ يَقِيناً وَ إِنَّ إِبْرَاهِيمَ ع سَأَلَ رَبَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ أَنْ يُرِيَهُ كَيْفَ يُحْيِي الْمَوْتَى قَالَ أَ وَ لَمْ تُؤْمِنْ قَالَ بَلَى وَ لَكِنْ لِيَطْمَئِنَّ قَلْبِي وَ قَدْ أَخْبَرَنِي أَبُو عَلِيٍّ أَحْمَدُ بْنُ إِسْحَاقَ عَنْ أَبِي الْحَسَنِ ع قَالَ سَأَلْتُهُ وَ قُلْتُ مَنْ أُعَامِلُ أَوْ عَمَّنْ آخُذُ وَ قَوْلَ مَنْ أَقْبَلُ فَقَالَ لَهُ الْعَمْرِيُّ ثِقَتِي فَمَا أَدَّى إِلَيْكَ عَنِّي فَعَنِّي يُؤَدِّي وَ مَا قَالَ لَكَ عَنِّي فَعَنِّي يَقُولُ فَاسْمَعْ لَهُ وَ أَطِعْ فَإِنَّهُ الثِّقَةُ الْمَأْمُونُ وَ أَخْبَرَنِي أَبُو عَلِيٍّ أَنَّهُ سَأَلَ أَبَا مُحَمَّدٍ ع عَنْ مِثْلِ ذَلِكَ فَقَالَ لَهُ الْعَمْرِيُّ وَ ابْنُهُ ثِقَتَانِ فَمَا أَدَّيَا إِلَيْكَ عَنِّي فَعَنِّي يُؤَدِّيَانِ وَ مَا قَالا لَكَ فَعَنِّي يَقُولَانِ فَاسْمَعْ لَهُمَا وَ أَطِعْهُمَا فَإِنَّهُمَا الثِّقَتَانِ الْمَأْمُونَانِ فَهَذَا قَوْلُ إِمَامَيْنِ قَدْ مَضَيَا فِيكَ قَالَ فَخَرَّ أَبُو عَمْرٍو سَاجِداً وَ بَكَى ثُمَّ قَالَ سَلْ حَاجَتَكَ فَقُلْتُ لَهُ أَنْتَ رَأَيْتَ الْخَلَفَ مِنْ بَعْدِ أَبِي مُحَمَّدٍ ع فَقَالَ إِي وَ الله وَ رَقَبَتُهُ مِثْلُ ذَا وَ أَوْمَأَ بِيَدِهِ فَقُلْتُ لَهُ فَبَقِيَتْ وَاحِدَةٌ فَقَالَ لِي هَاتِ قُلْتُ فَالاسْمُ قَالَ مُحَرَّمٌ عَلَيْكُمْ أَنْ تَسْأَلُوا عَنْ ذَلِكَ وَ لَا أَقُولُ هَذَا مِنْ عِنْدِي فَلَيْسَ لِي أَنْ أُحَلِّلَ وَ لَا أُحَرِّمَ وَ لَكِنْ عَنْهُ ع فَإِنَّ الْأَمْرَ عِنْدَ السُّلْطَانِ أَنَّ أَبَا مُحَمَّدٍ مَضَى وَ لَمْ يُخَلِّفْ وَلَداً وَ قَسَّمَ مِيرَاثَهُ وَ أَخَذَهُ مَنْ لَا حَقَّ لَهُ فِيهِ وَ هُوَ ذَا عِيَالُهُ يَجُولُونَ لَيْسَ أَحَدٌ يَجْسُرُ أَنْ يَتَعَرَّفَ إِلَيْهِمْ أَوْ يُنِيلَهُمْ شَيْئاً وَ إِذَا وَقَعَ الِاسْمُ وَقَعَ الطَّلَبُ فَاتَّقُوا الله وَ أَمْسِكُوا عَنْ ذَلِكَ
قَالَ الْكُلَيْنِيُّ رَحِمَهُ الله وَ حَدَّثَنِي شَيْخٌ مِنْ أَصْحَابِنَا ذَهَبَ عَنِّي اسْمُهُ أَنَّ أَبَا عَمْرٍو سَأَلَ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ إِسْحَاقَ عَنْ مِثْلِ هَذَا فَأَجَابَ بِمِثْلِ هَذَا .صحيح

رواه الصدوق قدّس سرّه . ايضاً بسند صحيح عن ابيه و محمد بن الحسن عن عبدالله بن الجعفر الحميرى.


حميرى گويد: من و شيخ ابو عمرو (عثمان بن سعيد عمرى نايب اول ) رحمة الله نزد احمد ابن اسحاق گرد آمديم ، احمد بن اسحاق به من اشاره كرد كه راجع به جانشين (امام حسن عسكرى ) از شيخ بپرسم ، من به او گفتم ، اى با عمرو! من مى خواهم از شما چيزى بپرسم كه نسبت به آن شك ندارم ، زيرا اعتقاد و دين من اين است كه زمين هيچگاه از حجت خالى نمى ماند، مگر چهل روز پيش از قيامت (يعنى ايامى كه مقدمات قيامت مانند خروج دابه و مانند آن به ظهور مى رسد) و چون آن روز برسد، حجت برداشته و راه توبه بسته شود آنگاه كسى كه از پيش ‍ ايمان نياورده و يا در دوران ايمانش كار خيرى نكرده ، ايمان آوردنش ‍ سودش ندهد 158 سوره 7)) و ايشان بدترين مخلوق خداى عزوجل باشند و قيامت عليه ايشان برپا مى شود، ولى من دوست دارم كه يقينم افزوده گردد، همانا حضرت ابراهيم عليه السلام از پروردگار عزوجل درخواست كرد كه به او نشان دهد. چگونه مردگان را زنده مى كند ((فرمود: مگر ايمان ندارى ؟ عرض كرد: چرا ولى براى اينكه دلم مطمئن شود 260 سوره 2)).
و ابو على احمد بن اسحاق به من خبر داد كه از حضرت هادى عليه السلام سؤ ال كردم ، با كه معامله كنم ؟ يا (پرسيد احكام دينم را) از كه بدست آورم ؟ و سخن كه را بپذيرم ؟ به او فرمود: عمرى مورد اعتماد من است آنچه از جانب من به تو رساند: حقيقة از من است و هر چه از جانب من به تو گويد، قول منست ، از او بشنو و اطاعت كن كه او مورد اعتماد و امين است . و نيز ابو على به من خبر داد كه او از حضرت امام حسن عسكرى عليه السلام همين سؤ ال را كرده و او فرموده است : عمرى و پسرش (محمد بن عثمان ، نايب دوم ) مورد اعتماد هستند، هر چه از جانب من به تو رسانند، حقيقة از جانب من رسانيده اند و هر چه به تو گويند، از من گفته اند، از آنها بشنو و اطاعت كن كه هر دو مورد اعتماد و امينند، اين سخن دو امامست كه درباره شما صادر شده .
ابو عمرو به سجده افتاد و گريه كرد، آنگاه گفت : حاجتت را بپرس ، گفتم : شما جانشين بعد از مام حسن عسكرى عليه السلام را ديده ئى ؟ گفت : آرى به خدا، گردن او اين چنين بود و با دست اشاره كرد. گفتم : يك مساله ديگر باقى مانده ، گفت : بگو، گفتم : نامش چيست ؟ گفت : بر شما حرام است كه نا او را بپرسيد، و من اين سخن از پيش خود نمى گويم ، زيرا براى من روا نيست كه چيزى را حلال يا حرام كنم ، بلكه اين سخن خود آن حضرت عليه السلام است ، زيرا مطلب نزد سلطان (معتمد عباسى كه در 12 رجب 256 خليفه شد) چنين وانمود شده كه امام حسن عسكرى وفات نموده و فرزندى از خود بجا نگذاشته وميراثش قسمت شده و كسى كه حق نداشته (جعفر كذاب ) آن را برده و خورده است و عيالش در به در شده اند و كسى جرات ندارد با آنها آشنا شود يا چيزى به آنها برساند. و چون اسمش در زبانها افتاد، تعقيبش مى كنند، از خدا بپرهيزيد و از اين موضوع دست نگهداريد.

كلينى رحمه الله گويد: شيخى از اصحاب ما (شيعيان ) كه نامش از يادم رفته به من گفت : ابو عمرو از احمد بن اسحاق همين پرسش را كرد و او هم همين جواب را گفت .



واحاديث مويد :

وعن عبدالله بن جعفر الحميري ] ) ( قال[
:اجتمعت أنا والشيخ أبو عمرو عثمان بن سعيد فقلت : أسألك عن شئ ، وما أنا
شاك باعتقادي أن الارض لاتخلو من حجة ، رأيت الخلف ؟ فقال : إي والله ، وافيته
) (مثل ذلك ، وأومأ بيده . قلت : الاسم ؟ ) ( قال : الأمر عند السلطان ، إن
أبا محمد مضى ولم يخلف ولدا ، وقسم ميراثه وأخذه من لاحق له ] فيه [ فصبر على
ذلك ، وهو ذا عياله )4( يجولون ليس أحد يجسر أن يتقرب إليهم أو ينيلهم شيئا ،
فاذا وقع الاسم وقع الطلب ، فاتقوا الله وامسكوا(( هامش )) اختار الله عزوجل له
ما عنده فمضى على منهاج آبائه عليهم السلام حذوالنعل بالنعل على عهد عهده ، ووصية
أوصى بها الى وصى ستره الله عزوجل بأمره الى غاية ، وأخفى مكانه بمشيئة للقضاء
السابق والقدر النافذ ، وفينا موضعه ، ولنا فضله ، ولو قد أذن الله عزوجل فيما
قد منعه عنه وأزال عنه ما قد جرى به من حكمه لاراهم الحق ظاهرا بأحسن حلية ،
وأبين دلالة ، وأوضح علامة ، ولابان عن نفسه وقام بحجته ولكن أقدار الله عزوجل
لاتغالب ، وارادته لاترد ، وتوفيقه لايسبق ، فليدعوا عنهم اتباع الهوى وليقيموا
على أصلهم الذى كانوا عليه ، ولايبحثوا عما ستر عنهم فيأثموا ، ولايكشفوا ستر الله
عزوجل فيندموا ، وليعلموا أن الحق معنا وفينا ، لايقول ذلك سوانا الاكذاب مفتر ،
ولايدعيه غيرنا الاضال غوى ، فليقتصروا منا على هذه الجملة دون التفسير ، ويقنعوا
من ذلك بالتعريض دون التصريح ان شاء الله.الخرايج والجرائح قطب راوندی




حدثنا أبي رضي الله عنه قال: حدثنا سعدبن عبدالله، وعبدالله بن جعفر الحميري، عن أيوب بن نوح، عن الربيع بن محمد بن المسلي، عن عبدالله بن سليمان العامري، عن أبي عبدالله عليه السلام قال: ما زالت الارض إلا ولله تعالى ذكره فيها حجة يعرف الحلال والحرام ويدعو إلى سبيل الله عزوجل، ولاينقطع الحجة من الارض إلا أربعين يوما قبل يوم القيامة، فإذا رفعت الحجةأغلق باب التوبة ولن ينفع نفسا إيمانها لم تكن آمنت من قبل أن ترفع الحجة أولئك شرار(من) خلق الله، وهم الذين تقوم عليهم القيامة.كمال الدين


حدثنا احمد بن محمد عن على بن الحكم الانباري (امامي ثقه جليل) عن ربيع بن محمد المسلمى (امامي ثقه علي التحقيق) عن عبدالله بن سليمان العامرى(؟)عن ابى عبدالله عليه السلام قال ما زالت الارض الا ولله الحجة يعرف الحلال والحرام ويدعو إلى سبيل الله ولا ينقطع الحجة من الارض الا اربعين يوما قبل يوم القيمة فاذا رفعت الحجةاغلق باب التوبة ولا ينفع نفسا ايمانها لم تكن امنت من قبل ترفع ان الحجة اولئك شرار من خلق الله وهم الذين عليهم تقوم القيمة.بصائرالدرجات



[2] عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْمَاعِيلَ بْنِ مُوسَى بْنِ جَعْفَرٍ (؟)كَانَ أَسَنَّ شَيْخٍ مِنْ وُلْدِ رَسُولِ الله ص بِالْعِرَاقِ فَقَالَ رَأَيْتُهُ بَيْنَ الْمَسْجِدَيْنِ وَ هُوَ غُلَامٌ ع

محمد بن اسماعيل بن موسى بن جعفر كه پير مردترين اولاد پيغمبر صلى الله عليه و آله در عراق بود، گفت آن حضرت را ميان دو مسجد (مكه و مدينه يا مسجد كوفه و سهله يا مسجد سهله و صعصعه ) ديدم و او هنوز كودكى نابالغ بود.

بقیه:

http://sites.google.com/site/hojjah/akhb...ects=0&d=1]]> <![CDATA[ولادت حضرت علی اکبر و روز جوان مبارک]]> http://forum.msadra.ir/showthread.php?tid=573 Fri, 23 Jul 2010 19:30:36 +0430 http://forum.msadra.ir/showthread.php?tid=573
حضرت علي اکبر در كربلا حدود 25 سال داشت.برخي راويان سن ايشان را 18 سال و 20 سال هم گفته اند. او اولين شهيد عاشورا از بنى هاشم بود. شجاعت و دلاورى حضرت على اكبر (ع) و رزم آورى و بصيرت دينى و سياسى او، در سفر كربلا بويژه در روز عاشورا تجلى كرد. سخنان و فداكاريهايش دليل آن است. وقتى امام حسين (ع) از منزلگاه «قصر بنى مقاتل» گذشت، روى اسب چشمان او را خوابى ربود و پس از بيدارى«انا لله و انا اليه راجعون» گفت و سه بار اين جمله و حمد الهى را تكرار كرد. حضرت على اكبر (ع) وقتى سبب اين حمد و استرجاع را پرسيد، حضرت فرمود: در خواب ديدم سوارى مى‏گويد اين كاروان به سوى مرگ مى‏رود. پرسيد:مگر ما بر حق نيستيم؟ فرمود:چرا. پس گفت:«فاننا اذن لا نبالى ان نموت محقين»پس باكى از مرگ در راه حق نداريم

روز عاشورا نيز پس از شهادت ياران امام، اولين كسى كه اجازه ميدان طلبيد تا جان را فداى دين كند او بود. اگر چه به ميدان رفتن او بر اهل بيت و بر امام بسيار سخت بود، ولى از ايثار و روحيه جانبازى او جز اين انتظار نبود. وقتى به ميدان مى‏رفت،امام حسين(ع) در سخنانى سوزناك به آستان الهى، آن قوم ناجوانمرد را كه دعوت كردند ولى تيغ به رويشان كشيدند، نفرين كرد. على اكبر چندين بار به ميدان رفت و رزمهاى شجاعانه‏اى با انبوه سپاه دشمن نمود
پيكار سخت، او را تشنه‏ تر ساخت؛ به خيمه آمد. بى آنكه آبى بتواند بنوشد، با همان تشنگى و جراحت دوباره به ميدان رفت و جنگيد تا به شهادت رسيد. قاتل او مرة بن منقذ عبدى بود.پيكر حضرت على اكبر (ع) با شمشيرهاى دشمن قطعه قطعه شد.وقتى امام بر بالين او رسيد كه جان باخته بود. امام حسين (ع) صورت بر چهره خونين حضرت على اكبر (ع) نهاد و دشمن را باز هم نفرين كرد

«قتل الله قوما قتلوك...»و تكرار مى‏كرد كه:«على الدنيا بعدك العفا» و جوانان هاشمى را طلبيد تا پيكر او را به خيمه گاه حمل كنند. حضرت على اكبر ، نزديكترين شهيدى است كه با امام حسين(ع)دفن شده است.مدفن او پايين پاى ابا عبد الله الحسين(ع) قرار دارد و به اين خاطر ضريح امام،شش گوشه دارد

موفق باشید]]>
حضرت علي اکبر در كربلا حدود 25 سال داشت.برخي راويان سن ايشان را 18 سال و 20 سال هم گفته اند. او اولين شهيد عاشورا از بنى هاشم بود. شجاعت و دلاورى حضرت على اكبر (ع) و رزم آورى و بصيرت دينى و سياسى او، در سفر كربلا بويژه در روز عاشورا تجلى كرد. سخنان و فداكاريهايش دليل آن است. وقتى امام حسين (ع) از منزلگاه «قصر بنى مقاتل» گذشت، روى اسب چشمان او را خوابى ربود و پس از بيدارى«انا لله و انا اليه راجعون» گفت و سه بار اين جمله و حمد الهى را تكرار كرد. حضرت على اكبر (ع) وقتى سبب اين حمد و استرجاع را پرسيد، حضرت فرمود: در خواب ديدم سوارى مى‏گويد اين كاروان به سوى مرگ مى‏رود. پرسيد:مگر ما بر حق نيستيم؟ فرمود:چرا. پس گفت:«فاننا اذن لا نبالى ان نموت محقين»پس باكى از مرگ در راه حق نداريم

روز عاشورا نيز پس از شهادت ياران امام، اولين كسى كه اجازه ميدان طلبيد تا جان را فداى دين كند او بود. اگر چه به ميدان رفتن او بر اهل بيت و بر امام بسيار سخت بود، ولى از ايثار و روحيه جانبازى او جز اين انتظار نبود. وقتى به ميدان مى‏رفت،امام حسين(ع) در سخنانى سوزناك به آستان الهى، آن قوم ناجوانمرد را كه دعوت كردند ولى تيغ به رويشان كشيدند، نفرين كرد. على اكبر چندين بار به ميدان رفت و رزمهاى شجاعانه‏اى با انبوه سپاه دشمن نمود
پيكار سخت، او را تشنه‏ تر ساخت؛ به خيمه آمد. بى آنكه آبى بتواند بنوشد، با همان تشنگى و جراحت دوباره به ميدان رفت و جنگيد تا به شهادت رسيد. قاتل او مرة بن منقذ عبدى بود.پيكر حضرت على اكبر (ع) با شمشيرهاى دشمن قطعه قطعه شد.وقتى امام بر بالين او رسيد كه جان باخته بود. امام حسين (ع) صورت بر چهره خونين حضرت على اكبر (ع) نهاد و دشمن را باز هم نفرين كرد

«قتل الله قوما قتلوك...»و تكرار مى‏كرد كه:«على الدنيا بعدك العفا» و جوانان هاشمى را طلبيد تا پيكر او را به خيمه گاه حمل كنند. حضرت على اكبر ، نزديكترين شهيدى است كه با امام حسين(ع)دفن شده است.مدفن او پايين پاى ابا عبد الله الحسين(ع) قرار دارد و به اين خاطر ضريح امام،شش گوشه دارد

موفق باشید]]> <![CDATA[بسته ویژه نیمه شعبان کشف الیقین]]> http://forum.msadra.ir/showthread.php?tid=572 Mon, 19 Jul 2010 15:39:46 +0430 http://forum.msadra.ir/showthread.php?tid=572

سلام بر تمامي کاربران عزيز مجموعه کشف اليقين

سلام بر مهدى(ع)، خورشيد جان ها و اميد انسان ها. مهدى(ع)، يادگار پيامبران، خلاصه ابراهيم، عصاره محمد، احيا و زنده کننده سنت هاست. نيمه شعبان، مطلع خورشيد فروزان مهدى(ع) در ظلمت تاريخ است. پيروان قائم آل محمد(ع) همچون او اهل قيام و انقلابند.

مهدى(عج)، کعبه مقصود و قبله موعود امت هاست.

وقتى نيمه شعبان مى رسد، گلواژه هاى «انتظار»، «ظهور»، «فرج»، «حکومت جهانى»، «قسط و عدل»، «ديدار» و «مهدى» مى شکفد.

نيمه شعبان، عيد منتظران وراثت زمين براى مستضعفان و شکست سلطه هاى جبّاران است. نيمه شعبان، افروختن چراغ شوق در دل شيعيان و اميد بخشيدن به محرومان است.

منتظران مهدي موعود در مجموعه اينترنتي - مذهبي کشف اليقين اين بار نيز تلاش خود را گماردند تا در نيمه شعباني ديگر بسته اي فراخور اين ايام تقديم مهدي موعود و در مقابل ديدگان شما قرار دهند ...

ما را با نظرات خود در راه ارتقاي محتواي مطالب اين بسته ياري نماييد .

انجمنهای تخصصی
اعتقادات شیعه دوازده امامی
مهدویت در قرآن و سنت و پاسخ به شبهات
نقد اعتقادات و احکام اهل سنت و وهابیت
مهدویت در باور اهل سنت :

انجمنهاي عمومي

قرآن و قرآن پژوهي :
مهدي (عج) در قرآن

مهدويت ، انتظار و پاسخ به شبهات :
مهدويت ، انتظار و پاسخ به شبهات
زمان ظهور حضرت مهدي (عج)
مهدويت در اسلام
فلسفه دعا براي سلامتي حضرت مهدي (عج)
وسعت حکومت حضرت مهدي (عج)
دلايل تولد امام زمان(عج)
امام زمان (عج) آمدني است يا آوردني ؟
دام دجّال
دعاها و زیارتنامه ها در عصر غیبت
تاثیر وجود امام زمان (عج) در دفع بلاها
بقیه الله
آیا هرکس که اتصال به امام زمان (عج) دارد باید تکذیب شود ؟
امام زمان خدا کند که نیایی!!
آثار سازنده انتظار
وظیفه شیعیان در دوران غیبت
شرایط مردم قبل و بعد از ظهور امام زمان (عج)
بغض های شقشقیه : اشعاری درباره انتظار و مهدویت
گفته ها و ناگفته هایی درباره سفیانی

حدیث شناسی
بشارت ائمه به ولادت منجی
ویژگی های حضرت مهدی در روایات
پیرامون برخی اخبار درباره مهدویت : بررسی اسناد مخالفان مهدویت
مهدی موعود در احادیث قدسی
احادیث امام مهدی از زبان امیرالمومنین (ع)

مناسبتهای مذهبی سال ( نیمه شعبان)
دانلود مولودیهای نیمه شعبان

ختم قرآن جهت سلامتی و تعجیل در فرج امام زمان (عج) ( ختم دوم)


-------------------------------
این بسته در صورت لزوم به روز خواهد شد .
شما هم اگر مطالب جدیدی در سایت گذاشتید به مدیریت اطلاع دهید تا لینک آن به بسته شعبانیه افزوده گردد .

التماس دعا
]]>

سلام بر تمامي کاربران عزيز مجموعه کشف اليقين

سلام بر مهدى(ع)، خورشيد جان ها و اميد انسان ها. مهدى(ع)، يادگار پيامبران، خلاصه ابراهيم، عصاره محمد، احيا و زنده کننده سنت هاست. نيمه شعبان، مطلع خورشيد فروزان مهدى(ع) در ظلمت تاريخ است. پيروان قائم آل محمد(ع) همچون او اهل قيام و انقلابند.

مهدى(عج)، کعبه مقصود و قبله موعود امت هاست.

وقتى نيمه شعبان مى رسد، گلواژه هاى «انتظار»، «ظهور»، «فرج»، «حکومت جهانى»، «قسط و عدل»، «ديدار» و «مهدى» مى شکفد.

نيمه شعبان، عيد منتظران وراثت زمين براى مستضعفان و شکست سلطه هاى جبّاران است. نيمه شعبان، افروختن چراغ شوق در دل شيعيان و اميد بخشيدن به محرومان است.

منتظران مهدي موعود در مجموعه اينترنتي - مذهبي کشف اليقين اين بار نيز تلاش خود را گماردند تا در نيمه شعباني ديگر بسته اي فراخور اين ايام تقديم مهدي موعود و در مقابل ديدگان شما قرار دهند ...

ما را با نظرات خود در راه ارتقاي محتواي مطالب اين بسته ياري نماييد .

انجمنهای تخصصی
اعتقادات شیعه دوازده امامی
مهدویت در قرآن و سنت و پاسخ به شبهات
نقد اعتقادات و احکام اهل سنت و وهابیت
مهدویت در باور اهل سنت :

انجمنهاي عمومي

قرآن و قرآن پژوهي :
مهدي (عج) در قرآن

مهدويت ، انتظار و پاسخ به شبهات :
مهدويت ، انتظار و پاسخ به شبهات
زمان ظهور حضرت مهدي (عج)
مهدويت در اسلام
فلسفه دعا براي سلامتي حضرت مهدي (عج)
وسعت حکومت حضرت مهدي (عج)
دلايل تولد امام زمان(عج)
امام زمان (عج) آمدني است يا آوردني ؟
دام دجّال
دعاها و زیارتنامه ها در عصر غیبت
تاثیر وجود امام زمان (عج) در دفع بلاها
بقیه الله
آیا هرکس که اتصال به امام زمان (عج) دارد باید تکذیب شود ؟
امام زمان خدا کند که نیایی!!
آثار سازنده انتظار
وظیفه شیعیان در دوران غیبت
شرایط مردم قبل و بعد از ظهور امام زمان (عج)
بغض های شقشقیه : اشعاری درباره انتظار و مهدویت
گفته ها و ناگفته هایی درباره سفیانی

حدیث شناسی
بشارت ائمه به ولادت منجی
ویژگی های حضرت مهدی در روایات
پیرامون برخی اخبار درباره مهدویت : بررسی اسناد مخالفان مهدویت
مهدی موعود در احادیث قدسی
احادیث امام مهدی از زبان امیرالمومنین (ع)

مناسبتهای مذهبی سال ( نیمه شعبان)
دانلود مولودیهای نیمه شعبان

ختم قرآن جهت سلامتی و تعجیل در فرج امام زمان (عج) ( ختم دوم)


-------------------------------
این بسته در صورت لزوم به روز خواهد شد .
شما هم اگر مطالب جدیدی در سایت گذاشتید به مدیریت اطلاع دهید تا لینک آن به بسته شعبانیه افزوده گردد .

التماس دعا
]]> <![CDATA[توهین‌کنندگان به حضرت مسیح (ع) گناهکارند]]> http://forum.msadra.ir/showthread.php?tid=571 Sun, 18 Jul 2010 20:31:06 +0430 http://forum.msadra.ir/showthread.php?tid=571
قاضی این دادگاه در منطقه تاگانسکی در حکم خود چنین اعلام کرد: آندری یروفه‌یو متخصص آثار هنری و یوری سامودوروف نمایشگاه‌دار اعمالی با هدف ایجاد نفرت مرتکب شده‌اند.

این دو نفر به احتمال بسیار در حکم دادگاه که به زودی اعلام می‌شود به سه سال زندان محکوم می‌شوند.توهین‌کنندگان به حضرت مسیح (ع) گناهکار شناخته شدند

نمایشگاه «هنر ممنوعه» در موزه آندری ساخاروف شهر مسکو برگزار شد و در آن تصویری با الهام از شخصیت میکی ماوس از حضرت مسیح (ع) به نمایش گذاشته شده بود. در یکی دیگر از تصاویر این نمایشگاه تبلیغ نوشیدنی «کوکاکولا» با این شعار به چشم می‌خورد: «این خون من است.» تمام آثار این نمایشگاه بایستی از پشت یک چادر و از طریق سوراخی که روی آن ایجاد شده بود دیده می‌شدند.

توهین‌های آشکار این نمایشگاه به مقدسات موجب خشم کلیسای ارتدوکس و بسیاری از مردم روسیه شد. این در حالی است که ١٣ تن از هنرمندان روسیه هفته گذشته نامه‌ای به دیمیتری مدودف، رئیس جمهور روسیه نوشتند و از او خواستند از برگزار شدن جلسات دادگاه جلوگیری کند. آنها این حرکت را قدمی در راه «از میان بردن هنر معاصر روسیه» خواندند. دولت روسیه ارتباط مستحکمی با کلیسای این کشور دارد.]]>
قاضی این دادگاه در منطقه تاگانسکی در حکم خود چنین اعلام کرد: آندری یروفه‌یو متخصص آثار هنری و یوری سامودوروف نمایشگاه‌دار اعمالی با هدف ایجاد نفرت مرتکب شده‌اند.

این دو نفر به احتمال بسیار در حکم دادگاه که به زودی اعلام می‌شود به سه سال زندان محکوم می‌شوند.توهین‌کنندگان به حضرت مسیح (ع) گناهکار شناخته شدند

نمایشگاه «هنر ممنوعه» در موزه آندری ساخاروف شهر مسکو برگزار شد و در آن تصویری با الهام از شخصیت میکی ماوس از حضرت مسیح (ع) به نمایش گذاشته شده بود. در یکی دیگر از تصاویر این نمایشگاه تبلیغ نوشیدنی «کوکاکولا» با این شعار به چشم می‌خورد: «این خون من است.» تمام آثار این نمایشگاه بایستی از پشت یک چادر و از طریق سوراخی که روی آن ایجاد شده بود دیده می‌شدند.

توهین‌های آشکار این نمایشگاه به مقدسات موجب خشم کلیسای ارتدوکس و بسیاری از مردم روسیه شد. این در حالی است که ١٣ تن از هنرمندان روسیه هفته گذشته نامه‌ای به دیمیتری مدودف، رئیس جمهور روسیه نوشتند و از او خواستند از برگزار شدن جلسات دادگاه جلوگیری کند. آنها این حرکت را قدمی در راه «از میان بردن هنر معاصر روسیه» خواندند. دولت روسیه ارتباط مستحکمی با کلیسای این کشور دارد.]]> <![CDATA[روخواني قرآن شرط استخدام؟!]]> http://forum.msadra.ir/showthread.php?tid=570 Sun, 18 Jul 2010 20:29:58 +0430 http://forum.msadra.ir/showthread.php?tid=570
لاريجاني در پاسخ به سئوالي درباره مصوبات مجلس درخصوص شرط روخواني قرآن براي استخدام گفت: تصور نمي‌کنم چنين مصوباتي در مجلس صورت گرفته باشد و فکر مي‌کنم اين‌گونه مصوبات در حوزه وظايف شورايعالي انقلاب فرهنگي صورت گرفته است.

لاريجاني در ادامه افزود: آنچه که مهم است اين است که بايد شرايطي بوجود آورد که مردم حظ قرآن را با اختيار بچشند و نه با فشار و لذا برگزاري اين‌گونه مسابقات و فعاليت‌هاي سازمان اوقاف بسيار تاثيرگذارتر از روش‌هايي است که با الزام مواجه است.]]>
لاريجاني در پاسخ به سئوالي درباره مصوبات مجلس درخصوص شرط روخواني قرآن براي استخدام گفت: تصور نمي‌کنم چنين مصوباتي در مجلس صورت گرفته باشد و فکر مي‌کنم اين‌گونه مصوبات در حوزه وظايف شورايعالي انقلاب فرهنگي صورت گرفته است.

لاريجاني در ادامه افزود: آنچه که مهم است اين است که بايد شرايطي بوجود آورد که مردم حظ قرآن را با اختيار بچشند و نه با فشار و لذا برگزاري اين‌گونه مسابقات و فعاليت‌هاي سازمان اوقاف بسيار تاثيرگذارتر از روش‌هايي است که با الزام مواجه است.]]> <![CDATA[اشتباه مسلمانان اندونزی در تعیین جهت قبله]]> http://forum.msadra.ir/showthread.php?tid=569 Sun, 18 Jul 2010 20:29:26 +0430 http://forum.msadra.ir/showthread.php?tid=569
مسلمانان در سراسر جهان رو به سمت کعبه در مکه عربستان سعودی نماز می خوانند، اما در ماه مارس شورای علمای اندونزی فتوایی صادر و طی آن تصریح کرد مسلمانان اندونزی هنگام اقامه نماز خود باید اندکی رو به سمت غرب متمایل شوند.

چولیل رضوان رئیس شورای علمای اندونزی گفت: اکنون باید مردم را متقاعد کنیم که هنگام نماز اندکی رو به شمال غربی متمایل شوند.

وی در ادامه افزود: مسلمانان نباید نگران این امر باشد که نمازهایی که تا کنون خوانده اند به علت اشتباه در جهت قبله مورد قبول واقع نشده باشد، بلکه خداوند نمازهای آنها را می پذیرد.

سعید عقیل سراج رئیس سازمان نهضت العلما به عنوان بزرگترین سازمان اسلامی اندونزی اظهار داشت: این نوع آشفتگی ها نشان می دهند شورای علمای اندونزی در صدور فتوا بیش از حد سریع عمل می کند و این امر باید درسی برای آنها باشد.

شورای علمای اندونزی در گذشته نیز فتواهای جنجال برانگیزی در رابطه با یوگا و استعمال دخانیات صادر کرده بود]]>
مسلمانان در سراسر جهان رو به سمت کعبه در مکه عربستان سعودی نماز می خوانند، اما در ماه مارس شورای علمای اندونزی فتوایی صادر و طی آن تصریح کرد مسلمانان اندونزی هنگام اقامه نماز خود باید اندکی رو به سمت غرب متمایل شوند.

چولیل رضوان رئیس شورای علمای اندونزی گفت: اکنون باید مردم را متقاعد کنیم که هنگام نماز اندکی رو به شمال غربی متمایل شوند.

وی در ادامه افزود: مسلمانان نباید نگران این امر باشد که نمازهایی که تا کنون خوانده اند به علت اشتباه در جهت قبله مورد قبول واقع نشده باشد، بلکه خداوند نمازهای آنها را می پذیرد.

سعید عقیل سراج رئیس سازمان نهضت العلما به عنوان بزرگترین سازمان اسلامی اندونزی اظهار داشت: این نوع آشفتگی ها نشان می دهند شورای علمای اندونزی در صدور فتوا بیش از حد سریع عمل می کند و این امر باید درسی برای آنها باشد.

شورای علمای اندونزی در گذشته نیز فتواهای جنجال برانگیزی در رابطه با یوگا و استعمال دخانیات صادر کرده بود]]> <![CDATA[فرياد هزاران زن غيرت مدار کافی نيست؟]]> http://forum.msadra.ir/showthread.php?tid=568 Sun, 18 Jul 2010 20:28:43 +0430 http://forum.msadra.ir/showthread.php?tid=568
حجة‌الاسلام و المسلمين سيد احمد علم‌الهدي در خطبه سياسي اين هفته نماز جمعه مشهد با اشاره به سخني از امام باقر(ع) مبني بر آن که "اسلام بر پنج اصل استوار است و ولايت نيز مهم‌ترين اصل آن است به گونه‌اي که بر هيچ کدام از بنيان‎هاي اسلام و مباني اسلام تا اين حد سفارش نشده است"، اظهار داشت: پيروي از ولايت همواره به عنوان اصلي مهم در ميان اهل بيت پيامبر(ع) بوده است به گونه‌اي که در جريان نامگذاري امام حسين(ع) که به ظاهر جرياني عادي است، حقيقت عظيم پيروي از ولايت به مردم آموزش داده مي‌شود.

وي تاکيد کرد: پيروي از ولايت يک اصل اصيل است و اولين و برجسته‌ترين رفتاري که بايد در زندگي فردي و اجتماعي شيعيان وجود داشته باشد، ولايت پذيري و قبول ولايت است.

امام جمعه مشهد با بيان اينکه در حادثه عاشورا که براي هر آموزه‌اي در آن تابلويي نصب شده است، پيروي از ولايت حضرت قمر بني هاشم برجسته‌ترين تابلوي اين واقعه است، گفت: وفاداري حضرت ابوالفضل به امام حسين(ع) تنها به دليل غيرت، جوانمردي و برادري نبود بلکه اصل و ريشه اين وفاداري در ولايت پذيري بود و ايشان از لحظه اول در تمام مسائل و حالت‌ها همرنگ ولايت و امام زمان خود بودند.

وي در ادامه اضافه کرد: ننوشيدن آب از نهر فرات نيز به دليل آن بود که ايشان حاضر نبودند حتي در حالات نيز با ولايت زاويه پيدا کنند.

وي در ادامه با تاکيد بر اينکه در ولايي بودن مردم ايران نيز جاي هيچ بحث و اشکالي نيست، افزود: خوشبختانه مردم ما در طول 31 سال امتحان ولايت پذيري خود را پس داده‌اند و امروز برخي نخبگان سياسي هستند که بايد سعي کنند در ولايت پذيري از مردم عقب نيفتند.

وي اضافه کرد: در مقابل نظر ولايت اظهار نظر کردن، در مقابل انديشه ولايت انديشه ديگري را مطرح کردن و در مقابل دستور ويژه ولايت تحليلي و نظري برخورد کردن به معناي زاويه پيدا کردن با ولايت است.

امام جمعه مشهد تاکيد کرد: مشروعيت مسوولان مملکتي از کارمند ساده تا مسوول درجه يک به وابستگي آن‌هابه ولايت بستگي دارد.

وي در ادامه با اشاره به تاکيدات مقام معظم رهبري در برخورد با ناهنجاري‌هاي فرهنگي افزود: ناهنجاري‌هاي فرهنگي هم زمينه‌ساز ورود دشمن به داخل جامعه در جنگ نرم است و هم ابزار مقابله و مبارزه دشمن در جنگ نرم با ماست.

عضو مجلس خبرگان رهبري با بيان اينکه ناهنجاري‌هاي فرهنگي سبب از بين رفتن دين در جامعه و پيروزي دشمن مي‌شود، افزود: وقتي مساله برخورد با ناهنجاري‌هاي فرهنگي در راس مطالبات مقام معظم رهبري قرار دارد، ديگر عده‌اي که تخصص هم ندارند نمي‌توانند بنشينند و در خصوص برخي واژه‌ها بحث کنند. معناي ولايي و وابستگي به رهبري استفاده از تمام ظرفيت‌هاي نظام در حوزه اقتدار نظام در برخورد با ناهنجاري‌هاي فرهنگي است.

علم‌الهدي با اشاره به راهپيمايي بانوان در روز عفاف و حجاب افزود: آيا فرياد هزاران زن غيرت مدار که در خيابان‌هاي شهر خون به ناحق ريخته شده هزاران انسان را در طول هفتاد سال براي حفظ حجاب احيا کردند، براي اثبات معروف بودن حجاب و منکر بودن بي‌حجابي کافي نيست؟

وي با بيان اينکه براي مردم هيچ مساله‌اي غيرقابل تحمل‌تر از زاويه پيدا کردن با ولايت نيست، تاکيد کرد: مسوولان وظيفه دارند تا با استفاده از تمام ظرفيت‌هاي نظام با اين منکر مقابله کنند که در غير اين صورت با ولايت زاويه پيدا خواهند کرد و مردم اين زاويه‌دار شدن را از هيچ حزب، جريان و مسوولي تحمل نمي‌کنند.

امام جمعه مشهد با اشاره به ٢٦ تير سالروز تاسيس شوراي نگهبان اضافه کرد: در بخش‌هاي عمده‌اي بقاي اسلاميت نظام به وسيله اين نهاد مقدس در سايه ولايت تضمين مي‌شود و اين طور نيست که يک عده با تحليل‌هاي خود شوراي نگهبان را بالا و پايين بياندازند و مجتهدان عادلي را که از تمام جهات وابسته به ولايت هستند، تخطئه کنند.

وي در بخش ديگري از سخنان خود با تبريک اعياد شعبانيه با اشاره به حادثه تروريستي شب گذشته در زاهدان، قتل عام مردم به وسيله عناصر استکبار را سبب تاسف جامعه ولايت مدار و وابسته به اهل بيت دانست و تصريح کرد: انفجار پياپي دو بمب در ميان مردمي که مشغول مناجات بودند در روز و شب ميلاد امام حسين و حضرت ابوالفضل، نشان داد که اهل بيت اين روز و شب را از تبار شيعه پذيرفته‌اند و هم‌چنين ثابت کرد که شيعيان بعد از گذشت هزار و اندي از حادثه عاشورا همچنان تابعان ولايت هستند.]]>
حجة‌الاسلام و المسلمين سيد احمد علم‌الهدي در خطبه سياسي اين هفته نماز جمعه مشهد با اشاره به سخني از امام باقر(ع) مبني بر آن که "اسلام بر پنج اصل استوار است و ولايت نيز مهم‌ترين اصل آن است به گونه‌اي که بر هيچ کدام از بنيان‎هاي اسلام و مباني اسلام تا اين حد سفارش نشده است"، اظهار داشت: پيروي از ولايت همواره به عنوان اصلي مهم در ميان اهل بيت پيامبر(ع) بوده است به گونه‌اي که در جريان نامگذاري امام حسين(ع) که به ظاهر جرياني عادي است، حقيقت عظيم پيروي از ولايت به مردم آموزش داده مي‌شود.

وي تاکيد کرد: پيروي از ولايت يک اصل اصيل است و اولين و برجسته‌ترين رفتاري که بايد در زندگي فردي و اجتماعي شيعيان وجود داشته باشد، ولايت پذيري و قبول ولايت است.

امام جمعه مشهد با بيان اينکه در حادثه عاشورا که براي هر آموزه‌اي در آن تابلويي نصب شده است، پيروي از ولايت حضرت قمر بني هاشم برجسته‌ترين تابلوي اين واقعه است، گفت: وفاداري حضرت ابوالفضل به امام حسين(ع) تنها به دليل غيرت، جوانمردي و برادري نبود بلکه اصل و ريشه اين وفاداري در ولايت پذيري بود و ايشان از لحظه اول در تمام مسائل و حالت‌ها همرنگ ولايت و امام زمان خود بودند.

وي در ادامه اضافه کرد: ننوشيدن آب از نهر فرات نيز به دليل آن بود که ايشان حاضر نبودند حتي در حالات نيز با ولايت زاويه پيدا کنند.

وي در ادامه با تاکيد بر اينکه در ولايي بودن مردم ايران نيز جاي هيچ بحث و اشکالي نيست، افزود: خوشبختانه مردم ما در طول 31 سال امتحان ولايت پذيري خود را پس داده‌اند و امروز برخي نخبگان سياسي هستند که بايد سعي کنند در ولايت پذيري از مردم عقب نيفتند.

وي اضافه کرد: در مقابل نظر ولايت اظهار نظر کردن، در مقابل انديشه ولايت انديشه ديگري را مطرح کردن و در مقابل دستور ويژه ولايت تحليلي و نظري برخورد کردن به معناي زاويه پيدا کردن با ولايت است.

امام جمعه مشهد تاکيد کرد: مشروعيت مسوولان مملکتي از کارمند ساده تا مسوول درجه يک به وابستگي آن‌هابه ولايت بستگي دارد.

وي در ادامه با اشاره به تاکيدات مقام معظم رهبري در برخورد با ناهنجاري‌هاي فرهنگي افزود: ناهنجاري‌هاي فرهنگي هم زمينه‌ساز ورود دشمن به داخل جامعه در جنگ نرم است و هم ابزار مقابله و مبارزه دشمن در جنگ نرم با ماست.

عضو مجلس خبرگان رهبري با بيان اينکه ناهنجاري‌هاي فرهنگي سبب از بين رفتن دين در جامعه و پيروزي دشمن مي‌شود، افزود: وقتي مساله برخورد با ناهنجاري‌هاي فرهنگي در راس مطالبات مقام معظم رهبري قرار دارد، ديگر عده‌اي که تخصص هم ندارند نمي‌توانند بنشينند و در خصوص برخي واژه‌ها بحث کنند. معناي ولايي و وابستگي به رهبري استفاده از تمام ظرفيت‌هاي نظام در حوزه اقتدار نظام در برخورد با ناهنجاري‌هاي فرهنگي است.

علم‌الهدي با اشاره به راهپيمايي بانوان در روز عفاف و حجاب افزود: آيا فرياد هزاران زن غيرت مدار که در خيابان‌هاي شهر خون به ناحق ريخته شده هزاران انسان را در طول هفتاد سال براي حفظ حجاب احيا کردند، براي اثبات معروف بودن حجاب و منکر بودن بي‌حجابي کافي نيست؟

وي با بيان اينکه براي مردم هيچ مساله‌اي غيرقابل تحمل‌تر از زاويه پيدا کردن با ولايت نيست، تاکيد کرد: مسوولان وظيفه دارند تا با استفاده از تمام ظرفيت‌هاي نظام با اين منکر مقابله کنند که در غير اين صورت با ولايت زاويه پيدا خواهند کرد و مردم اين زاويه‌دار شدن را از هيچ حزب، جريان و مسوولي تحمل نمي‌کنند.

امام جمعه مشهد با اشاره به ٢٦ تير سالروز تاسيس شوراي نگهبان اضافه کرد: در بخش‌هاي عمده‌اي بقاي اسلاميت نظام به وسيله اين نهاد مقدس در سايه ولايت تضمين مي‌شود و اين طور نيست که يک عده با تحليل‌هاي خود شوراي نگهبان را بالا و پايين بياندازند و مجتهدان عادلي را که از تمام جهات وابسته به ولايت هستند، تخطئه کنند.

وي در بخش ديگري از سخنان خود با تبريک اعياد شعبانيه با اشاره به حادثه تروريستي شب گذشته در زاهدان، قتل عام مردم به وسيله عناصر استکبار را سبب تاسف جامعه ولايت مدار و وابسته به اهل بيت دانست و تصريح کرد: انفجار پياپي دو بمب در ميان مردمي که مشغول مناجات بودند در روز و شب ميلاد امام حسين و حضرت ابوالفضل، نشان داد که اهل بيت اين روز و شب را از تبار شيعه پذيرفته‌اند و هم‌چنين ثابت کرد که شيعيان بعد از گذشت هزار و اندي از حادثه عاشورا همچنان تابعان ولايت هستند.]]> <![CDATA[علمای شیعه و سنی هوشیار باشند]]> http://forum.msadra.ir/showthread.php?tid=567 Sun, 18 Jul 2010 20:27:44 +0430 http://forum.msadra.ir/showthread.php?tid=567
آیت‌الله هاشمی رفسنجانی در ابتدای جلسه امروز شنبه مجمع تشخیص مصلحت نظام، با توجه به حادثه تلخ و ضدانسانی تروریستی در مسجد جامع زاهدان و با محکومیت شدید این اقدام شرارت‌آمیز گفت: این حادثه، فاجعه‌ای بسیار خطرناک در منطقه‌ای است که مردم شیعه و سنی به وفور با آرامش در کنار یکدیگر زندگی می‌کنند و در کشورهای اطراف، تبلیغات سوء و القائات آلوده اختلافی فراوان است که نمی‌توان از کنار آن به طور سطحی و گذرا گذشت.

وی با توجه به شکست عملیات تروریستی در جمهوری اسلامی ایران از بدو پیروزی انقلاب اسلامی تاکنون خاطرنشان کرد: سابقه تاریخی در ایران و کشورهای عراق، افغانستان، فلسطین و... نشان می‌دهد که تروریست‌ها و عوامل خودفروخته و اشغالگر به هیچ‌ وجه نتوانسته و نخواهند توانست از طریق خونریزی و کشتار مردم بیگناه به اهداف شومشان برسند و نهایتاً منجر به نابودی و اضمحلال خودشان خواهد شد.

آیت‌الله هاشمی رفسنجانی، حادثه تروریستی مسجد جامع زاهدان، آن هم در مراسم ولادت حضرت اباعبدالله الحسین(ع) و انجام دو انفجار برای افزایش تلفات انسانی را با هدف ایجاد رعب و وحشت در منطقه و تفرقه و تشتّت میان مردم شیعه و سنی توصیف کرد و گفت: انجام عملیات انتحاری برای کشتار مردم بیگناه، زنگ خطری است که باید جوامع بین‌المللی و قانونی برای آن تدبیری بیندیشند.

وی تاکید کرد: مضافاً اینکه شاهدیم تروریست‌ها به تدریج به سوی استفاده از سلاح‌های مخرب‌تر پیش می‌روند که باید در سطح جهانی برای کنترل این اوضاع و شرایط فکری کرد.

رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام با تسلیت این فاجعه به علمای شیعه و سنی و بازماندگان شهدای عملیات تروریستی زاهدان و با تأکید بر ضرورت هوشیاری و قاطعیت بیشتر مقامات و نیروهای نظامی و امنیتی در منطقه، برای شناسایی و برخورد جدی‌ تر با عوامل تروریست و ریشه‌کنی این عوامل خودفروخته اظهار داشت: امیدواریم علما و مردم شیعه و سنی منطقه با تدبیر، شریک مساعی و هوشیاری لازم، اجازه ندهند تروریست‌ها به اهداف شوم اختلاف‌افکنانه خود دست یابند.]]>
آیت‌الله هاشمی رفسنجانی در ابتدای جلسه امروز شنبه مجمع تشخیص مصلحت نظام، با توجه به حادثه تلخ و ضدانسانی تروریستی در مسجد جامع زاهدان و با محکومیت شدید این اقدام شرارت‌آمیز گفت: این حادثه، فاجعه‌ای بسیار خطرناک در منطقه‌ای است که مردم شیعه و سنی به وفور با آرامش در کنار یکدیگر زندگی می‌کنند و در کشورهای اطراف، تبلیغات سوء و القائات آلوده اختلافی فراوان است که نمی‌توان از کنار آن به طور سطحی و گذرا گذشت.

وی با توجه به شکست عملیات تروریستی در جمهوری اسلامی ایران از بدو پیروزی انقلاب اسلامی تاکنون خاطرنشان کرد: سابقه تاریخی در ایران و کشورهای عراق، افغانستان، فلسطین و... نشان می‌دهد که تروریست‌ها و عوامل خودفروخته و اشغالگر به هیچ‌ وجه نتوانسته و نخواهند توانست از طریق خونریزی و کشتار مردم بیگناه به اهداف شومشان برسند و نهایتاً منجر به نابودی و اضمحلال خودشان خواهد شد.

آیت‌الله هاشمی رفسنجانی، حادثه تروریستی مسجد جامع زاهدان، آن هم در مراسم ولادت حضرت اباعبدالله الحسین(ع) و انجام دو انفجار برای افزایش تلفات انسانی را با هدف ایجاد رعب و وحشت در منطقه و تفرقه و تشتّت میان مردم شیعه و سنی توصیف کرد و گفت: انجام عملیات انتحاری برای کشتار مردم بیگناه، زنگ خطری است که باید جوامع بین‌المللی و قانونی برای آن تدبیری بیندیشند.

وی تاکید کرد: مضافاً اینکه شاهدیم تروریست‌ها به تدریج به سوی استفاده از سلاح‌های مخرب‌تر پیش می‌روند که باید در سطح جهانی برای کنترل این اوضاع و شرایط فکری کرد.

رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام با تسلیت این فاجعه به علمای شیعه و سنی و بازماندگان شهدای عملیات تروریستی زاهدان و با تأکید بر ضرورت هوشیاری و قاطعیت بیشتر مقامات و نیروهای نظامی و امنیتی در منطقه، برای شناسایی و برخورد جدی‌ تر با عوامل تروریست و ریشه‌کنی این عوامل خودفروخته اظهار داشت: امیدواریم علما و مردم شیعه و سنی منطقه با تدبیر، شریک مساعی و هوشیاری لازم، اجازه ندهند تروریست‌ها به اهداف شوم اختلاف‌افکنانه خود دست یابند.]]> <![CDATA[نظر مراجع درباره خواندن بعضی کتب رمان]]> http://forum.msadra.ir/showthread.php?tid=566 Sun, 18 Jul 2010 20:26:48 +0430 http://forum.msadra.ir/showthread.php?tid=566
پیرامون این موضوع یادداشتی را با عنوان "بی اخلاقی در کتابهای رمان و سکوت متفکرین حوزه و دانشگاه" نوشتیم و به مسئولین وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی پیشنهاد کردیم تا در صورت تمایل، می توانیم پیوستی جهت اطلاع از الفاظ و تعابیر به کار رفته در این کتاب ها برایشان ارسال کنیم. اما تا به حال پاسخی به ما نرسیده است. در این باره سوالی را از مراجع عظام تقلید پرسیدیم که می توانید به همراه جواب این سوالات، آنها را مشاهده نمایید.

سوال: خواندن کتابهای رُمان و داستانی که در آنها از کلمات و الفاظ رکیک و فحش و ناسزا استفاده شده است و از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی مجوز دریافت نموده و به چاپ رسیده، چه حکمی دارد؟

دفتر آیت الله مکارم شیرازی: جایز نیست و در دراز مدت آثار نامطلوبی دارد.

دفتر آیت الله سیستانی: اگر از خود مطمئن باشد اشکال ندارد ولی سزاوار نیست بخواند.

دفتر حضرت آیت الله علوی گرگانی: در صورتی که جزء کتب ضاله (کتبی که موجب گمراهی شود) نباشد، حرام نیست ولی سعی شود کتبی که دارای اینگونه الفاظ است، مطالعه نشود.]]>
پیرامون این موضوع یادداشتی را با عنوان "بی اخلاقی در کتابهای رمان و سکوت متفکرین حوزه و دانشگاه" نوشتیم و به مسئولین وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی پیشنهاد کردیم تا در صورت تمایل، می توانیم پیوستی جهت اطلاع از الفاظ و تعابیر به کار رفته در این کتاب ها برایشان ارسال کنیم. اما تا به حال پاسخی به ما نرسیده است. در این باره سوالی را از مراجع عظام تقلید پرسیدیم که می توانید به همراه جواب این سوالات، آنها را مشاهده نمایید.

سوال: خواندن کتابهای رُمان و داستانی که در آنها از کلمات و الفاظ رکیک و فحش و ناسزا استفاده شده است و از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی مجوز دریافت نموده و به چاپ رسیده، چه حکمی دارد؟

دفتر آیت الله مکارم شیرازی: جایز نیست و در دراز مدت آثار نامطلوبی دارد.

دفتر آیت الله سیستانی: اگر از خود مطمئن باشد اشکال ندارد ولی سزاوار نیست بخواند.

دفتر حضرت آیت الله علوی گرگانی: در صورتی که جزء کتب ضاله (کتبی که موجب گمراهی شود) نباشد، حرام نیست ولی سعی شود کتبی که دارای اینگونه الفاظ است، مطالعه نشود.]]> <![CDATA[زمان ظهور حضرت مهدى(عج)]]> http://forum.msadra.ir/showthread.php?tid=564 Fri, 16 Jul 2010 11:22:29 +0430 http://forum.msadra.ir/showthread.php?tid=564 وقت ظهور آن حضرت تعيين نشده و علم به وقت ظهور، از آن خداوند است و جز او كسى نمى تواند وقت ظهور را تعيين كند. در اين زمينه، روايات بسيار صريح و معتبرى از پيشوايان معصوم(عليهم السلام) وارد شده كه به برخى از آنها اشاره مى كنم:

1 ـ جلال الدين سيوطى در تفسير «درّ المنثور» در مورد اين آيه شريفه: «فَهَلْ يَنْظُرُونَ اِلاّ السّاعَةَ اَنْ تَأتِيَهُمْ بَغْتَةً» (1) از ابو هريره روايت كرده است كه گفت:
«باديه نشينى از رسول خدا(ص) پرسيد: ساعت كى است؟
حضرت در جواب فرمود: «هنگامى كه امانت ضايع شود، در انتظار ساعت باش».
اعرابى گفت: اى رسول خدا! ضايع ساختن امانت چگونه است؟
فرمود: «موقعى كه كارها به كسانى كه اهليّت آن را ندارند واگذار گرديد، در انتظار ساعت باش». (2)

2 ـ همچنين «سيوطى» از ابن مردويه، از ابو هريره روايت كرده است كه گفت:
مردى نزد رسول خدا(ص) آمد و گفت: يا رسول الله! موقع فرا رسيدن ساعت كى است؟
آن حضرت فرمود: «در اين مورد، مسئول از سئوال كننده آگاه تر نيست».
آن مرد گفت: اى كاش ما را از نشانه هاى آن باخبر مى ساختى!
فرمود: «هنگامى كه بازارها و محل داد و ستدها به يكديگر نزديك شوند».
آن مرد گفت: نزديك شدن بازارها به يكديگر چيست؟
فرمود: «اين كه برخى از مردم به برخى ديگر از كمبود در آمد شكايت كنند، و اولاد زنا فراوان گردد، و غيبت كردن گسترش يابد، و صاحبان مال و ثروت مورد تعظيم قرار گيرند، و صدا و آواز مردمان فاسق در مساجد بلند شود و اهل منكر آشكار گردند، و ستمگرى بسيار شود ]آن وقت است كه ساعت فرا رسد[». (3)
از احاديث شريفه زيادى كه در مورد كلمه «ساعت» وارد شده، چنين استفاده مى شود كه «ساعت» در اصطلاح شرع مقدس، به دو چيز اطلاق مى شود: يكى روز ظهور حضرت مهدى(عج) ، و ديگرى روز قيامت.
بنابراين، مقصود از «ساعت» يا زمان ظهور حضرت مهدى(عج) است يا زمان ظهور و قيامت. زيرا اين دو زمان در بسيارى از نشانه ها با هم مشترك اند؛ چه آن كه، هم روز ظهور و هم روز قيامت، براى مؤمنان مايه رحمت و شادكامى و براى كافران و منافقان، موجب عذاب و نقمت است، و چنان كه از احاديث بعدى ظاهر مى شود، خداوند علم و آگاهى اين دو روز را به خود اختصاص داده و هيچ يك از انبيا و اولياى خود را از فرا رسيدن اين دو روز، مطلع نساخته است.

3 ـ در حديثى از امام حسن مجتبى(ع) آمده است كه فرمود:
«از جدّم رسول خدا(ص) پرسيدم كه امامان بعد از او چند نفرند؟
فرمود: امامان بعد از من، به تعداد نقباى بنى اسرائيل، دوازده نفرند. خداوند علم و فهم مرا به آنها عطا فرموده است. تو اى حسن! يكى از آنها هستى.
عرضه داشتم: يا رسول الله! قيام قائم ما اهل بيت كى خواهد بود؟
فرمود: اى حسن! حكايت قيام «قائم»، مثل روز قيامت است كه علمش نزد خداست و ناگهان فرا مى رسد». (4)

4 ـ در كتاب «اصول كافى» و «غيبت» نعمانى، و «بحار الانوار» از فضل بن يسار، روايت كرده اند كه گفت:
به حضرت باقر(ع) عرضه داشتم: آيا براى اين امر وقتى تعيين شده است؟ فرمود:
««كَذِب الوَقّاتُون، كَذِب الوَقّاتُون،كَذِب الوَقّاتُون; كسانى كه وقتى براى ظهور تعيين كنند، دروغ مى گويند. و اين جمله را سه بار تكرار فرمود». (5)

5 ـ در «غيبت» شيخ طوسى(رحمه الله) از فضيل روايت كرده است كه گفت:
از امام محمّد باقر(ع) پرسيدم: آيا براى اين امر (زمان ظهور) وقتى تعيين شده است؟ فرمود:
«آنهايى كه وقتى براى آن تعيين كنند، دروغ مى گويند. و سه بار اين جمله را تكرار نمود». (6)

6 ـ در پايان حديث مفصلى كه در كتاب «اصول كافى» از آن حضرت روايت شده، آمده است كه فرمود:
«. . . از ما بپرسيد، آنچه ما به شما گفتيم ـ كه مسلماً راست خواهيم گفت ـ به آن اقرار و اعتراف كنيد، كه البته مى دانم كه چنين نخواهيد كرد.
دانش ما بسيار روشن و آشكار است، و امّا فرا رسيدن دولت ما كه در آن دين آشكار شود و اختلافى در بين مردم نباشد، براى آن مدّتى است كه بايد شبها و روزهاى زيادى بگذرد تا اين كه وقت آن فرا رسد و حق آشكار گردد و امر يكى شود». (7)

7 ـ در كتاب «غيبت» شيخ طوسى و «غيبت» نعمانى، و «بحار الانوار»، از عبد الرحمان بن كثير روايت كرده اند كه گفت:
در خدمت امام جعفر صادق(ع) نشسته بودم كه مهزم اسدى وارد شد و عرض كرد: جانم به فدايت ! ظهور قائم آل محمّد(عج) كه شما اهل بيت و ما ـ شيعيان ـ انتظار آن را مى كشيم، كى خواهد بود؟ . . . فرمود:
«اى مهزم! آنان كه وقتى براى آن تعيين مى كنند، دروغ مى گويند و آنان كه براى ظهورش شتاب مى نمايند به هلاكت مى رسند، و آنان كه تسليم امر الهى هستند نجات مى يابند، و سرانجام همه به سوى ما باز مى گردند». (8)

8 ـ در «غيبت» شيخ طوسى از محمّد بن مسلم روايت كرده است كه آن حضرت فرمود:
«مَنْ وَقَّتَ لَكَ مِنَ النّاسِ شَيْئاً، فَلا تهابَنّ أن تُكَذِّبَهُ، فَلَسنا نُوَقِّتُ لاِحَد وَقْتاً».
«هر كس وقتى براى ظهور تعيين نمود، هيچ باكى نداشته باش كه او را تكذيب كنى؛ زيرا ما براى هيچ كس وقت تعيين نمى كنيم» . (9)]]> وقت ظهور آن حضرت تعيين نشده و علم به وقت ظهور، از آن خداوند است و جز او كسى نمى تواند وقت ظهور را تعيين كند. در اين زمينه، روايات بسيار صريح و معتبرى از پيشوايان معصوم(عليهم السلام) وارد شده كه به برخى از آنها اشاره مى كنم:

1 ـ جلال الدين سيوطى در تفسير «درّ المنثور» در مورد اين آيه شريفه: «فَهَلْ يَنْظُرُونَ اِلاّ السّاعَةَ اَنْ تَأتِيَهُمْ بَغْتَةً» (1) از ابو هريره روايت كرده است كه گفت:
«باديه نشينى از رسول خدا(ص) پرسيد: ساعت كى است؟
حضرت در جواب فرمود: «هنگامى كه امانت ضايع شود، در انتظار ساعت باش».
اعرابى گفت: اى رسول خدا! ضايع ساختن امانت چگونه است؟
فرمود: «موقعى كه كارها به كسانى كه اهليّت آن را ندارند واگذار گرديد، در انتظار ساعت باش». (2)

2 ـ همچنين «سيوطى» از ابن مردويه، از ابو هريره روايت كرده است كه گفت:
مردى نزد رسول خدا(ص) آمد و گفت: يا رسول الله! موقع فرا رسيدن ساعت كى است؟
آن حضرت فرمود: «در اين مورد، مسئول از سئوال كننده آگاه تر نيست».
آن مرد گفت: اى كاش ما را از نشانه هاى آن باخبر مى ساختى!
فرمود: «هنگامى كه بازارها و محل داد و ستدها به يكديگر نزديك شوند».
آن مرد گفت: نزديك شدن بازارها به يكديگر چيست؟
فرمود: «اين كه برخى از مردم به برخى ديگر از كمبود در آمد شكايت كنند، و اولاد زنا فراوان گردد، و غيبت كردن گسترش يابد، و صاحبان مال و ثروت مورد تعظيم قرار گيرند، و صدا و آواز مردمان فاسق در مساجد بلند شود و اهل منكر آشكار گردند، و ستمگرى بسيار شود ]آن وقت است كه ساعت فرا رسد[». (3)
از احاديث شريفه زيادى كه در مورد كلمه «ساعت» وارد شده، چنين استفاده مى شود كه «ساعت» در اصطلاح شرع مقدس، به دو چيز اطلاق مى شود: يكى روز ظهور حضرت مهدى(عج) ، و ديگرى روز قيامت.
بنابراين، مقصود از «ساعت» يا زمان ظهور حضرت مهدى(عج) است يا زمان ظهور و قيامت. زيرا اين دو زمان در بسيارى از نشانه ها با هم مشترك اند؛ چه آن كه، هم روز ظهور و هم روز قيامت، براى مؤمنان مايه رحمت و شادكامى و براى كافران و منافقان، موجب عذاب و نقمت است، و چنان كه از احاديث بعدى ظاهر مى شود، خداوند علم و آگاهى اين دو روز را به خود اختصاص داده و هيچ يك از انبيا و اولياى خود را از فرا رسيدن اين دو روز، مطلع نساخته است.

3 ـ در حديثى از امام حسن مجتبى(ع) آمده است كه فرمود:
«از جدّم رسول خدا(ص) پرسيدم كه امامان بعد از او چند نفرند؟
فرمود: امامان بعد از من، به تعداد نقباى بنى اسرائيل، دوازده نفرند. خداوند علم و فهم مرا به آنها عطا فرموده است. تو اى حسن! يكى از آنها هستى.
عرضه داشتم: يا رسول الله! قيام قائم ما اهل بيت كى خواهد بود؟
فرمود: اى حسن! حكايت قيام «قائم»، مثل روز قيامت است كه علمش نزد خداست و ناگهان فرا مى رسد». (4)

4 ـ در كتاب «اصول كافى» و «غيبت» نعمانى، و «بحار الانوار» از فضل بن يسار، روايت كرده اند كه گفت:
به حضرت باقر(ع) عرضه داشتم: آيا براى اين امر وقتى تعيين شده است؟ فرمود:
««كَذِب الوَقّاتُون، كَذِب الوَقّاتُون،كَذِب الوَقّاتُون; كسانى كه وقتى براى ظهور تعيين كنند، دروغ مى گويند. و اين جمله را سه بار تكرار فرمود». (5)

5 ـ در «غيبت» شيخ طوسى(رحمه الله) از فضيل روايت كرده است كه گفت:
از امام محمّد باقر(ع) پرسيدم: آيا براى اين امر (زمان ظهور) وقتى تعيين شده است؟ فرمود:
«آنهايى كه وقتى براى آن تعيين كنند، دروغ مى گويند. و سه بار اين جمله را تكرار نمود». (6)

6 ـ در پايان حديث مفصلى كه در كتاب «اصول كافى» از آن حضرت روايت شده، آمده است كه فرمود:
«. . . از ما بپرسيد، آنچه ما به شما گفتيم ـ كه مسلماً راست خواهيم گفت ـ به آن اقرار و اعتراف كنيد، كه البته مى دانم كه چنين نخواهيد كرد.
دانش ما بسيار روشن و آشكار است، و امّا فرا رسيدن دولت ما كه در آن دين آشكار شود و اختلافى در بين مردم نباشد، براى آن مدّتى است كه بايد شبها و روزهاى زيادى بگذرد تا اين كه وقت آن فرا رسد و حق آشكار گردد و امر يكى شود». (7)

7 ـ در كتاب «غيبت» شيخ طوسى و «غيبت» نعمانى، و «بحار الانوار»، از عبد الرحمان بن كثير روايت كرده اند كه گفت:
در خدمت امام جعفر صادق(ع) نشسته بودم كه مهزم اسدى وارد شد و عرض كرد: جانم به فدايت ! ظهور قائم آل محمّد(عج) كه شما اهل بيت و ما ـ شيعيان ـ انتظار آن را مى كشيم، كى خواهد بود؟ . . . فرمود:
«اى مهزم! آنان كه وقتى براى آن تعيين مى كنند، دروغ مى گويند و آنان كه براى ظهورش شتاب مى نمايند به هلاكت مى رسند، و آنان كه تسليم امر الهى هستند نجات مى يابند، و سرانجام همه به سوى ما باز مى گردند». (8)

8 ـ در «غيبت» شيخ طوسى از محمّد بن مسلم روايت كرده است كه آن حضرت فرمود:
«مَنْ وَقَّتَ لَكَ مِنَ النّاسِ شَيْئاً، فَلا تهابَنّ أن تُكَذِّبَهُ، فَلَسنا نُوَقِّتُ لاِحَد وَقْتاً».
«هر كس وقتى براى ظهور تعيين نمود، هيچ باكى نداشته باش كه او را تكذيب كنى؛ زيرا ما براى هيچ كس وقت تعيين نمى كنيم» . (9)]]> <![CDATA[بشارت ائمه به ولادت منجی]]> http://forum.msadra.ir/showthread.php?tid=563 Fri, 16 Jul 2010 11:15:56 +0430 http://forum.msadra.ir/showthread.php?tid=563 متن روايت:
إن الامام وحجة الله من بعدي ابني ، سمي رسول الله صلى الله عليه وآله وكنية ، الذي هو خاتم حجج الله ، وآخر خلفائه ، وقال : ممن هو يا بن رسول الله ؟ قال : من ابنة ابن قيصر ملك الروم ، ألا إنه سيولد ويغيب عن الناس غيبة طويلة ثم يظهر ترجمه:

محمد بن عبد الجبار روايت كرده از حسن بن علي ( ع ) در بارهء جانشين پس از وى پرسيدم حضرت فرمود : امام و حجت خدا پس از من پسرم مى باشد ، وى هم نام و كنيه ی رسول خدا ( ص ) است ، او آخرين حجت خدا و اوصياى اوست ، گفت : اى فرزند رسول خدا ( ص ) ، آن فرزند از چه كسى بوجود مى آيد ؟ فرمود : از نوه پسرى قيصر ، پادشاه روم ، آگاه باش ، او متولد خواهد شد و در غيبتى طولانى از مردم نهان مى گردد ، و سپس ظهور مى كند ..
آدرس حديث:- إثبات الرجعة : الفضل بن شاذان : على ما في إثبات الهداة ، وأربعين الخاتون آبادي .
- إثبات الهداة : ج 3 ص 569 ب 32 ف 44 ح 680 - عن الفضل بن شاذان في كتاب إثبات الرجعة ، بسنده ، حدثنا محمد بن عبد الجبار قال : قلت لسيدي الحسن بن علي عليه السلام : يا ابن رسول الله ، جعلني الله فداك : أحب أن أعلم من الامام وحجة الله على عباده من بعدك ؟ فقال عليه السلام .
- كشف الحق ، أربعون الخاتون آبادي : ص 15 ح 1 - كما في إثبات الهداة بتفاوت يسير ، عن إثبات الرجعة ، وفيه " . . و يقتل الدجال ، فيملأ الأرض قسطا وعدلا كما ملئت جورا وظلما فلا يحل لاحد أن يسميه أو يكنيه قبل خروجه صلوات الله عليه " .
- مستدرك الوسائل : ج 12 ص 280 ب 31 ح 3 - عن الفضل بن شاذان .
- منتخب الأثر : ص 346 ف 2 ب 1 ح 21 - عن كشف الحق .
*****
متن روايت:
يا عقيد أغل لي ماء بمصطكى ، فأغلى له ، ثم جاءت به صقيل الجارية أم الخلف عليه السلام فلما صار القدح في يديه وهم بشربه فجعلت يده ترتعد حتى ضرب القدح ثنايا الحسن ، فتركه من يده ، وقال لعقيد : ادخل البيت فإنك ترى صبيا ساجدا فأتني به ، قال أبو سهل : قال عقيد فدخلت أتحرى فإذا أنا بصبي ساجد رافع سبابته نحو السماء فسلمت عليه ، فأوجز في صلاته فقلت : إن سيدي يأمرك بالخروج إليه ، إذ جاءت أمه صقيل فأخذت بيده وأخرجته إلى أبيه الحسن عليه السلام ، قال أبو سهل فلما مثل الصبي بين يديه سلم وإذا هو دري اللون ، وفى شعر رأسه قطط ، مفلج الأسنان ، فلما رآه الحسن عليه السلام بكى وقال : يا سيد أهل بيته اسقني الماء فإني ذاهب إلى ربي ، وأخذ الصبي القدح المغلي بالمصطكى بيده ثم حرك شفتيه ثم سقاه ، فلما شربه قال : هيئوني للصلاة ، فطرح في حجره منديل فوضأه الصبي واحدة واحدة ومسح على رأسه وقدميه ، فقال له أبو محمد عليه السلام : أبشر يا بني فأنت صاحب الزمان ، وأنت المهدي ، وأنت حجة الله على أرضه ، وأنت ولدي ووصيي ، وأنا ولدتك وأنت محمد بن الحسن بن علي بن محمد بن علي بن موسى بن جعفر بن محمد بن علي بن الحسين بن علي بن أبي طالب ، ولدك رسول الله صلى الله عليه وآله ، وأنت خاتم الأئمة الطاهرين ، وبشر بك رسول الله صلى الله عليه وآله وسماك وكناك ، بذلك عهد إلي أبي عن آبائك الطاهرين ، صلى الله على أهل البيت ربنا إنه حميد مجيد ، ومات الحسن بن علي من وقته صلوات الله عليهم أجمعين ترجمه:
ابوسهل اسماعيل بن علي نوبختى روايت كرده كه امام عسكرى به خادمش عقيد فرمود : اى عقيد برايم دارويى بجوشان ، [ داروى گياهى شبيه به سقز ] برايش جوشانيد و سپس صقيل مادر [ صاحب ( ع ) ] آنرا آورد هنگاميكه جام در دست آن حضرت قرار گرفت و خواست آنرا بنوشد ، دستش لرزيد بگونه اى كه جام به دندانهاى پيشين حسن خورد ، آنرا از دستش رها كرد و به عقيد فرمود : داخل خانه شو ، كودكى را در حال سجده مى بينى او را نزد من آور ، ابو سهل گفت : عقيد اظهار داشت : داخل خانه شدم و به جستجو پرداختم ، ناگهان كودكى را در حال سجده ديدم كه انگشت سبابه اش را به سوى آسمان بلند كرده است ، بر او سلام كردم ، حضرت نمازش را كوتاه برگزار كرد ، بدو عرض كردم : سرورم به شما فرمان داده كه نزدش برويد ، در اين هنگام مادرش صقيل آمد و دست او را گرفت و نزد پدرش حسن ( ع ) برد ، ابو سهل گفت : وقتى كودك نزد پدر آمد سلام كرد ، وى چهره اى درخشان و نورانى ، موهايى مجعد و پيچيده داشت و ميان دندانهايش فاصله بود وقتى حسن ( ع ) او را ديد ، گريست و فرمود : اى سرور اهل بيت او ، دارو را به من بنوشان ، زيرا من اينك به جوار حق پر مىگشايم ، كودك جام دارويى را كه جوشيده بود بدست گرفت و سپس لبانش را حركت داد و آنگاه آن دارو را به او نوشاند ، زمانيكه داروى جوشيده را نوشيد فرمود : مرا براى نماز گزاردن آماده كنيد ، در اتاق حضرت پارچه اى گسترده شد و كودك ، آن حضرت را عضوى پس از عضو ديگر وضو داد و سر و پاهاى او را مسح نمود ، ابو محمد به او فرمود : مژده باد تو را اى پسركم ، تو صاحب الزمان و مهدى و حجت خداوند در زمين و فرزند و وصى من هستى ، تو از نسل من و محمد بن حسن بن علي بن محمد بن علي بن موسى بن جعفر بن محمد بن علي بن الحسين بن علي بن ابى طالب هستى ، تو از نسل رسول خدا ( ص ) و آخرين امام مى باشى ، پيامبر ( ص ) به وجود تو مژده داد و تو را نام و كنيه گذاشت ، و پدرم از پدران پاكت راجع به اين موضوع به من سفارش كرد ، درود خدا بر اهل بيت ، پروردگارا تو مورد سپاس و ستايشى ، و حسن بن علي صلوات الله عليهم اجمعين ، در آن هنگام به جوار معبود شتافت .

آدرس حديث:
- غيبة الطوسي : ص 165 - أحمد بن علي الرازي ، عن محمد بن علي ، عن عبد الله بن محمد بن خاقان الدهقان ، عن أبي سليمان داود بن عنان البحراني قال : قرأت على أبي سهل إسماعيل بن علي النوبختي . . . . - دخلت على أبي محمد في المرضة التي مات فيها وأنا عنده ، إذ قال لخادمه عقيد - وكان الخادم أسود ، نوبيا قد خدم من قبله علي بن محمد ، وهو ربى الحسن عليه السلام ، فقال : -
- منتخب الأنوار المضيئة : ص 142 ف 10 - كما في غيبة الطوسي ، بتفاوت وقال وبالطريق المذكور يرفعه إلى إسماعيل بن علي : -
- إثبات الهداة : ج 3 ص 415 ب 31 ف 2 ح 55 - أوله وآخره ، عن غيبة الطوسي .
وفي : ص 509 ب 32 ف 12 ح 325 . عن غيبة الطوسي .
- تبصرة الولي : ص 782 ح 69 - عن غيبة الطوسي .
- البحار : ج 52 ص 16 ب 18 ح 14 - عن غيبة الطوسي .
- العوالم : ج 15 الجزء 3 ص 297 ب 12 ح 2 - عن غيبة الطوسي .]]> متن روايت:
إن الامام وحجة الله من بعدي ابني ، سمي رسول الله صلى الله عليه وآله وكنية ، الذي هو خاتم حجج الله ، وآخر خلفائه ، وقال : ممن هو يا بن رسول الله ؟ قال : من ابنة ابن قيصر ملك الروم ، ألا إنه سيولد ويغيب عن الناس غيبة طويلة ثم يظهر ترجمه:

محمد بن عبد الجبار روايت كرده از حسن بن علي ( ع ) در بارهء جانشين پس از وى پرسيدم حضرت فرمود : امام و حجت خدا پس از من پسرم مى باشد ، وى هم نام و كنيه ی رسول خدا ( ص ) است ، او آخرين حجت خدا و اوصياى اوست ، گفت : اى فرزند رسول خدا ( ص ) ، آن فرزند از چه كسى بوجود مى آيد ؟ فرمود : از نوه پسرى قيصر ، پادشاه روم ، آگاه باش ، او متولد خواهد شد و در غيبتى طولانى از مردم نهان مى گردد ، و سپس ظهور مى كند ..
آدرس حديث:- إثبات الرجعة : الفضل بن شاذان : على ما في إثبات الهداة ، وأربعين الخاتون آبادي .
- إثبات الهداة : ج 3 ص 569 ب 32 ف 44 ح 680 - عن الفضل بن شاذان في كتاب إثبات الرجعة ، بسنده ، حدثنا محمد بن عبد الجبار قال : قلت لسيدي الحسن بن علي عليه السلام : يا ابن رسول الله ، جعلني الله فداك : أحب أن أعلم من الامام وحجة الله على عباده من بعدك ؟ فقال عليه السلام .
- كشف الحق ، أربعون الخاتون آبادي : ص 15 ح 1 - كما في إثبات الهداة بتفاوت يسير ، عن إثبات الرجعة ، وفيه " . . و يقتل الدجال ، فيملأ الأرض قسطا وعدلا كما ملئت جورا وظلما فلا يحل لاحد أن يسميه أو يكنيه قبل خروجه صلوات الله عليه " .
- مستدرك الوسائل : ج 12 ص 280 ب 31 ح 3 - عن الفضل بن شاذان .
- منتخب الأثر : ص 346 ف 2 ب 1 ح 21 - عن كشف الحق .
*****
متن روايت:
يا عقيد أغل لي ماء بمصطكى ، فأغلى له ، ثم جاءت به صقيل الجارية أم الخلف عليه السلام فلما صار القدح في يديه وهم بشربه فجعلت يده ترتعد حتى ضرب القدح ثنايا الحسن ، فتركه من يده ، وقال لعقيد : ادخل البيت فإنك ترى صبيا ساجدا فأتني به ، قال أبو سهل : قال عقيد فدخلت أتحرى فإذا أنا بصبي ساجد رافع سبابته نحو السماء فسلمت عليه ، فأوجز في صلاته فقلت : إن سيدي يأمرك بالخروج إليه ، إذ جاءت أمه صقيل فأخذت بيده وأخرجته إلى أبيه الحسن عليه السلام ، قال أبو سهل فلما مثل الصبي بين يديه سلم وإذا هو دري اللون ، وفى شعر رأسه قطط ، مفلج الأسنان ، فلما رآه الحسن عليه السلام بكى وقال : يا سيد أهل بيته اسقني الماء فإني ذاهب إلى ربي ، وأخذ الصبي القدح المغلي بالمصطكى بيده ثم حرك شفتيه ثم سقاه ، فلما شربه قال : هيئوني للصلاة ، فطرح في حجره منديل فوضأه الصبي واحدة واحدة ومسح على رأسه وقدميه ، فقال له أبو محمد عليه السلام : أبشر يا بني فأنت صاحب الزمان ، وأنت المهدي ، وأنت حجة الله على أرضه ، وأنت ولدي ووصيي ، وأنا ولدتك وأنت محمد بن الحسن بن علي بن محمد بن علي بن موسى بن جعفر بن محمد بن علي بن الحسين بن علي بن أبي طالب ، ولدك رسول الله صلى الله عليه وآله ، وأنت خاتم الأئمة الطاهرين ، وبشر بك رسول الله صلى الله عليه وآله وسماك وكناك ، بذلك عهد إلي أبي عن آبائك الطاهرين ، صلى الله على أهل البيت ربنا إنه حميد مجيد ، ومات الحسن بن علي من وقته صلوات الله عليهم أجمعين ترجمه:
ابوسهل اسماعيل بن علي نوبختى روايت كرده كه امام عسكرى به خادمش عقيد فرمود : اى عقيد برايم دارويى بجوشان ، [ داروى گياهى شبيه به سقز ] برايش جوشانيد و سپس صقيل مادر [ صاحب ( ع ) ] آنرا آورد هنگاميكه جام در دست آن حضرت قرار گرفت و خواست آنرا بنوشد ، دستش لرزيد بگونه اى كه جام به دندانهاى پيشين حسن خورد ، آنرا از دستش رها كرد و به عقيد فرمود : داخل خانه شو ، كودكى را در حال سجده مى بينى او را نزد من آور ، ابو سهل گفت : عقيد اظهار داشت : داخل خانه شدم و به جستجو پرداختم ، ناگهان كودكى را در حال سجده ديدم كه انگشت سبابه اش را به سوى آسمان بلند كرده است ، بر او سلام كردم ، حضرت نمازش را كوتاه برگزار كرد ، بدو عرض كردم : سرورم به شما فرمان داده كه نزدش برويد ، در اين هنگام مادرش صقيل آمد و دست او را گرفت و نزد پدرش حسن ( ع ) برد ، ابو سهل گفت : وقتى كودك نزد پدر آمد سلام كرد ، وى چهره اى درخشان و نورانى ، موهايى مجعد و پيچيده داشت و ميان دندانهايش فاصله بود وقتى حسن ( ع ) او را ديد ، گريست و فرمود : اى سرور اهل بيت او ، دارو را به من بنوشان ، زيرا من اينك به جوار حق پر مىگشايم ، كودك جام دارويى را كه جوشيده بود بدست گرفت و سپس لبانش را حركت داد و آنگاه آن دارو را به او نوشاند ، زمانيكه داروى جوشيده را نوشيد فرمود : مرا براى نماز گزاردن آماده كنيد ، در اتاق حضرت پارچه اى گسترده شد و كودك ، آن حضرت را عضوى پس از عضو ديگر وضو داد و سر و پاهاى او را مسح نمود ، ابو محمد به او فرمود : مژده باد تو را اى پسركم ، تو صاحب الزمان و مهدى و حجت خداوند در زمين و فرزند و وصى من هستى ، تو از نسل من و محمد بن حسن بن علي بن محمد بن علي بن موسى بن جعفر بن محمد بن علي بن الحسين بن علي بن ابى طالب هستى ، تو از نسل رسول خدا ( ص ) و آخرين امام مى باشى ، پيامبر ( ص ) به وجود تو مژده داد و تو را نام و كنيه گذاشت ، و پدرم از پدران پاكت راجع به اين موضوع به من سفارش كرد ، درود خدا بر اهل بيت ، پروردگارا تو مورد سپاس و ستايشى ، و حسن بن علي صلوات الله عليهم اجمعين ، در آن هنگام به جوار معبود شتافت .

آدرس حديث:
- غيبة الطوسي : ص 165 - أحمد بن علي الرازي ، عن محمد بن علي ، عن عبد الله بن محمد بن خاقان الدهقان ، عن أبي سليمان داود بن عنان البحراني قال : قرأت على أبي سهل إسماعيل بن علي النوبختي . . . . - دخلت على أبي محمد في المرضة التي مات فيها وأنا عنده ، إذ قال لخادمه عقيد - وكان الخادم أسود ، نوبيا قد خدم من قبله علي بن محمد ، وهو ربى الحسن عليه السلام ، فقال : -
- منتخب الأنوار المضيئة : ص 142 ف 10 - كما في غيبة الطوسي ، بتفاوت وقال وبالطريق المذكور يرفعه إلى إسماعيل بن علي : -
- إثبات الهداة : ج 3 ص 415 ب 31 ف 2 ح 55 - أوله وآخره ، عن غيبة الطوسي .
وفي : ص 509 ب 32 ف 12 ح 325 . عن غيبة الطوسي .
- تبصرة الولي : ص 782 ح 69 - عن غيبة الطوسي .
- البحار : ج 52 ص 16 ب 18 ح 14 - عن غيبة الطوسي .
- العوالم : ج 15 الجزء 3 ص 297 ب 12 ح 2 - عن غيبة الطوسي .]]> <![CDATA[دلایل تولد امام زمان (عج)]]> http://forum.msadra.ir/showthread.php?tid=562 Fri, 16 Jul 2010 11:10:28 +0430 http://forum.msadra.ir/showthread.php?tid=562 دلیل عقلى و نقلى قطعى داریم بر این كه حضرت مهدى (عج) قبل از شهادت پدر بزرگوارشان امام حسن عسكرى (ع)، متولد شده اند:

1. دلیل عقلى:
با توجه به سه مطلب ذیل عقل هر انسان منصفى حكم مى كند به این كه امام زمان (عج) متولد شده و هم اكنون زنده هستند:
الف) در علم كلام به اثبات رسیده كه هیچ گاه زمین نمى تواند از حجت الهى، خالى باشد. در روایات هم به این مطلب تصریح شده است، در روایت است که:
لو بقیت الارض بغیر امام لساخت (1)
اگر زمین بدون امام باشد، فرو مى رود و نابود مى شود.

ب) در علم كلام ثابت شده است كه امامان معصوم بعد از پیامبر (ص) دوازده نفر بیش تر نیستند و همگى از خاندان پیامبر (ص) مى باشند. روایات هم در این مورد فراوان است.

ج) یازدهمین امام معصوم ـ حضرت امام حسن عسكرى (ع) ـ در سال 260 هجرى قمرى در شهر سامرا به شهادت رسیدند، این از مسلمات تاریخ است.
نتیجه این سه مقدمه این است كه حضرت مهدى (عج)، قبل از شهادت امام حسن عسكرى (ع) تولد یافته و به مقام رفیع امامت رسیده اند، و گرنه زمین از حجت و امام خالى خواهند ماند.

2. دلیل نقلى:
الف) روایات: در روایات آمده است كه حضرت مهدى (عج)، نهمین فرزند امام حسین (ع) است، ششمین فرزند امام جعفر صادق (ع) است، پنجمین فرزند امام موسى بن جعفر (ع) است، چهارمین فرزند امام رضا (ع) است، سومین فرزند امام محمد تقى (ع) است، و فرزند امام حسن عسكرى (ع) است. مجموع این روایات بیش از 780 مورد است. از مجموع این روایات استفاده مى شود كه حضرت مهدى (عج) متولد شده اند، زیرا حضرت امام حسن عسكرى (ع) در سال 260 هجرى قمرى به شهادت رسیدند.

ب) نقل تاریخى: مورخان شیعه و سنى جریان تولد حضرت مهدى (عج) و زمان و مكان آن را ضبط كرده اند. (2)

ج) ملاقات حضرت: از زمان تولد حضرت مهدى (عج) تا این زمان، افراد زیادى حضرت را ملاقات كرده اند، مانند: حكیمه خاتون ـ عمه ى امام حسن عسكرى (ع) ـ كه شب تولد حضرت در خانه ى امام حسن عسكرى (ع) بودند و جریان تولد را شاهد بودند (3).
ابو نصر خادم، حضرت مهدى (ع) را در گهواره ملاقات نموده است (4). سعدبن عبدالله قمى در زمان حیات امام حسن عسكرى (ع) با جمعى براى زیارت امام حسن (ع) به سامرا رفتند، در طرف راست امام كودكى را مشاهده نمودند كه مانند ماه درخشان بود. پرسیدند: این كیست؟ فرمود: مهدى قائم آل محمد (ص) است. (5)
در زمان غیبت هم افراد زیادى حضرت را ملاقات كرده اند، كه در خصوص ملاقات با حضرت كتاب هایى نوشته شده است. بنابراین حضرت متولد شده اند و گرنه ملاقات با ایشان معنا نخواهد داشت.

منابع:
1. اصول كافى، ج 1، ص 179.
2. مروج الذهب، ج 4، ص 199 ـ ینابیع الموده ، ج 3، ص 114.
3. ینابیع الموده ، ج 3، ص 114. غیبت شیخ طوسى، ص 141
4. كشف الغمه، ج 2، ص 499 و اثبات الهداه ، ج 7، ص 344
5. الزام الناصب، ج 1، ص 342.]]> دلیل عقلى و نقلى قطعى داریم بر این كه حضرت مهدى (عج) قبل از شهادت پدر بزرگوارشان امام حسن عسكرى (ع)، متولد شده اند:

1. دلیل عقلى:
با توجه به سه مطلب ذیل عقل هر انسان منصفى حكم مى كند به این كه امام زمان (عج) متولد شده و هم اكنون زنده هستند:
الف) در علم كلام به اثبات رسیده كه هیچ گاه زمین نمى تواند از حجت الهى، خالى باشد. در روایات هم به این مطلب تصریح شده است، در روایت است که:
لو بقیت الارض بغیر امام لساخت (1)
اگر زمین بدون امام باشد، فرو مى رود و نابود مى شود.

ب) در علم كلام ثابت شده است كه امامان معصوم بعد از پیامبر (ص) دوازده نفر بیش تر نیستند و همگى از خاندان پیامبر (ص) مى باشند. روایات هم در این مورد فراوان است.

ج) یازدهمین امام معصوم ـ حضرت امام حسن عسكرى (ع) ـ در سال 260 هجرى قمرى در شهر سامرا به شهادت رسیدند، این از مسلمات تاریخ است.
نتیجه این سه مقدمه این است كه حضرت مهدى (عج)، قبل از شهادت امام حسن عسكرى (ع) تولد یافته و به مقام رفیع امامت رسیده اند، و گرنه زمین از حجت و امام خالى خواهند ماند.

2. دلیل نقلى:
الف) روایات: در روایات آمده است كه حضرت مهدى (عج)، نهمین فرزند امام حسین (ع) است، ششمین فرزند امام جعفر صادق (ع) است، پنجمین فرزند امام موسى بن جعفر (ع) است، چهارمین فرزند امام رضا (ع) است، سومین فرزند امام محمد تقى (ع) است، و فرزند امام حسن عسكرى (ع) است. مجموع این روایات بیش از 780 مورد است. از مجموع این روایات استفاده مى شود كه حضرت مهدى (عج) متولد شده اند، زیرا حضرت امام حسن عسكرى (ع) در سال 260 هجرى قمرى به شهادت رسیدند.

ب) نقل تاریخى: مورخان شیعه و سنى جریان تولد حضرت مهدى (عج) و زمان و مكان آن را ضبط كرده اند. (2)

ج) ملاقات حضرت: از زمان تولد حضرت مهدى (عج) تا این زمان، افراد زیادى حضرت را ملاقات كرده اند، مانند: حكیمه خاتون ـ عمه ى امام حسن عسكرى (ع) ـ كه شب تولد حضرت در خانه ى امام حسن عسكرى (ع) بودند و جریان تولد را شاهد بودند (3).
ابو نصر خادم، حضرت مهدى (ع) را در گهواره ملاقات نموده است (4). سعدبن عبدالله قمى در زمان حیات امام حسن عسكرى (ع) با جمعى براى زیارت امام حسن (ع) به سامرا رفتند، در طرف راست امام كودكى را مشاهده نمودند كه مانند ماه درخشان بود. پرسیدند: این كیست؟ فرمود: مهدى قائم آل محمد (ص) است. (5)
در زمان غیبت هم افراد زیادى حضرت را ملاقات كرده اند، كه در خصوص ملاقات با حضرت كتاب هایى نوشته شده است. بنابراین حضرت متولد شده اند و گرنه ملاقات با ایشان معنا نخواهد داشت.

منابع:
1. اصول كافى، ج 1، ص 179.
2. مروج الذهب، ج 4، ص 199 ـ ینابیع الموده ، ج 3، ص 114.
3. ینابیع الموده ، ج 3، ص 114. غیبت شیخ طوسى، ص 141
4. كشف الغمه، ج 2، ص 499 و اثبات الهداه ، ج 7، ص 344
5. الزام الناصب، ج 1، ص 342.]]> <![CDATA[انفجار در مسجد جامع زاهدان]]> http://forum.msadra.ir/showthread.php?tid=561 Fri, 16 Jul 2010 00:53:45 +0430 http://forum.msadra.ir/showthread.php?tid=561
معاون امنيتي وزارت كشور در گفت‌وگو با فارس:
انفجار زاهدان تاكنون حدود 15 شهيد و 22 مجروح داشته است

خبرگزاري فارس: علي عبدالهي گفت: تا اين لحظه انفجار در زاهدان حدود 15 نفر شهيد و 22 نفر مجروح برجاي گذاشته است كه احتمالا اين تعداد افزايش خواهد يافت.

علي عبدالهي معاون امنيتي وزارت كشور در گفت‌وگو با خبرنگار حوزه دولت خبرگزاري فارس با ارائه توضيحات بيشتر درخصوص عمليات انتحاري انجام شده در مسجد جامع زاهدان گفت: انفجارهاي عصر امروز شهرستان زاهدان بعد از نماز مغرب و عشاء كه اين روزها به دليل مراسم ميلاد سوم شعبان كمي نيز طولاني است اتفاق افتاده است.
وي با بيان اينكه هنوز هيچ گروه يا فردي مسئوليت اين انفجارها را بر عهده نگرفته است تصريح كرد: براساس بررسي‌هاي انجام شده تا اين لحظه اين انفجار حدود 15 نفر شهيد و 22 نفر مجروح برجاي گذاشته است كه احتمالا اين تعداد افزايش خواهد يافت.
معاون امنيتي وزارت كشور با اعلام اينكه دو انفجار در مسجد جامع شهرستان زاهدان اتفاق افتاده است اظهار داشت: انفجار اول كه انتحاري بوده پشت محل بازرسي صورت گرفته و موجب شهادت و مجروح شدن تعدادي از پاسداران انقلاب اسلامي شده است.
عبدالهي ادامه داد: انفجار دوم زماني رخ داده كه مردم پس از انفجار اول در اين محل تجمع كرده بودند و اين انفجار تلفات بيشتري داشته است.
وي با بيان اينكه اطلاعات دقيق‌تر نيازمند بررسي دقيق و بيشتري است كه متعاقبا اعلام خواهد شد خاطرنشان كرد: از آنجايي كه گروه‌هاي تروريستي و افراد شرور از جانب دشمنان نظام جمهوري اسلامي ايران مخصوصا آمريكا حمايت مي‌شوند و اخيرا نيز شاهد حمايت امريكا از گروه تروريستي ريگي بوديم چه بسا جريانات ديگري نيز تحت حمايت آمريكا قرار گرفته‌اند كه به اين گونه عمليات‌هاي تروريستي اقدام مي‌كنند.
معاون امنيتي وزارت كشور يادآور شد: هدف از انجام اينگونه عمليات‌هاي تروريستي ايجاد اختلاف ميان اهل تسنن و شيعيان است.
عبدالهي همچنين گفت: اخيرا و بخصوص بعد از دستگيري ريگي شاهد شرايط خوبي در اين منطقه بوديم كه مردم نيز از آن رضايت داشتند و حتي تعداد بالاي سفرهاي نوروزي نيز نشان از امنيت بالاي اين مناطق داشت كه اين موضوع براي برخي‌ها قابل تحمل نبود از همين رو گروه‌ها و افراد شرور را به انجام عمليات‌هاي تروريستي تحريك مي‌كنند. ]]>
معاون امنيتي وزارت كشور در گفت‌وگو با فارس:
انفجار زاهدان تاكنون حدود 15 شهيد و 22 مجروح داشته است

خبرگزاري فارس: علي عبدالهي گفت: تا اين لحظه انفجار در زاهدان حدود 15 نفر شهيد و 22 نفر مجروح برجاي گذاشته است كه احتمالا اين تعداد افزايش خواهد يافت.

علي عبدالهي معاون امنيتي وزارت كشور در گفت‌وگو با خبرنگار حوزه دولت خبرگزاري فارس با ارائه توضيحات بيشتر درخصوص عمليات انتحاري انجام شده در مسجد جامع زاهدان گفت: انفجارهاي عصر امروز شهرستان زاهدان بعد از نماز مغرب و عشاء كه اين روزها به دليل مراسم ميلاد سوم شعبان كمي نيز طولاني است اتفاق افتاده است.
وي با بيان اينكه هنوز هيچ گروه يا فردي مسئوليت اين انفجارها را بر عهده نگرفته است تصريح كرد: براساس بررسي‌هاي انجام شده تا اين لحظه اين انفجار حدود 15 نفر شهيد و 22 نفر مجروح برجاي گذاشته است كه احتمالا اين تعداد افزايش خواهد يافت.
معاون امنيتي وزارت كشور با اعلام اينكه دو انفجار در مسجد جامع شهرستان زاهدان اتفاق افتاده است اظهار داشت: انفجار اول كه انتحاري بوده پشت محل بازرسي صورت گرفته و موجب شهادت و مجروح شدن تعدادي از پاسداران انقلاب اسلامي شده است.
عبدالهي ادامه داد: انفجار دوم زماني رخ داده كه مردم پس از انفجار اول در اين محل تجمع كرده بودند و اين انفجار تلفات بيشتري داشته است.
وي با بيان اينكه اطلاعات دقيق‌تر نيازمند بررسي دقيق و بيشتري است كه متعاقبا اعلام خواهد شد خاطرنشان كرد: از آنجايي كه گروه‌هاي تروريستي و افراد شرور از جانب دشمنان نظام جمهوري اسلامي ايران مخصوصا آمريكا حمايت مي‌شوند و اخيرا نيز شاهد حمايت امريكا از گروه تروريستي ريگي بوديم چه بسا جريانات ديگري نيز تحت حمايت آمريكا قرار گرفته‌اند كه به اين گونه عمليات‌هاي تروريستي اقدام مي‌كنند.
معاون امنيتي وزارت كشور يادآور شد: هدف از انجام اينگونه عمليات‌هاي تروريستي ايجاد اختلاف ميان اهل تسنن و شيعيان است.
عبدالهي همچنين گفت: اخيرا و بخصوص بعد از دستگيري ريگي شاهد شرايط خوبي در اين منطقه بوديم كه مردم نيز از آن رضايت داشتند و حتي تعداد بالاي سفرهاي نوروزي نيز نشان از امنيت بالاي اين مناطق داشت كه اين موضوع براي برخي‌ها قابل تحمل نبود از همين رو گروه‌ها و افراد شرور را به انجام عمليات‌هاي تروريستي تحريك مي‌كنند. ]]> <![CDATA[سوم شعبان میلاد امام حسین علیه سلام]]> http://forum.msadra.ir/showthread.php?tid=560 Thu, 15 Jul 2010 00:11:39 +0430 http://forum.msadra.ir/showthread.php?tid=560 بر خيزد كه نور ازلى مى آيد

بر عالم ايجاد ولى مى آيد

مجموعه حسن و عشق مى آيد

يعنى كه حسين ابن على مى آيد


خورشيد حماسه
مردى آمد، نورى ، كسى كه خورشيد در چشمايش مى خنديد و ماه از پيشانى اش مى خراميد، گيسوانش سايبان جهان و دستهايش عطوفت اشكار خداوند، راز پنهان حقيقت در سينه اش تاب مى خورد و معناى جاودان بودن از نگاهش مى تراويد.
حسين عليه السلام تجلى جمال خداوند در زمين و ظهور جلال حضرت حق در زمان است ، زيستن از پس آمدن حسين عليه السلام معناى راستين خويش را باز يافته است و مردن با ابديت آسمانى پيوند خورده است .
شكل سياه خاك با نام حسين عليه السلام مفهوم روشن افلاك گرفته و نام زمين از موهبت گامهاى او سر بلند شده است .
حسين عليه السلام به خاك ، به گل به شقايق معنا داده است ، روح سرگردان انسان در باران بى نهايت مهربانى او شست و شو كرده است و حقيقت چون غنچه اى كه از پس نسيم و شبنم سحرگاهى گشاده شود، به جهان چهره گشود است .
حسين عليه السلام سرشت صالح انسان است . طينت پاك خلقت ، سر چشمه اى كه تمام رودخانه ها از سر انگشتهايش جارى شده اند و همه درياها از ابشخور پر شكوه چشمهايش جوشيده اند.
عصمت پر صلابت انسان در نام اوست . لبخندهاى او، رحمت بى نهايت خداوند است و اشكهايش آتشى كه در باغ انديشه افروخته است .
رستاخيز ناگهان جهان است و بعثت دوباره انسان . ميعاد انسان و فرشته در شب مهتابى نگاه حسين عليه السلام معنا مى يابد و درخت و باران در مهربانى قدمهاى او زندگى مى كنند.
انسان چگونه مباهات نكند؟ چگونه فرشتگان شرمناك زمين نباشند. ان تجلى جاودانه كه از حضور بى نهايت حضرت حق ، بر فرش خاك باريده است ، سنگريزه را به تسبيح وا مى دارد. دست كريم خداوند است كه اين نعمت سترگ آسمانى را به زمين هديه مى كند.
لبريز از ترانه و تسبيح است هر سنگريزه كه مى نگرى ، و سرشار از سرود سبز نيايش است هر درختى كه مى بينى .
اين حسين عليه السلام است كه مى آيد، خون خدا پدر بندگان خدا و رحمت و سلام بى انتهاى خدا. و مگر از حسين عليه السلام چه مى توان گفت كه در خور حقيقت فياض جان او باشد؟ كلمات انسانى هر چه هست ، تاب نيايش با حسين عليه السلام را ندارند.
ستايش او از اين واژه هاى گمشده در ابهام بر نمى آيد، او را خداوند توصيف كرده است . او خون خداوند است .
عبوديت تنها از بركت نام حسين عليه السلام زنده است ، سالكان نيازمند نورند و حسين عليه السلام مصباح هدايت است . چراغ روشنى كه خداوند از طريق دشوار عبوديت افروخته است تا عاشقانه در ان نظر كنند و جان خويش را از فروغ او بيفروزند. عاشقان در ان نظر كنند و جان خويش را از فروغ او بيفروزند. عاشقانه غرقه درياى عشقند و حسين عليه السلام كشتى نجات است . ان كه در كشتى نجات نشسته است چه بيم از موجهاى حايل درياى عاشقى دارد؟ و اين است كه : ان الحسين مصباح الهدى و سفينه النجاه
ما با حسين عليه السلام چنين نيايش مى كنيم كه : لسلام عليك يا نور الله فى ظلمات الارض . سلام بر تو اى نور خدا در تاريكيهاى جهان . يعنى حسين عليه السلام ائينه جهان نماى خداوندى است . و جلوه نور الهى . و اين است كه شناختن حسين عليه السلام عين معرفت حق است .
ان كس كه حسين عليه السلام را دوست مى دارد، خداوند را دوست داشته است . و چنين است كه از باب عصمت فرموده اند: اذا اراد الله بعبد خيرا قذف فى قلبه حب الحسين . هر گاه خداوند سعادت بنده اى را اراده كند در جان او آتش ‍ محبت حسين عليه السلام را مى افروزد. يعنى حسين عليه السلام تنها راه رسيدن به محبت محبوب است ، كشف معرفت ربوبى در سايبان محبت حسين عليه السلام ممكن ايست .
ان الحسين زين السموات و الارض حسين عليه السلام زينب و زيبايى آسمان و زمين است . فرشتگان خداوند كه سكنان حريم آسمانند از اوج عروج بى نهايت انسان ، از معراج روحانى حسين عليه السلام شرمناكند.
حسين عليه السلام چسان مراتب تقرب وحدانى را طى كرده است ؟ چگونه اين جسم خاكى در استانه عرش الهى جاى گرفته است ؟ و زمينيان سر گردانند كه انسان كيست كه نام بلند او را آسمانيان حتى تاب نمى اورند.
با لحسين اعطيتم الاحسان و بالحسين تسعدون و به تشقون ، الا انما الحسين باب من ابواب الجنه و من عانده حرم عليه رائحه الجنه ، رسول گرامى خداوند چنين فرموده است كه : از بركت نام حسين است كه مورد احسان قرار گرفته اند.
حسين عليه السلام ميزان سعادت و شقاوت شماست ، حسين عليه السلام درى از بهشت است و ان كس كه او را دشمن بدارد، از عطر بهشت محروم مى ماند.
شگفت مردى است حسين عليه السلام ، واقعه اى آسمانى كه در دفتر سياه خاك نمى گنجد. مهربان ان چشمهاى پاك فراتر از مرز تنگ نوشتن است . نيايشى بايد تا چشم جان را از دريچه هاى تنگ تمنا به آفتاب روشن نگاهش بسپاريم و خويشتن را عاشقانه از قداست نام دريايى اش غرقه كنيم ، خداوند: لافرق بينك و بينهم الا انهم عبادك و اين است كه ما ترا به حسين عليه السلام شناخته ايم .
ميلاد عشق بر عاشقان مبارك باد]]> بر خيزد كه نور ازلى مى آيد

بر عالم ايجاد ولى مى آيد

مجموعه حسن و عشق مى آيد

يعنى كه حسين ابن على مى آيد


خورشيد حماسه
مردى آمد، نورى ، كسى كه خورشيد در چشمايش مى خنديد و ماه از پيشانى اش مى خراميد، گيسوانش سايبان جهان و دستهايش عطوفت اشكار خداوند، راز پنهان حقيقت در سينه اش تاب مى خورد و معناى جاودان بودن از نگاهش مى تراويد.
حسين عليه السلام تجلى جمال خداوند در زمين و ظهور جلال حضرت حق در زمان است ، زيستن از پس آمدن حسين عليه السلام معناى راستين خويش را باز يافته است و مردن با ابديت آسمانى پيوند خورده است .
شكل سياه خاك با نام حسين عليه السلام مفهوم روشن افلاك گرفته و نام زمين از موهبت گامهاى او سر بلند شده است .
حسين عليه السلام به خاك ، به گل به شقايق معنا داده است ، روح سرگردان انسان در باران بى نهايت مهربانى او شست و شو كرده است و حقيقت چون غنچه اى كه از پس نسيم و شبنم سحرگاهى گشاده شود، به جهان چهره گشود است .
حسين عليه السلام سرشت صالح انسان است . طينت پاك خلقت ، سر چشمه اى كه تمام رودخانه ها از سر انگشتهايش جارى شده اند و همه درياها از ابشخور پر شكوه چشمهايش جوشيده اند.
عصمت پر صلابت انسان در نام اوست . لبخندهاى او، رحمت بى نهايت خداوند است و اشكهايش آتشى كه در باغ انديشه افروخته است .
رستاخيز ناگهان جهان است و بعثت دوباره انسان . ميعاد انسان و فرشته در شب مهتابى نگاه حسين عليه السلام معنا مى يابد و درخت و باران در مهربانى قدمهاى او زندگى مى كنند.
انسان چگونه مباهات نكند؟ چگونه فرشتگان شرمناك زمين نباشند. ان تجلى جاودانه كه از حضور بى نهايت حضرت حق ، بر فرش خاك باريده است ، سنگريزه را به تسبيح وا مى دارد. دست كريم خداوند است كه اين نعمت سترگ آسمانى را به زمين هديه مى كند.
لبريز از ترانه و تسبيح است هر سنگريزه كه مى نگرى ، و سرشار از سرود سبز نيايش است هر درختى كه مى بينى .
اين حسين عليه السلام است كه مى آيد، خون خدا پدر بندگان خدا و رحمت و سلام بى انتهاى خدا. و مگر از حسين عليه السلام چه مى توان گفت كه در خور حقيقت فياض جان او باشد؟ كلمات انسانى هر چه هست ، تاب نيايش با حسين عليه السلام را ندارند.
ستايش او از اين واژه هاى گمشده در ابهام بر نمى آيد، او را خداوند توصيف كرده است . او خون خداوند است .
عبوديت تنها از بركت نام حسين عليه السلام زنده است ، سالكان نيازمند نورند و حسين عليه السلام مصباح هدايت است . چراغ روشنى كه خداوند از طريق دشوار عبوديت افروخته است تا عاشقانه در ان نظر كنند و جان خويش را از فروغ او بيفروزند. عاشقان در ان نظر كنند و جان خويش را از فروغ او بيفروزند. عاشقانه غرقه درياى عشقند و حسين عليه السلام كشتى نجات است . ان كه در كشتى نجات نشسته است چه بيم از موجهاى حايل درياى عاشقى دارد؟ و اين است كه : ان الحسين مصباح الهدى و سفينه النجاه
ما با حسين عليه السلام چنين نيايش مى كنيم كه : لسلام عليك يا نور الله فى ظلمات الارض . سلام بر تو اى نور خدا در تاريكيهاى جهان . يعنى حسين عليه السلام ائينه جهان نماى خداوندى است . و جلوه نور الهى . و اين است كه شناختن حسين عليه السلام عين معرفت حق است .
ان كس كه حسين عليه السلام را دوست مى دارد، خداوند را دوست داشته است . و چنين است كه از باب عصمت فرموده اند: اذا اراد الله بعبد خيرا قذف فى قلبه حب الحسين . هر گاه خداوند سعادت بنده اى را اراده كند در جان او آتش ‍ محبت حسين عليه السلام را مى افروزد. يعنى حسين عليه السلام تنها راه رسيدن به محبت محبوب است ، كشف معرفت ربوبى در سايبان محبت حسين عليه السلام ممكن ايست .
ان الحسين زين السموات و الارض حسين عليه السلام زينب و زيبايى آسمان و زمين است . فرشتگان خداوند كه سكنان حريم آسمانند از اوج عروج بى نهايت انسان ، از معراج روحانى حسين عليه السلام شرمناكند.
حسين عليه السلام چسان مراتب تقرب وحدانى را طى كرده است ؟ چگونه اين جسم خاكى در استانه عرش الهى جاى گرفته است ؟ و زمينيان سر گردانند كه انسان كيست كه نام بلند او را آسمانيان حتى تاب نمى اورند.
با لحسين اعطيتم الاحسان و بالحسين تسعدون و به تشقون ، الا انما الحسين باب من ابواب الجنه و من عانده حرم عليه رائحه الجنه ، رسول گرامى خداوند چنين فرموده است كه : از بركت نام حسين است كه مورد احسان قرار گرفته اند.
حسين عليه السلام ميزان سعادت و شقاوت شماست ، حسين عليه السلام درى از بهشت است و ان كس كه او را دشمن بدارد، از عطر بهشت محروم مى ماند.
شگفت مردى است حسين عليه السلام ، واقعه اى آسمانى كه در دفتر سياه خاك نمى گنجد. مهربان ان چشمهاى پاك فراتر از مرز تنگ نوشتن است . نيايشى بايد تا چشم جان را از دريچه هاى تنگ تمنا به آفتاب روشن نگاهش بسپاريم و خويشتن را عاشقانه از قداست نام دريايى اش غرقه كنيم ، خداوند: لافرق بينك و بينهم الا انهم عبادك و اين است كه ما ترا به حسين عليه السلام شناخته ايم .
ميلاد عشق بر عاشقان مبارك باد]]> <![CDATA[دانلود مولودی های نیمه شعبان]]> http://forum.msadra.ir/showthread.php?tid=559 Wed, 14 Jul 2010 23:49:59 +0430 http://forum.msadra.ir/showthread.php?tid=559 به نام خدا
با صلوات بر محمد و آۀ محمد
و یاد حضرت ولی عصر عج
**********
با تبریک پیشاپیش به مناسبت میلاد منجی عالم بشریت حضرت صاحب الزمان عج الله تعالی فرجه شریف
در این تاپیک چند مولودی از مداحان به مناسبت نیمه شعبانرا برای دانلود گذاشته ام. می توانید روی هر کدام کلیک کرده و مولودی را دانلود کنید.]]> به نام خدا
با صلوات بر محمد و آۀ محمد
و یاد حضرت ولی عصر عج
**********
با تبریک پیشاپیش به مناسبت میلاد منجی عالم بشریت حضرت صاحب الزمان عج الله تعالی فرجه شریف
در این تاپیک چند مولودی از مداحان به مناسبت نیمه شعبانرا برای دانلود گذاشته ام. می توانید روی هر کدام کلیک کرده و مولودی را دانلود کنید.]]> <![CDATA[ويژگى هاى حضرت مهدى در روايات]]> http://forum.msadra.ir/showthread.php?tid=558 Tue, 13 Jul 2010 16:05:09 +0430 http://forum.msadra.ir/showthread.php?tid=558 مهدى(عج) از عرب است.
مهدى(عج) از اُمّت پيامبر(ص) است.
مهدى(عج) از فرزندان «كنانه» جدّ پيامبر(ص) است.
مهدى(عج) از «قريش» است.
مهدى(عج) از «بنى هاشم» است.
مهدى(عج) از فرزندان «عبدالمطلب» است.
مهدى(عج) از فرزندان «ابوطالب» است.
مهدى(عج) از آل محمد(عليهم السلام) است.
مهدى(عج) از نسل پيامبر(ص) است.
مهدى(عج) از عترت پيامبر(ص) است.
مهدى(عج) از اهل بيت پيامبر(ص) است.
مهدى(عج) از «ذوى القربى» است.
مهدى(عج) از ذريّه پيامبر(ص) است.
مهدى(عج) از فرزندان پيامبر(ص) است.
مهدى(عج) نامش، نام پيامبر(ص) است.
مهدى(عج) كنيه اش، كنيه پيامبر(ص) است.
مهدى(عج) از فرزندان على بن ابى طالب(ع) است.
مهدى(عج) از فرزندان فاطمه زهرا(س) است.
مهدى(عج) از فرزندان امام حسن مجتبى(ع) است.
مهدى(عج) از فرزندان امام حسين(ع) است.
مهدى(عج) نهمين نفر از فرزندان امام حسين(ع) است.
مهدى(عج) از فرزندان امام زين العابدين(ع) است.
مهدى(عج) از فرزندان امام محمّد باقر(ع) است.
مهدى(عج) از فرزندان امام صادق(ع) است.
مهدى(عج) از فرزندان امام موسى كاظم(ع) است.
مهدى(عج) از فرزندان امام رضا(ع) است.
مهدى(عج) از فرزندان امام محمّد تقى(ع) است.
مهدى(عج) از فرزندان امام هادى(ع) است.
مهدى(عج) فرزند امام حسن عسكرى(ع) است.
مهدى(عج) فرزند بلا فصل امام حسن عسكرى(ع) است.
مهدى(عج) شبيه پيامبر(ص) است.
مهدى(عج) پيشواى شايسته است.
مهدى(عج) يكى از سروران اهل بهشت است.
مهدى(عج) بعد از پادشاهان ستمگر مى آيد.
مهدى(عج) خليفه اللّه است.
مهدى(عج) بقيّه اللّه است.
مهدى(عج) دو غيبت دارد.
مهدى(عج) در همه عالم يكى است.
مهدى(عج) تمام روى زمين را از عدل پر مى كند.
پس از مهدى(عج) زندگى سودى نخواهد داشت. (1)
دوست عزیز! هريك از اين ويژگى ها، روايت جداگانه اى دارد و در كتب روايتى شيعه و سنّى درج گرديده است.

منبع:
1. براى آگاهى از مجموع احاديثى كه در اين زمينه رسيده است به كتاب نفيس «منتخب الاثر» تأليف آيه اللّه لطف اللّه صافى و كتاب «البيان» گنجى شافعى و كتاب «المهدى الموعود المنتظر» تحقيق نجم الدين عسكرى و ساير كتاب هاى مربوطه مراجعه فرماييد.]]> مهدى(عج) از عرب است.
مهدى(عج) از اُمّت پيامبر(ص) است.
مهدى(عج) از فرزندان «كنانه» جدّ پيامبر(ص) است.
مهدى(عج) از «قريش» است.
مهدى(عج) از «بنى هاشم» است.
مهدى(عج) از فرزندان «عبدالمطلب» است.
مهدى(عج) از فرزندان «ابوطالب» است.
مهدى(عج) از آل محمد(عليهم السلام) است.
مهدى(عج) از نسل پيامبر(ص) است.
مهدى(عج) از عترت پيامبر(ص) است.
مهدى(عج) از اهل بيت پيامبر(ص) است.
مهدى(عج) از «ذوى القربى» است.
مهدى(عج) از ذريّه پيامبر(ص) است.
مهدى(عج) از فرزندان پيامبر(ص) است.
مهدى(عج) نامش، نام پيامبر(ص) است.
مهدى(عج) كنيه اش، كنيه پيامبر(ص) است.
مهدى(عج) از فرزندان على بن ابى طالب(ع) است.
مهدى(عج) از فرزندان فاطمه زهرا(س) است.
مهدى(عج) از فرزندان امام حسن مجتبى(ع) است.
مهدى(عج) از فرزندان امام حسين(ع) است.
مهدى(عج) نهمين نفر از فرزندان امام حسين(ع) است.
مهدى(عج) از فرزندان امام زين العابدين(ع) است.
مهدى(عج) از فرزندان امام محمّد باقر(ع) است.
مهدى(عج) از فرزندان امام صادق(ع) است.
مهدى(عج) از فرزندان امام موسى كاظم(ع) است.
مهدى(عج) از فرزندان امام رضا(ع) است.
مهدى(عج) از فرزندان امام محمّد تقى(ع) است.
مهدى(عج) از فرزندان امام هادى(ع) است.
مهدى(عج) فرزند امام حسن عسكرى(ع) است.
مهدى(عج) فرزند بلا فصل امام حسن عسكرى(ع) است.
مهدى(عج) شبيه پيامبر(ص) است.
مهدى(عج) پيشواى شايسته است.
مهدى(عج) يكى از سروران اهل بهشت است.
مهدى(عج) بعد از پادشاهان ستمگر مى آيد.
مهدى(عج) خليفه اللّه است.
مهدى(عج) بقيّه اللّه است.
مهدى(عج) دو غيبت دارد.
مهدى(عج) در همه عالم يكى است.
مهدى(عج) تمام روى زمين را از عدل پر مى كند.
پس از مهدى(عج) زندگى سودى نخواهد داشت. (1)
دوست عزیز! هريك از اين ويژگى ها، روايت جداگانه اى دارد و در كتب روايتى شيعه و سنّى درج گرديده است.

منبع:
1. براى آگاهى از مجموع احاديثى كه در اين زمينه رسيده است به كتاب نفيس «منتخب الاثر» تأليف آيه اللّه لطف اللّه صافى و كتاب «البيان» گنجى شافعى و كتاب «المهدى الموعود المنتظر» تحقيق نجم الدين عسكرى و ساير كتاب هاى مربوطه مراجعه فرماييد.]]> <![CDATA[آینده جهان اسلام. کدام اسلام؟]]> http://forum.msadra.ir/showthread.php?tid=557 Sun, 11 Jul 2010 00:25:31 +0430 http://forum.msadra.ir/showthread.php?tid=557
با سلام,

تنها ديدگاه جهاني براي آينده اسلام است. دين, صلح و دوستي. ولي سوال اينست کدام اسلام؟

اسلام خدائي (جهان وطني) يا اسلام عربی (قومي گرائي و ملي گرائي)

سوره ال عمران آيه 19 دين نزد خدا اسلام است…

سوره ال عمران آيه 85 کسي که جز اسلام را بعنوان دين بپذيرد از او پذيرفته نمي شود.
در رابطه با حضرت نوح سوره يونس آيات 71-72

در رابطه با حضرت ابراهيم سوره عمران آيه 67

در رابطه با اسماعيل و اسحق و يعقوب سوره بقره آيه 133

در رابطه با يوسف سوره يوسف آيه 101

در رابطه با موسي سوره يونس آيه 84

در رابطه با قوم بني اسرائيل سوره يونس آيه 90

در رابطه با سليمان سوره نمل آيات 31-24

در رابطه با ملکه سبا سوره نمل آيه 44

در رابطه با حضرت عيسي سوره عمران آيه 52

پس مي بينيم دين نزد تمام پيام آوران اسلام بوده و حضرت محمد(ص) اولين عربي است که به اسلام ايمان مي آورد. انعام آيه 14 و 163 الزمر آيه 11-12

در رابطه با اسلام

کلمه اسلام از شهر اورشليم گرفته شده (Urshalem). در زمان حضرت ابراهيم سفر پيدايش باب 14 آيه 18ملک صديق و ملک ساليم نان و شراب بيرون آورد و او کاهن خداي تعالي بود.

کلمه اسلام در زبان عبري به معني صلح (Peace) مي باشد و آن تائيد مي شود با عبرائيان باب 7 آيه 2

همانطور که مي بينيم در زمان حضرت ابراهيم Urshalem در زمان حضرت عيسي Jerusalem در زمان حضرت محمد(ص) Mosalem و هر سه در کلمه سلام مشترک مي باشند.

پس همانطور که مي بينيم يهوديت و مسيحيت و محمدي شاخه اي از اسلام است.

سوره حج آيه 78

خداوند براي شما در دين بيچارگي قرار نداده است اين آئين پدر شما ا براهيم است او شما را مسلمان ناميده است تا قبل از آن که اين شريعت (منظور حضرت محمد) آمده باشد.

اورشليم يا بيت المقدس
کنعانیها اولین گروه موحد در این منطقه بودند اند که در این سرزمین میزیسته اند و آنرا (اورسالم) ناميدند.اورسالم نامي تركيبي از دو واژه‌ي «اور» و «سالم» است.
«اور» كلمه اي سومري به معناي شهر است و در زبان عبري نيز اور را آتش،روشنايي و مقدس ترجمه كرده‌اند. اين واژه را در كلماتي چون اورميه (آب مقدس)، اورمزد (روشن‌مقدس) نيز مي‌توانيم مشاهده بكنيم. «سالم»نيز به مفهوم صلح،سلامتي و آرامش ذكر شده‏. تركيب اين دو واژه اورسالم را نتيجه ميدهد كه به معناي شهر سلامتي و صلح و آرامش است.
اورسالم نزد يهود به "يروشالايم" (יְרוּשָׁלַיִם)‎ و فراعنه به "اوشامام" و يونان و روم به "هيروسوليما" و نزد غرب به "جروسالم"(Jerusalem) * (Holy land) شهرت يافت. مسلمين و اعراب آن را بيت المقدس (شهر قدس) ناميدند كه همان ترجمه‌ي اورسالم (مدينة السلام) است. اين شهر در طول تاريخ نام‌هاي ديگري چون ارين ئيل، ايليا، بيت هميقداش‏، ايليا‌كاپيتولينا را نيز به خود ديده است كه در حال حاضر استعمال نمي‌شود.

بسياري از نويسندگان قرون وسطي و محققان و سياحان کنوني جهان, مکانهاي مقدس مسلمانان را مورد مطالعه قرار داده و اهميت بناهاي بيشماري را که در اين مکان وجود دارد توصيف نموده و يا تصويرنگاري کرده اند که فقط توصيف و تشريح اين مکانها مورد نظر جهانيان نمي باشد, بلکه اين مسئله مطرح است که اين مکانهاي مقدس و معماري فعلي آن دلالت بر زمانهاي اوليه اسلام مي کند؟ و اگر چنين نيست, به چه دوره اي مربوط مي شود؟ و اين مکانهاي مقدس به يادبود چه چيزي ساخته شده و به چه زماني مربوط است.

بحث مطلب مربوط به اورشليم (Urshalem) و بخصوص حرم, در قرون وسطي توسط پدر مارمرجي (Marmarji) بطور ساده شکافته شده و اکثر نوسته هاي او به زبان انگليسي[1], آلماني[2] و روسي[3] ترجمه شده است. بعلاوه کتيبه هاي پيدا شده بر روي حرم توسط ماکس ون برهم (Max-Van-Berhem) تجزيه و تحليل شده و به چاپ رسيده است.

به غير از ميدنيکوو (ند که قبه الصخره به علت واقعه اي سنتي و مذهبي, در زمان حضرت عيسي در اورشليم (UrshalemMiednikov) که نتايج کارهايش توسط کاتني (Catani) در آنولي ـ دل ـ اسلام (Annali-Dell-Islam) به چاپ رسيده و قسمت بيشتر آن مورد تائيد قرار گرفته است, ساير نويسندگان در موارد بسياري فقط به وصف آن پرداخته و به روشن کردن موقعيت جغرافيايي مکانهاي مقدس قانع بوده و بندرت سعي نموده اند که اين ابنيه و آثار را از نظر فلسفي و علمي مورد بررسي قرار دهند و تجزيه و تحليل نمايند. اگر بخواهيم مطمئن باشيم اين مکانهاي مقدس بر چه اساس و سنتي ساخته شده شايد کمي مشکل باشد, اما با ظهور حضرت محمد و اشاعه اسلام, تعاليم مذهب و ايمان به آن به صورت خيلي ساده بوده است. ولي بايد اعتراف نمود که بصورت سيستماتيک نبوده, و در بيشتر نوشته هايي که بعنوان وقايع سنتي مطرح شده بخوبي ديده مي شود.

البته اغلب جغرافيدانان و سياحان که بر روي تصويرنگاري بناهاي اورشليم, تحقيقاتي انجام داده اند بطور مرتب از محراب, کعبه, مقام ابراهيم نام برده اند که مي توان آنها را با آيات قرآن (سوره 38 آيه هاي 20, 21 و سوره 3 آيه هاي 37 و 39 و سوره 19 آيه 11) تطبيق نمود.... همچنين شايع است که قبه الصخره (Dom of Rock) بعنوان يک بناي يادبود در ارتباط با وقايع حضرت محمد ساخته شده است.[4]

اما عده اي عقيده دارند و مي گوي) ساخته شده و مربوط به زمان ظهور مسيح مي باشد و اين موضوعي است که بايد مورد بررسي قرار گيرد تا روشن شود مسجدالحرام و مسجدالاقصي که در قرآن از آن صحبت شده در کجا واقع شده است. چرا شهر فلسطين در زمان اميه و مملکوک اهميت بيشتري نسبت به زمان فاطميه و عباسيان داشته است؟

آيا تمام وقايع و سنتهايي كه پس از حضرت محمد(ص) درباره او به تحرير درآمده است، در چه زماني صورت گرفته؟ و بناهاي يادبود در اورشليم و ساختمان مسجد برمبناي چه فلسفه علمي پايه گذاري شده است؟ مثلاً بيش از تسلط اعراب يا بعد از آن؟ پس از فوت حضرت محمد چه اتفاقي افتاده است؟

در ارتباط با (Urshalem) و حرم، ما با يك منطقه جديد مواجه نيستيم، بلكه با يكي از قديمي ترين مكانهاي مقدس روي زمين روبرو مي باشيم.

مسجدالاقصي مطمئناً چندين بار تجديد بنا شده است. ليكن مطالعات انجام شده توسط گرسول ساواجت (K.A.C.Greswell-Sauvget) و بخصوص هاميلتون (R.W.Hamilton) انگيزه خوبي براي فكر كردن راجع به طبيعت و ساختن اين مساجد به ما مي دهد. مخصوصاً درباره اهميت قبه الصخره، نه بخاطر اينكه اولين بناي مهم مذهبي در اسلام محمدي (منظور دكتريني كه حضرت محمد در قرن ششم مطرح نموده) است، بلكه بخاطر اينكه اولين بناي مذهبي مي باشد كه بوسيله استادان فن در خاور ميانه ساخته شده است. سوالي كه مطرح مي باشد اين است كه علت ظهور حضرت محمد بر مبناي چه فلسفه علمي و تاريخي صورت گرفت و چه دكتريني در قرن ششم مطرح نموده اند.

چرا حضرت محمد قبله اعراب جاهلي را تغيير داد؟ چرا اورشليم در قرآن بعنوان قبله مسلمانان مطرح مي شود؟ (سوره حج آيات 33، 34 و 67)

33- براي شما است در آن سودهايي تا سرآمدي نامبرده سپس فرودگاهش به سوي خانه كهن (بيت العتيق)

34- و براي هر ملتي قرار داديم پرستشگاهي تا ببرند نام خدا را بر آنچه روزيشان داد...

67- و براي هر ملتي قرار داديم پرستشگاهي كه ايشانند رونده آن پس نستيزند با تو در كار...

نكته مهم: در بيت العتيق براي هر ملتي پرستشگاهي در نظر گرفته شده است. همچنانكه مي دانيم در مكه هيچ مكان مقدسي براي ملتهاي ديگر وجود ندارد.

ناصرخسرو، سفرنامه نويس معروف پارسي، از اولين كساني است كه سعي نمود يك توصيف جامع، از ساختمان حرم نموده و قبه الصخره، نيز بعنوان مكاني كه حضرت محمد در آن نماز گزارده، نام برده است.[5]

البته شكي نيست كه حرم، در منطقه اي كه معبد مسلمان، قرار داشته بنا شده است. سليمان پسر داود وقتي كه به پادشاهي اسرائيل رسيد به ساختن معبد بزرگ و همچنين ديوار مهم شهر اقدام نمود.[6]

پيش از اينكه آثار تاريخي اورشليم و نوشته هاي مورخين را مورد بررسي قرار دهيم بهتر اين است كه مبناي حركت خود را از روي تورات و انجيل و قرآن آغاز نمائيم. چراكه اين سه كتاب از دستبرد تاريخي جباران و مورخين خيالپرداز محفوظ مانده است. (حداقل از قرن اول ميلادي و يا بهتر بگوئيم قرن ششم در رابطه با قرآن) چراكه حقايق در هر سه كتاب به صورت واضح و روشن بيان گرديده است.

لغت اسلام از كلمه دارالسلام، به معني صلح، گرفته شده است. (سوره 6 آيه 127، سوره 10 ايه 25)، (سفر پيدايش، باب 14 آيه 18)، (مزامير داود، باب 76 آيه 2، رساله به عبرانيان، باب 7 آيه 1 و 2)

سوره انعام-127- آنانراست خانه سلام (دارالسلام) نزد پروردگار خويش و او است دوست ايشان بدانچه بودند مي كردند.

سوره يونس-25- و خدا مي خواند به سوي خانه سلام و هدايت كند هركه را خواهد به سوي راهي راست.

سفر پيدايش باب 14-18- و مَلِكِيصَدقَ ملك سلام (Salem) نان و شراب بيرون آورد و او كاهن خداي تعالي بود.

مزامير داود باب 76، آيه 2- خيمه او در شاليم[7] رساله به عبرانيان باب 7 آيه 1- زيرا اين مَلِكِيصَدقَ پادشاه ساليم (Salem) و كاهن خداي تعالي هنگاميكه ابراهيم...

2- و ابراهيم نيز از همه چيز ده يك بدو داد كه او اول ترجمه شده پادشاه عدالت و بعد ملك ساليم (Salem) نيز يعني پادشاه سلامتي.

همانطور كه مي دانيم شهر قديمي يبوس (Yebus) در نقطه اي كه به نام اورشليم معروف است قرار داشته كه در سال 1900 قبل از ميلاد در زمان حضرت ابراهيم به اين محل (سلام) مي گفتند و در كتيبه اي كه در مصر (Tell-el-Amana) در كنار رود نيل، در حدود 200 مايلي جنوب قاهره، پيدا شده گوياي اين واقعيت است كه در آن زمان هم اورشليم ناميده شده بود. و در كتاب صحيفه يوشع بن نون، كتاب داوران و سموئيل بني نيز پيش از تصرف داود، از اين شهر بنام اورشليم نام برده شده است. (صحيفه يوشع، باب 10 آيات 23، 5، 3 و 1، باب 12 آيه 10، باب 15 آيات 36 و 8، باب 18 آيه 28)، سفر داوران باب اول آيات 21، 8 و 7، باب 19 آيه 10)، (كتاب اول سموئيل باب 17 آيه 54). (فقط در دو آيه از شهر يبوس (Yebus) نام برده شده است (سفر داوران باب 19 آيات 11-10 اول تواريخ باب 11 آيه 45) سفر داوران باب 19)

10- اما آن مرد قبول نكرد كه شب را بماند پس برخاسته روانه شد و به مقابل يبوس كه اورشليم باشد رسيد و دو الاغ پالان شده و كنيزش همراه وي بود.

11- و چون ايشان نزد يبوس رسيدند نزديك به غروب بود غلام به آقاي خود گفت بيا و به اين شهر يبوسان برگشته شب را در آن بسر بريم.

بنابراين مشاهده مي شود كه لغت اورشليم نام اصلي شهر است و فقط بعد از اينكه شهر توسط يبوسان تصرف گرديد به نام يبوس نامگذاري شده و زماني هم كه داود اين شهر را تسخير كرد بنام شهر داود معروف گرديده است. (دوم سموئيل باب 15 آيه 7)

يبوسيان كه در اين منطقه و حومه ان ساكن شدند از نسل حام و كنعان بودند. (سفر پيدايش باب 10 آيات 20، 16 و 10، اول تواريخ باب 1 آيات 14-13) نام يبوسيان بدين جهت در آيات فوق در آخر نام برده شده كه تعداد آنها بيشمار بوده. (سفر تثنيه باب 7 آيه 1)، (سفر داوران باب 3 آيه 5) و از آنان بعنوان مردماني كه سرزمينشان حاصلخيز بوده نام برده شده است. (سفر پيدايش باب 15 آيات 18 تا 33) و بعدها داود قسمت تحتاني تا شمال آن را از ارونه (Araunah) خريداري نمود و در آنجا محلي براي قرباني نمودن بنا كرد. (كتاب دوم سموئيل باب 24 آيات 15 و 16، اول تواريخ باب 21 آيات 18، 18 و 28) و در همين محل بود كه بعداً سليمان معبد را بنا نمود.

سوره انبيا-81- و براي سليمان باد را سخت وزنده روانه مي شد بفرمان او بسوي سرزميني كه بركت نهاديم (باركنا) در آن بوديم و بوديم بهر چيز دانايان.

نكته اي كه در اين آيه قابل توجه مي باشد اين است ـ سرزميني كه بركت نهاديم ـ و اشاره به اورشليم مي باشد و بجا است كه كلمه (باركنا) را در آيات ديگر قرآن مورد بررسي قرار دهيم تا ببينيم به چه محلي اطلاق مي شود. (سوره 21 آيات 71 و 81، سوره 7 آيه 137، سوره 17 آيه 1).

71- و رهانيديم او (ابراهيم) و لوط را بسوي سرزميني كه بركت نهاديم در آن براي جهانيان.

لوط نوه تارح (Tareh) و پسرها را، برادرزاده ابراهيم بود. (سفر پيدايش باب 11 آيه 27). پدر لوط به نام (هارا) در شهر اور (Ur) وفات نمود، سپس لوط همراه تارح و ابراهيم و سارا از اور كلدانيان خارج شدند تا به سرزمين كنعان بروند و زماني كه به حران رسيده در آنجا توقف نموده و تارح فوت نمود.

لوط با ابراهيم و سارا به كنعان آمدند و پس از آن عازم مصر شدند (سفر پيدايش باب 12 آيات 4 و 8، باب 3 آيه 1، سوره انبيا آيات 50 تا 71).

وقتي كه همراهان لوط به سرزمين كنعان مراجعت نمودند به علت كثرت نفوس، آنجا برايشان قابل سكونت نبود و لذا از يكديگر جدا شدند. به همين دليل لوط و همراهان به طرف اردن رفتند و در كنار سدوم مسكن گزيدند (سفر پيدايش باب 13 آيات 8 تا 12).

سدوميان كه در جهالت بسر مي بردند، لوط را كه مردي درستكار بود تكذيب مي كردند. (سوره شعرا آيات 161 و 162، سوره هود آيه 77 دوم پطرس باب 2 آيات 7 و 8) بهنگامي كه دونفر مهمان به سدوم وارد شدند[8] و لوط ايشان را به خانه خود دعوت نمود. اهالي سدوم خانه او را محاصره نمودند و خواستار ملاقات ايشان شدند و لوط به حمايت از مهمانان برخاست، لذا در اثر اين برخورد جاهلانه و بنابه توصيه مهمانان لوط و دو دخترش بجز همسرش از شهر خارج شدند. (سفر پيدايش باب 19 آيات 26-15، سوره 11 آيه 11، سوره 37 آيات 135-133، سوره 29 آيات 31 و 32 و 33) بنابراين ملاحظه مي كنيم لوط به سرزميني وارد شده كه همان اورشليم مي باشد و ابراهيم نيز در آن ساكن بود.

سوره 7 آيه 137- و ارث داديم به گروهي كه ناتوان شمرده مي شدند. خاورها و باخترهاي سرزمين را كه در آنها بركت نهاديم و انجام گرفت سخن نكوي پروردگارت بر بني اسرائيل بدانچه شكيبا شدند و واژگون ساختيم آنچه را مي ساختند فرعون و قومش و آنچه مي افراشتند.

راجع به زندگاني ابراهيم در قرآن آيات زيادي وجود ندارد بجز چندين آيه كه بوسيله حضرت محمد در قرن هفتم و حضرت عيسي در قرن اول ميلادي، از نظر علمي مورد مجادله قرار گرفته است كه بعداً درباره آن بحث مي شود.
ابراهيم

ابراهيم در اور (Ur) از بلاد كلده نزديك به محل تلاقي دو رودخانه دجله و فرات متولد شد. اين شهر در حدود 150 مايلي جنوب نيمرود است كه زماني مركز تمدن بابل بود. بابليان در آن زمان به ماه پرستي اعتقاد داشتند. (صحيفه يوشع باب 24 آيات 2 و 14 و 15) و ابراهيم پس از آنكه با برادرزاده خود لوط و همسرش سارا به سرزمين كنعان آمده در بيت (ئيل) مسكن گزيده و پس از برگشت از مصر هم باز بدين مكان مراجعت نمودند. ابراهيم بخاطر اينكه از همسرش سارا فرزندي نداشت، كنيز خود هاجر را به زني گرفت و از او (اسماعيل) متولد شد و در همين زمان بود كه سنت ختنه كردن مرسوم گرديد و پس از آن از همسر اول خود سارا هم صاحب فرزندي گرديد كه او را (اسحاق) ناميدند. اسماعيل پس از آنكه پدرش را ترك نمود با مادرش به پاران[9] رفته و در آنجا خد به شكار مشغول شد. (سفر پيدايش باب 21 آيات 20 و 21)



پاران

قسمت بزرگي از بيابان صحراي سينا مي باشد كه قوم يهود بمدت چهل سال در آن سرگردان بوده (سفر اعداد باب 14 آيات 33 و 34، سوره 5 آيه 26).

پاران داراي محدوده مشخصي نيست و در قسمت شمال شرقي مركز شبه جزيره سينا واقع شده است. قسمت شرق ان در ه ريفت (Rift) كه به اربه (Arabah) و قسمت جنوبي آن به خليج عقبه و قسمت شمال و شمال غربي بيابان ايتام (Etham) و شور (Shur)، به طرف درياي مرده (Dead Sea) و از طرف شمال شرقي به بيابان صين (Zin) محدود مي شود.

در تورات براي اولين بار در زمان لوط به پاران اشاره شد كه (كدرلاعمر) با هم پيمانانش تعدادي از شهرهاي محدوده ادم (Edom) و درياي مرده را تصرف نمودند. (سفر پيدايش باب 14 آيات 6-4).

مطابق ترجمه يوناني تورات كه در واتيكان تحت شماره 1290 ضبط شده است حضرت داود پس از فوت سموئيل براي دفن او به بيابان ماون (Maon) رفته بود. ولي متون قديمي سوري و ترجمه متون ديگري در اسكندريه اشاره به بيابان پاران مي نمايند. (اول سموئيل باب 25 آيه 1). يكي ديگر از مكانهايي كه در ارتباط با وقايع حضرت ابراهيم در تورات مطرح شده است بير شبع (Beer-Sheba) مي باشد كه ابراهيم، اسماعيل را به آنجا روانه كرد. (سفر پيدايش باب 21 آيه 14).
بير شبع

محل جاه بعداً به شهري كه در جنوب جودا (Judah) واقع مي باشد اطلاق شده است و در محل فعلي بير ـ اس ـ سبا (Bir-Es-Saba) در طرف شمال دره اس ـ سبا (Es-Saba) يا تل ـ اس ـ سبا (Tell-Es-Saba) با چندين مايل انحراف به شرق و درست در ميان ساحل مديترانه و قسمت جنوبي درياي مرده در حدود 45 كيلومتري جنوب غربي هبرون (Hebron) و در حدود همين مسافت به طرف جنوب شرقي كاذا (Gaza) واقع شده است.

ابراهيم به سبب چاه آبي كه خادمان ابي ملك از او بزور گرفته بودند معترض شد و ابي ملك اظهار بي اطلاعي نموده و گفت من نمي دانم كه چه كسي اينكار را انجام داده است و ابراهيم ابي ملك را تنبيه كرد به سبب چاه آبي كه خادمان ابي ملك هفت بره ماده از ابراهيم بعنوان شهادت براي حفر چاهي كه ابراهيم بنا نموده بود گرفت. ابراهيم اين محل را بير شبع نام نهاد، زيرا هر دو نام هم پيمان شدند (سفر پيدايش باب 21 آيه 31) اولين باري كه در تورات از اين محل نام برده مي شود، زماني است كه ابراهيم نان و مشكي از آب به هاجر مي دهد و او با اسماعيل در بيابان بير شبع سرگردان مي شود كه به چاه آبي مي رسد و پس از آن در صحراي پاران ساكن مي شود.

و از اين محل بود كه ابراهيم اسحق را برداشته به طرف کوه موريا (Moriah) و در آنجا قربانگاهي بنا نمود و گوسفندي را قرباني نمود.

در تورات (سفر پيدايش باب بيست و دوم) در رابطه با موضوع قرباني از اسحاق نام برده شده است.[10]

اين دكترين در قرن اول ميلادي به وسيله حضرت عيسي در رابطه با فرزند اول اسحاق عيسو بوده و در قرن ششم ميلادي بوسيله حضرت محمد با اعتراض مواجه شده زيراكه در حقيقت قرباني اصلي از نظر نبوت، اسماعيل بوده نه اسحاق. و آياتي از قرآن (سوره بقره آيه 125 و 126) حاكي از اين مسئله است.

125- و هنگاميكه گردانيديم خانه را بازگشتگاهي براي مردم و امني و برگيريد از مقام ابراهيم نمازگاهي و سپرديم به ابراهيم و اسماعيل[11] كه پاك داريد خانه مرا براي طواف كنندگان

126- و هنگاميكه گفت ابراهيم پروردگارا بگردان اين را شهرستاني امن و روزي ده اهلش را از ثمرات آنكه ايمان آورده است از ايشان به خدا و روز بازپسين. همچنين حضرت عيسي و شاگردان او بيش از هفتادبار در نوشته ها و گفته هايش اشاره به حضرت ابراهيم نموده اند. مثلاً در شرح مرد ثروتمند و گدا، حضرت عيسي اشاره به ابراهيم مي نمايد دال بر وظيفه (انجيل يوحنا باب 16 آيات 16 تا 19) و زماني كه پيروان عيسي به او اظهار داشتند كه ما اولاد ابراهيم مي باشيم، عيسي بلافاصله در جواب اظهار داشت كه اگر پدر شما ابراهيم است كاري را انجام دهيد كه ابراهيم انجام داد. انجيل يوحنا (باب 8 آيات 31 تا 58)، انجيل متي (باب 3 آيات 9 و 10)

پس مي بينيم حضرت ابراهيم در اورشليم بود كه مذبخي برپا نمود براي قرباني (آيه 96 سوره 3) اشاره به محل آن مي باشد.

96- همانا نخست خانه كه بپا شد براي مردم آنست كه در (بكه) مباركه و هدايتي براي جهانيان.

در رساله يونس بغلاطيان (باب 4 آيات 22 تا 31) درباره ابراهيم زياد بحث نمي نمايد و فقط به دو همسر او اشاره مي نمايد.

25- ليكن پسر كنيز برحسب جسم تولد يافت و پسر آزاد برحسب وعده.

26- و اين امور بطور مثال گفته شد، زيرا كه اين دو زن حاصل دو عهد مي باشد يكي از كوه سينا براي بندگي، مي زايد و آن هاجر است.

27- زيرا كه هاجر كوه سينا است در عرب و مطابق است با (اورشليمي)كه موجود است زيرا كه با فرزندانش در بندگي است.

بكه (بكا) در زمان داود و مخالفت فلسطينيان بخاطر پادشاهي او نقش مهم و تاريخي داشته و در قسمت پائيني شهر قديم اورشليم (Urshalem) قرار داشته است. (مزامير داود باب 84 آيه 6)

6- چون از وادي بكا عبور مي كنند آن را چشمه (استخر) مي سازند و باران آن را به بركات مي پوشاند.

در اين آيه اشاره به استخر يا محل ذخيره آبي مي شود كه در قسمت جنوب شهر داود (Salem) در جائي كه در دره هينوم (Hinnom) و دره مركزي تيروپين (Tyropean) يكديگر را قطع مي كنند قرار داشته كه به نام استخر پائين نيز معروف بوده است. اين استخر در كتاب نحميا (Nahemiah) به نام استخر شلح آمده و نزديك باغ پادشاه قرار داشته است. (كتاب نحيما باب 3 آيه 15)

15- شلون بن كلحوزه رئيس بلد مصفه دروازه چشمه را تعمير نمود. او آن را بنا كرده و سقف آن را ساخت و درهايش را قفلها و پشتبندهايش برپا نمود و حصار بركه شلح (The pool of Shaleh) را نزد باغ پادشاه نيز تازينه كه شهر داود فرود مي آيد.

بعضي از مورخين اظهار مي دارند كه شلح بايد به نام شيلو (Shiloah) به معني فرستنده اصلاح شود و بعضي از مفسرين هم آن را به همان نام قبول دارند و ارتباط مي دهند به كانالهايي كه آب را به استخر مي ريخته است. (كتاب اشيا نبي باب 8 آيه 6)

آثاري كه از اين كانال برجا مانده مشخص مي كند كه اين كانال در جنوب چشمه جيحون (Gihon) تا دره كيدرون (Kidron) ادامه داشته و به مخزن آب (استخر) يا محل بركه (حمرا) كه درست همان محلي است كه در كتاب نحيما آمده است ـ نزديك باغ پادشاه ـ خاتمه يافته است و اين محل در زمان حضرت عيسي به نام استخر سيلوم (Silom) معروف بوده است. در قديم اين محل را (رفائيم) مي ناميدند كه دردره بكا (بكه) قرار داشته و دره وسيعي بود در اورشليم و اين نام را از مردم (رفيم) گرفته بودند كه اشخاص قلدري بوده و زماني در آنجا زندگي مي كردند و پس از آنكه داود خود را بعنوان پادشاه اسرائيل معرفي نمود، جميع فلسطينيان برآمدند تا داود را بطلبند و چون داود اين واقعه را شنيد به قلعه فرود آمد و فلسطينيان آمده در وادي (رفائيم) پخش شدند (كتاب دوم سموئيل، باب 5 آيات 17 تا 25)، (اول تواريخ باب 14 آيات 8 تا 17) و اين محل در سرحد جودا و بنجامين قرار داشته است. (صحيفه يوشع آ باب 15 آيات 1 و 8، باب 18 آيات 16 تا ...) كه در قسمت پاياني آن كوهستاني است كه روبروي دره هينوم قرار گرفته و زماني كه اسرائيليان كنترل شهر يبوس را به عهده گرفته بودند آنجا را به نام شهر داود ناميدند (دوم سموئيل باب 5). اين واقعه در اواخر دوره آهن اتفاق افتاد (سوره سبا آيات 10، 11 و 12) و در همين زمان بود كه تابوت خداوند كه موسي و هارون نتوانستند آن را به اورشليم حمل كنند به آنجا آورده شد. (دوم سموئيل باب 6، سوره بقره آيه 248).

248- و گفت بديشان پيامبرشان همانا نشاني پادشاهي او آنست كه بيايد شما را تابوت در آن آرامشي از پروردگار شما و بازمانده از آنچه بازگذاردند خاندان موسي و هارون كه حمل كنندش فرشتگان همانا در اينست نشاني اي براي شما اگر هستيد مومنان و در همين محل بود كه داود مذبحي براي خداوند برپا نمود(دوم سموئيل باب 24 آيه 18، باب 6 آيه 17).

18- و در آن روز (جاد) نزد داود آمده گفت برو مذبحي در خرمنگاه ارونه (Aranah) يبوسي براي خداوند برپا كن.

البته محل دقيق خيمه و چادر داود، كه تابوت در آن قرار داشت، مشخص نيست. ولي بعضي مفسرين عقيده دارند كه معبد سليمان در پشت محلي كه خيمه داود برپا بود ساخته شده است و تابوت خداوند كه در خيمه داود بود بايد به محلي در عقب ديوار معبد حمل شده باشد. (اول پادشاهان باب 8 آيه 21، سوره 18 آيه 21)

كوه (موريه) كه شهر قديمي داود در قسمت تحتاني آن قرار دارد، مجموعاً در حدود 4 هكتار مي باشد و در قسمت شرقي آن (دره كيدرون) قرار گرفته و در آنجا چشمه اي قرار دارد به نام جيحون (Gihon) (كتاب دوم تواريخ امام باب 33 آيه 30) در سال 1867 چارلز وارن (Charles-Warren) تونل آبي كشف نمود كه متصل به اين چشمه بوده و در حدود 15 متر و ان مخزن آبي قرار داشته كه در حدود 12 متر با سطح زمين فاصله داشته كه به وسيله طناب و سطل از آن آب مي كشيدند و يك دماغه مورب مانند، بصورت كانالي در حدود 46 متر آن را به شهر متصل مي كرده است. و اين تصور را بوجود مي آورد كه يبوسيان براي آوردن آب از اين راه استفاده مي نمودند، بدون اينكه بخواهند از شهر خارج شوند و حفاريهاي باستانشناسي تائيد مي كند كه يك كانال از اين چشمه به طرف غرب شهر داود كشيده شده بود.

در كتيبه اي كه در سال 1880 ميلادي پيدا شده است و مربوط به قرن هشتم قبل از ميلاد مي باشد در روي ديوارهاي تونل كه در بين سنگها زده شده، نشان مي دهد كه كارگران از دو طرف مشغول كار بوده اند و در وسط به هم رسيده اند و اينك به استخر سيلوم (Silom) معروف است، كه آب را از چشمه جيحون به اين استخر متصل مي نموده (كتاب دوم پادشاهان باب 20 آيه 20).

بنابراين اين استخر همان محلي است كه در (مزامير داود، باب 84 آيه 6) به آن اشاره شده است.

يكي ديگر از وقايع مشترك در قرآن و تورات درباره حضرت موسي مي باشد. همانطور كه مي دانيم حضرت موسي پس از خروج از مصر به مدين (Midian) مهاجرت نمود. (سفر خروج، باب 2، آيات 1 تا 16)، (كتاب اعمال رسولان باب 7 ايات 23 تا 29)، (مقايسه شود با سوره 20 آيه 40، سوره 28 آيات 1 تا 23)

ناحيه نزديك پاران و در طرف شرق ادوم (Edom) قسمتي از مدين مي باشد كه پسر پادشاه ادوم به آنجا مهاجرت نمود (اول پادشاهان باب 11 آيه 18-14)

حضرت موسي در كنار چاه آب بود كه با دختران كاهن مدين كه براي برداشتن آب آمده بودند آشنا گرديد و سپس او را به خانه دعوت نمودند و بعداً به استخدام كاهن مدين درآمده و سپس با يكي از دختران او به نام صفورا ازدواج نمود. (سفر خروج باب 2 آيات 15 تا 22، باب 18 آيات 2 تا 4، سوره 28 آيات 22 تا 88)

موسي گوسفندان پدر زن خود يترون (Jethro) را به نزديك كوه هوريب به صحرا آورده بود و در كنار طور آتشي از بوته اي مشاهده نمود (سفر خروج باب 2 آيات 1 تا 5، سوره 28 آيات 30-29، كتب اعمال رسولان باب 7 آيات 30 تا 34). حضرت موسي در اينجا اعتراف مي كند به كشتن يك مصري[12] و اينكه در صحبت كردن مهارت چنداني نداشته است (سوره 28 آيات 33 و 34) و سپس از اين محل كه به وسيله برادرش هارون رهسپار مصر مي شود تا قوم بني اسرائيل را به سرزمين كنعان بياورد. (سوره 7 آيات 103 تا 134، سوره 23 آيات 44 تا 47، سوره 26 آيات 9 تا 66، سفر خروج باب 5 آيات 1 تا 33، سفر خروج باب هاي 7 و 8 و 9 و 10 و 11 و 12، كتاب اعمال رسولان باب 7 آيات 38-23)

پس مي بينيم حضرت موسي در اورشليم بود و سپس به مصر رفت و پس از خروج از مصر در كنار كوه (هور) برادرش هارون فوت مي نمايد. سپس حضرت موسي از عربات موآب (Arabat Mouab) به كوه (بنوبرقله فسجه) كه در مقابل (اريحا) است آمده و در آنجا پيش از اينكه وارد اورشليم شود فوت مي نمايد.

البته آيات بسياري در قرآن وجود دارد كه اشاره به دره مقدس (طور) و (خانه آبادان) و (شهر آرام) مي كند كه البته اين آيات اشاره به اين است كه مدين در جاي اورشليم فعلي قرار داشته است و كوه زيتون همان كوه طور مي باشد كه اغلب محققين به آن اشاره نموده اند.
سوره قصص

29- پس كاهيكه پايان آورد موسي يرآمد را و روان گشت با خاندان خويش دريافت از كنار طور آتشي را گفت به خاندان خويش درنگ كنيد كه من آتشي احساس كردم باشد بيارمتان از اين آگهي با گيرانه اخگري شايد شما گرم شويد.

30- پس گاهي كه آمد آنرا خوانده شد از كنار راست دره در سرزمين فرخنده[13] از درخت كه اي موسي همانا منم خدا، پروردگار جهانيان.

44- و نبودي تو در كنار غربي هنگامي كه گذرانديم بسوي موسي كار را و نبودي تو از گواهان.

45- ليكن ما پديد آورديم قرنهائي پس دراز شد برايشان عمر و نبودي تو جايگزين در مردم مدين بخواني برايشان آيتهاي ما را وليكن بوديم ما فرستندگان.

46- و نبودي تو در كنار طور هنگامي كه فراخوانديم وليكن رحمتي از پروردگارت تا بترساني گروهي را كه نيامدستشان بيم دهنده اي پيش از تو شايد يادآور شوند.

سوره بقره

63- و هنگامي كه گرفتيم پيمان شما را و برافراشتيم بر فراز شما طور را بگيريد آنچه را به شما داديم به نيرومندي و ياد آريد آنچه در آنست شايد پرهيزگاري كنيد.

154- و برافراشتيم بر فراز ايشان طور را به پيمانشان و بديشان گفتيم اندر آئيد در را سجده كنان و بديشان گفتيم كه تجاوز نكنيد در سبت و گرفتيم از ايشان پيماني سخت. (مقايسه شود با آيه سوره بقره)

در اين آيه اشاره به طور و در را سجده كنان اشاره به چه محلي مي باشد؟



سوره طه

10- هنگامي كه ديد آتشي پس گفت به خاندان خويش درنگ كنيد كه من يافتم آتشي را شايد بيارم شمار را از آن اخگري يا بيابم بر آتش راهنمائي را.

11- پس هنگامي كه بيامدش خوانده شد اي موسي.

12- همانا منم پروردگار تو پس درآور كفشهاي خويش را كه تويي بر دره مقدس طوي.

80- اي بني اسرائيل همانا رهانيديم شما را از دشمنان و وعده نهاديم بر شما كنار راست طور و فرستاديم بر شما من و سلوي را.طـور

1- قسم به طور

2- و نامه نوشته آيد

3- در پوستي گسترده آيد

4- و خانه آبادان

سوره تين

1- به انجير و زيتون

2- و طور سينا

3- و اين شهر آرام[14] (امن)
سوره مومنون

20- و درختي كه بيرون مي آيد از طور سينا مي رويد با روغن و رنگي براي خورندگان. درخت زيتون يكي از معروفترين گياهان و در حقيقت قابل اهميت بسيار است. مانند درخت انگور و انجير ميوه آن به صورت خام و مصرف شده و يا ترشي انداخته مي شود و مورد مصرف قرار بگيرد و معمولاً در حدود 30 درصد از وزن ميوه آن روغن مي باشد كه مورد مصرف زيادي دارد و حتي در آن زمان براي روشن كردن چراغ مورد استفاده قرار مي گرفته است. از يك درخت معمولي در سال مي توان در حدود 37 تا 56 ليتر روغن به دست آورد كه مصرف يك خانواده 5 تا 6 نفره را در سال تامين مي نموده است.

در تورات براي اولين بار در زمان نوح به برگ زيتون اشاره مي شود. كه كبوتر هنگام برگشت بر منقار خود داشت. (سفر پيدايش باب 8 آيه 11)

در فلسطين درخت زيتون در بيشتر جاها روئيده مي شود. مخصوصاً در سواحل مديترانه و مركز اورشليم و (آيه 20 سوره مومنون) اشاره به درخت زيتون است كه در كوه سينا (كوه زيتون[15]) روييده مي شد.

كوه زيتون در قسمت شرقي پس از دره (كيدرون) در اورشليم قرار گرفته (حزقيال باب 11 آيه 23، زكريا باب 14 آيه 4، اعمال رسولان باب 1 آيه 12) و در زمان قديم اين كوه از درختان ريتون پوشيده شده بود و در زماني كه روميان به آنجا حمله نمودند به سال 70 بعد از ميلاد درختان آن را قطع نمودند.[16] امتداد كوه زيتون (سينا) حدود 106 كيلومتر از شمال شرقي به طرف جنوب غربي است و داراي چهار قله است. بنابر تحقيقات اخيري كه انجام شده بلندي آن از سطح درياي مديترانه 903 متر و از سطح (جورا سلام) حدود 122 متر مي باشد.

يك سري از وقايع تورات در رابطه با اين كوه مي باشد (كتاب دوم سموئيل باب 15 آيات 14 و 30 و 32، اول پادشاهان باب 11 آيه 7) و حضرت عيسي شاگردانش را در باغ (چيسماني) كه در مجاورت كوه زيتون واقع بود ملاقات مي نمود. (انجيل متي باب 21 آيات 30 و 36، يوحنا باب 18 آيات 1 و 2) و وقايعي ديگر...

بنابراين مشاهده مي شود كه تمام آيات قرآن و تورات اشره به اورشليم مي باشد. البته هيچگونه شكي درباره اينكه حرم در جايي كه قبلاً سليمان[17] بنا نهاد، وجود ندارد. (كتاب دوم تواريخ باب 3 آيات 1 به بعد) و براي دليل هاي خيلي روشن در مورد معبد سليمان از نظر باستان شناسي و معماري با دقت به كتابهاي (پادشاهان، باب 6 آيات 1 تا 7 و دوم تواريخ ايام باب 2 آيات 1 و 5 و 14 و قسمتي از آن در حرقيال نبي باب 40 آيات 3 به بعد) مراجعه نمود.

البته در اينجا طبيعتاً مقايسه معبد سليمان با معبدهاي كشف شده غيراسرائيلي قابل توجه است.[18] تاسيس معبد هميشه نمايش قدرتي بود كه بوسيله پادشاهان انجام مي شد كه اغلب از شاهزادگان شرقي سرچشمه مي گرفت. اما سليمان يك قصر كوچك براي خودش در كنار معبد ساخت و كوچك بودن اين قصر هم دلالت بر قدرداني و بزرگداشت پدرش داده بود.[19] و در مقايسه با معبدهاي ساخته شد در زمان برنز و آهن بايد خاطرنشان ساخت كه معبد سليمان قدرتمندترين و بزرگترين آنها بوده.

همچنانكه ملاحظه مي شود اورشليم (جورسالم) از زمانهاي اوليه بعنوان مركز مقدس براي جهانيان مطرح بوده است و پس از ظهور حضرت محمد، در قرن ششم در مكه، و دكتريني كه ايشان مطرح نمودند، و اختلاف اعراب با ايشان مجبور شدند كه از مكه مهاجرت كرده و قبله اعراب جاهلي را كه شامل بتهاي زيادي در مكه بود به اورشليم تغيير دهند كه آيات تغيير قبله (سوره بقره 150-142) در همين رابطه مي باشد.

اينك بجاست كه ايه ديگري از قرآن را با سندهاي تاريخي كه بوسيله يكي از مستشرقين بيان گرديده است را مورد مطالعه قرار دهيم.

سوره 8 آيه 42- هنگامي كه بوديد بركنار فروردين دره و ايشان بركنار فرازين آن و كاروان فرودتر از شما و اگر وعده مي گذاريد با هم هرآينه اختلاف مي كردند در وعده گاه.

نكته اي كه مهم است (فروردين دره) و (فرازين دره) مي باشد (بالعدوه الدنيا و هم بالعدوه القصوي) ولهاوزن[20] خاورشناس آلماني يك متون تاريخي را ترجمه نموده كه در آن از (مسجدالاقصي) و (مسجدالادني) و يك باغ نام برده است. "حضرت رسول وارد شهر جعرانا شد در شب پنجشنبه و پنج شب گذشته بود از ماه ذيقعده و در آنجا اقامت نمود 13 روز و آن شهر را در چهارشنبه كه دوازده روز از ذيقعده باقي بود ترك نمود. او به احرام درآمد از فروردين دره تا فرازين دره (المسجدالاقصي الي بحيرالوادي بالعدمه القصوي[21]) و اين محلي بود كه حضرت رسول نماز گذاشت تا وقتي كه رد جعرانا بود. در پشت مسجدالادني[22] يك مرد قريش يك باغي را بنا نموده بود. جايز نمي دانست رسول خدا گذشتن از دره را جز به احرام. ادامه مي دارد لبيك گفتن را تا جائي كه بوسيد و دست ماليد به آن ركن. و گفته مي شود وقتي كه نگاهش به آن خانه افتاد قطع نمود لبيك گفتن را. وقتي كه آمد خوابانيد شتر خود را بر در بني شيبه و وارد شد و طواف نمود سه بار با گامهاي معمولي از سنگ به سنگ. سپس خارج شد و طواف كرد بين صفا و مروه را در حالي كه بر شتر خود سوار بود تا وقتي كه پايان يافت در مروه در طواف هفتم تراشيد سر او را (ابوهند غلام نبي بياض)، گفته مي شود تراشيد سر او را (فراش پسر اميه) و او نياورده بود هيچ قرباني پس برگشت حضرت رسول به جعرانه در شب هنگام و توقف نمود در آنجا آنشب. و روز پنجشنبه خارج شد...

نكاتي كه در اين متن قابل توجه است مكانهائي است كه با مسجدالاقصي بيان گرديده است.



اين متن كه ولهاوزن ترجمه نموده از مغازي الواقدي مي باشد.

و انتهي رسول الله صلعم إلي الجعرانة ليلة الخميس لخمس ليال خلون من دي القعدة، فأقم بالجعرانة ثلاث عشرة، فلما أراد الانصراف إلي المدينة خرج من الجعرانة ليلة الأربعاء لاثنتي عشرة بقيت من ذي القعدة ليلاً. فاحرم من المسجدالأقصي إلي بحير الوادي بالعدوة القصوي، و كان مصلي رسول الله صلعم إذا كان بالجعرانة. فاما هذا المسجد الأدني، فبناه رجل من قريش و اتخذ ذلك الحائط هنده، و لم يجز رسول الله صلعم الوادي إلا محرماً، فلم يزل يلبي حتي استلم الركن. و يقال لما نظر إلي البيت قطع التلبية، فلما أتي أناخ راحلته علي باب بني شيبة، و دخل وطاف ثلاثة أشواط يرمل من الحجر إلي الحجر. ثم خرج فطاف بين الصفا و المروة علي راحلته. حتي إذا انتهي إلي المروة في الطواف السابع خلف رأسه عند المروة، حلقه أبوهند عبد بني بياضة، و يقال حلقة خراش بن امية، و لم يسق رسول الله صلعم منها هدياً. ثم انصرف رسول الله صلعم إلي الجعرانة من ليلة. فكان كبائت بها. فلما رجع إلي الجعرانة خرج يوم الخميس فسلك في وادي الجعرانة، و سلك معه حتي خرج علي سرف، ثم أخذ الطريق حتي انتهي إلي مر الظهران.

اين متن در موزه انگلستان تحت شماره title//MS.Or;1617;fol.215b نگهداري مي شود.

اين متن را مي توان مقايسه نمود با 15 مكان مقدسي كه فزاري (Fazari)[23] توصيف نموده درباره خانه خدا در اورشليم.

1- قبه المعراج ـ هر دو در صحن قبه الصخره

2- قبه الرسول

3- باب الرحمه ـ قسمتي از دروازه طلائي در طرف شرقي ديوار سوره 57 آيه 13

4- محراب زكريا ـ در مسجدالاقصي سوره عمران آيه 37 و 39

5- تخت سليمان ـ در قسمت شمال باب الرحمه

6- باب سكينه ـ سوره بقره 248 سوره فتح 4 و 18، سوره توبه 26 و 40

7- باب توبه ـ دروازه خطه نزديك باب الرحمه سوره بقره آيه 58، سوره اعراف آيه 161

8- محراب عمر و معاويه ـ در مسجدالاقصي سوره بني اسرائيل آيه 8

9- باب رسول ـ دروازه پيامبر در شمال ديوار

10- محراب مريم ـ در قسمت جنوب شرقي در كنار روم

11- محراب داود ـ جائي كه عمر نماز گذاشت سوره 28 آيات 21-20

12- جائي كه پيامبر شترش را بست

13- كوه زيتون

14- يك محل شمال صخره مقدس

15- قبه بسته

سپس نويسنده مقصود از اين مكانهاي مقدس را تشريح مي كند.

"اين توالي كه در نظر اول بي نظم به نظر مي رسد و زيارت در خانه را به عقب و جلو نشان مي دهد. زيارت به صورت حلقه وار به دور قبه الصخره چندين بار تكرار مي شود و رفته رفته شعاع آن بزرگتر مي شود و اين متد به ما نشان مي دهد كه معني اين مكانها به مكانهاي ديگر كه ملاقات كنندگان قدم مي زنند بصورت حلقه اي بود 1- از شماره 1 تا 5، 2- از شماره 6 تا 7، 3- از شماره 8 تا 9، 4- از شماره 10 تا 15 و در چهارمين دور طواف حرم را در شماره 12 ترك نموده و به زيارت كوه زيتون و سپس برگشت مي كنند به همان قبه الصخره همان جائي كه طواف آغاز شده."

همچنين فزاري (Fazari) در صفحه 26 كتاب خودش بيان مي دارد كه طواف در اورشليم اجباري نبوده و زيارت اين مكانها به صورت يك دايره و در يك مسير بوده.

درضمن نويسندگان ديگري مانند يعقوبي به زيارت حج در فلسطين كه تا پايان حكومت اميه ادامه داشته اشاره مي كنند.


پس مي بينيم كه اين مكانهاي مقدس كه در قرآن از آن ياد شده همه در اورشليم بوده نه مكه. مانند محراب داود ـ باب سكينه ـ باب الرحمه ـ محراب زكريا و.... لازم به ذكر است كه كوه موريه و معبد در طول تاريخ بعنوان مركز جهان معروف بوده و آيه اي از قرآن چنين مي فرمايد. (بقره 143)

143- و بدينسان گردانيديم شما را امتي ميانه تا باشيد گواهاني بر مردم و باشد پيامبر گواهي بر شما و ننهاديم قبله را كه بر آن بودي مگر تا بشناسيم آنرا كه پيروي كننده پيغمبر را از آنكه بر پاشنه خود برگردد و همانا گران است آن مگر بر آنانكه خدا هدايت كرده است و نيست خدا تباه كننده ايمان شما همانا خداوند است به مردم رئوف و مهربان.

از زمان حضرت ابراهيم تا تولد محمد(ص) حدود 2700 سال است اگر ابراهيم بنيان حج را در مكه قرار داد چرا هيچ يك از پيام آوران اسلام به مكه نرفته تا مراسم حج ابراهيمي را انجام دهند؟ اين 2700 سال حج در كجا انجام شد اين اسناد تاريخي كه در زمان سليمان و يا حضرت عيسي وجود دارد واقعيت ندارد.

سوره حج آيه 52- نفرستاده ايم پيش از تو رسول و يا نبي اي مگر هرگاه آرزو مي كرد مي افكند شيطان در آرزوي او پس بر مي انداخت خدا آنچه را شيطان مي افكند....



سوره سبا 44-43

44- در صورتی که ما هیچ کتابی که آن را بخوانند یا رسولی پیش از تو بر آنها نفرستادیم .



سوره یس آیه 6

5- تا بیم دهی قومی را که بیم داده نشدن پدران ایشان پس آنانند نا آگاهان .



سوره فرقان آیه 30

30- پیامبر گفت . ای پرورگار من . قوم من ترک قرآن گفته اند.



اگر پيش از حضرت محمد فرستاده يا نبي اي به سرزمين عربستان فرستاده نشد پس داستان ابراهيم و اسماعيل يك داستان تخيلي و خیال پردازی عرب نمي باشد؟

دوستان خانه خدا اين دو هزار و هفتصد سال در كجا قرار داشت؟؟؟

حداقل اين را مي دانيم كه از زمان حكومت هخامنشيان پس از فتح بابل بدست كوروش كبير در سال 538 پيش از ميلاد و فرمان آزادي قوم بني اسرائيل از اسارت و برگشت آنها از تبعيد به اورشليم به فرمان او خانه خدا را كه بوسيله بخت النصر ويران شده بود دستور بازسازي آن را صادر نمود.



عزرا باب 6 آيات 14 و 15

14- و مشايخ يهود به بنانمودن مشغول شدند و برحسب نبوت حجي نبي و زكريا با اين عدو كار را پيش بردند برحسب حكم خداي اسرائيل و فرمان كوروش و داريوش و ارتحشيستا پادشاهان فارس آن را بنا نموده به انجام رسانيدند.

15- و اين خانه در روز سوم ماه آذار در سال ششم داريوش پادشاه تمام شد.

حال ببينيم قرآن درباره شهر مكه چه مي گويد.



سوره بلد

1- قسم نمي خورم به اين شهر

2- و توئي جايگزين در اين شهر (مكه)

3- آفريد انسان را در رنج

كه كلمه رنج خود مشخصه قسم نخوردن به آن شهر است. مولانا آنرا در مثنوي دفتر اول 1709 چنين مطرح مي نمايد:

عاشق رنج است نادان تا ابد خيز و لا اقسم بخوان تا في كبد

از كبد فارغ بودم با روي تـو وز زبد صافي بودم در جـوي تو

پس مي بينيم كه حضرت محمد(ص) پس از آنكه دين ابراهيم را بعنوان دين توحيدي قبول نمود قبله خود را از مكه به سمت بيت المقدس تغيير داد.



سوره ال عمران

96- همانا نخست خانه كه بپا شد براي مردم بكه مباركه است و آنست هدايتي براي جهانيان.

97- در آنست آيت هاي مقام ابراهيم و كسيكه در آيدش ايمن باشد.

بكه به معني شيون و زاري و امروز به ديوار ندبه كه محل شيون و زاري قوم يهود می باشد و مقدس ترين مكان براي اديان اسلامي است.



سوره بنی اسرائیل آیه 7

اگر نیکی کنید به خود نیکی می کنید و اگر بدی کنید باز هم به خود می کنید و هنگامی که وعده آخر فرا رسید (آنچنانکه بر شما سخت خواهند گرفت) آثار غم و اندوه در صو رت هایتان ظاهری شود و وارد مسجد می شوید همانطور که بار اول وارد شدید (بیت المقدس) و ویران خواهید کرد آنچه که در زیر سلطه خود گرفته اید.(مکه)

باتشـكر:

محمدرضا مهـدي






--------------------------------------------------------------------------------

[1] A.S.Marmaji Buldaniyah Filastin Al-Arabiyah Beirut 1948 P.P 30-42, 243-301

[2] Lestrange, Palestine under the Mosalem London 1790 P.P 83-223

[3] J.Gildmeister, Die, Arabischen Nachrichten Zur Geschichte der harambauten, Zeits chrift des deutschen Palastina vereins Vol-13-1990 P.P 1-24

[4] The Ascension of the apostle and the hevenly book Uppsala 1950 and Mohammad the apostle of god and his ascension Uppsala 1951

[5] Nasir-i-Khusrow in PPTS Vol 4-49 of below P.61

[6] مقايسه با آيات قرآن سوره 27 آيه 16، سوره 38 آيه 30، سوره 21 آيه 78، اول پادشاهان باب 2 آيات 1 تا 9.

[7] به خاطر لفظ (ش) كه كلمه اورشليم از آن گرفته شده و در حقيقت همان ساليم (Salem) مي باشد.

[8] درباره دو نفر مهمان فوق الذكر در داستان لوط به تفصيل شرح داده شده است. سفر پيدايش باب 19.

[9] ابوريحان بيروني در آثار الباقيه اشاره به پاران مي كند كه در عربستان وجود دارد، ولي خود اعتراف مي كند كه چون ربان عبري نمي داند نظريه يهوديان و مسيحيان را رد نمي كند.

[10] در قرآن سوره هود ايه 71 اشاره به اينكه اسحاق مژده داديمش، مي شود.

71- و زنش ايستاده بود پس خنديد، پس مژده داديمش به اسحاق و از پي اسحاق يعقوب، سفر پيدايش باب 18 آيه 12- پس سارا در دل خود بخنديد و گفت آيا ...

[11] آيه 125 يك بحث علمي است درباره ابراهيم و اسماعيل (پدر و پسر) مطرح شده و هيچگونه ربطي به مكه ندارد كه اعراب از آن استفاده مي كنند. مقايسه (آيه 30 سوره 27) در رابطه با سليمان.

[12] اشاره به اينست كه موسي ديد شخص مصري يكي از برادران عبراني را مي زند.

[13] نكته اي كه قابل اهميت مي باشد اين است كه از كنار راست دره در سرزمين فرخنده از درخت مي باشد و همانطور كه بيان شد سرزمين فرخنده كه در قرآن آمده است، اشاره به اورشليم مي باشد.

سوره مائده آيه 20 و 21

[14] مقايسه شود با آيات ديگر قرآن در رابطه با حضرت ابراهيم و شهر آرام.

[15] رساله پولس باب 4 آيه 27

[16] War of the jews Book V Chap. XII P.P 4

[17] سليمان پسر داود كه بعد از پدرش پادشاه اسرائيل شد. سوره 27 آيه 16، سوره 38 آيه 30، سوره 21 آيه 78، اول پادشاهان باب 2 آيات 1 تا 9.

[18] براي اطلاعات بيشتر درباره اين تئوري به مقاله هيكل

“Hekal” Thwat.Bd II 1975 Cols. 408 F

[19] اين تئوري جمع آوري شده بوسيله Busink 619 FF

[20] The magazine of Al-Wagidi (130-210) The next is to be found in British Museum M.S. or 1617 Fol. 1215 b.

[21] مقايسه شود با آيه 42 سوره 8

[22] همچنانكه مي دانيم اورشليم در قرآن به سرزمين نزديك معروف است. (سوره روم آيه 3)

[23] Fazari : Burhan-ad-Din b. Al-firkah al-Fazari Kitab ba it an-nufus ila ziarat al quds al-mahrus English Translation by Charles D.Mattews Palestine-Mohammeden Holy Land New Haven 1949 (Yale Oriental Series Vol. XXIV)]]>
با سلام,

تنها ديدگاه جهاني براي آينده اسلام است. دين, صلح و دوستي. ولي سوال اينست کدام اسلام؟

اسلام خدائي (جهان وطني) يا اسلام عربی (قومي گرائي و ملي گرائي)

سوره ال عمران آيه 19 دين نزد خدا اسلام است…

سوره ال عمران آيه 85 کسي که جز اسلام را بعنوان دين بپذيرد از او پذيرفته نمي شود.
در رابطه با حضرت نوح سوره يونس آيات 71-72

در رابطه با حضرت ابراهيم سوره عمران آيه 67

در رابطه با اسماعيل و اسحق و يعقوب سوره بقره آيه 133

در رابطه با يوسف سوره يوسف آيه 101

در رابطه با موسي سوره يونس آيه 84

در رابطه با قوم بني اسرائيل سوره يونس آيه 90

در رابطه با سليمان سوره نمل آيات 31-24

در رابطه با ملکه سبا سوره نمل آيه 44

در رابطه با حضرت عيسي سوره عمران آيه 52

پس مي بينيم دين نزد تمام پيام آوران اسلام بوده و حضرت محمد(ص) اولين عربي است که به اسلام ايمان مي آورد. انعام آيه 14 و 163 الزمر آيه 11-12

در رابطه با اسلام

کلمه اسلام از شهر اورشليم گرفته شده (Urshalem). در زمان حضرت ابراهيم سفر پيدايش باب 14 آيه 18ملک صديق و ملک ساليم نان و شراب بيرون آورد و او کاهن خداي تعالي بود.

کلمه اسلام در زبان عبري به معني صلح (Peace) مي باشد و آن تائيد مي شود با عبرائيان باب 7 آيه 2

همانطور که مي بينيم در زمان حضرت ابراهيم Urshalem در زمان حضرت عيسي Jerusalem در زمان حضرت محمد(ص) Mosalem و هر سه در کلمه سلام مشترک مي باشند.

پس همانطور که مي بينيم يهوديت و مسيحيت و محمدي شاخه اي از اسلام است.

سوره حج آيه 78

خداوند براي شما در دين بيچارگي قرار نداده است اين آئين پدر شما ا براهيم است او شما را مسلمان ناميده است تا قبل از آن که اين شريعت (منظور حضرت محمد) آمده باشد.

اورشليم يا بيت المقدس
کنعانیها اولین گروه موحد در این منطقه بودند اند که در این سرزمین میزیسته اند و آنرا (اورسالم) ناميدند.اورسالم نامي تركيبي از دو واژه‌ي «اور» و «سالم» است.
«اور» كلمه اي سومري به معناي شهر است و در زبان عبري نيز اور را آتش،روشنايي و مقدس ترجمه كرده‌اند. اين واژه را در كلماتي چون اورميه (آب مقدس)، اورمزد (روشن‌مقدس) نيز مي‌توانيم مشاهده بكنيم. «سالم»نيز به مفهوم صلح،سلامتي و آرامش ذكر شده‏. تركيب اين دو واژه اورسالم را نتيجه ميدهد كه به معناي شهر سلامتي و صلح و آرامش است.
اورسالم نزد يهود به "يروشالايم" (יְרוּשָׁלַיִם)‎ و فراعنه به "اوشامام" و يونان و روم به "هيروسوليما" و نزد غرب به "جروسالم"(Jerusalem) * (Holy land) شهرت يافت. مسلمين و اعراب آن را بيت المقدس (شهر قدس) ناميدند كه همان ترجمه‌ي اورسالم (مدينة السلام) است. اين شهر در طول تاريخ نام‌هاي ديگري چون ارين ئيل، ايليا، بيت هميقداش‏، ايليا‌كاپيتولينا را نيز به خود ديده است كه در حال حاضر استعمال نمي‌شود.

بسياري از نويسندگان قرون وسطي و محققان و سياحان کنوني جهان, مکانهاي مقدس مسلمانان را مورد مطالعه قرار داده و اهميت بناهاي بيشماري را که در اين مکان وجود دارد توصيف نموده و يا تصويرنگاري کرده اند که فقط توصيف و تشريح اين مکانها مورد نظر جهانيان نمي باشد, بلکه اين مسئله مطرح است که اين مکانهاي مقدس و معماري فعلي آن دلالت بر زمانهاي اوليه اسلام مي کند؟ و اگر چنين نيست, به چه دوره اي مربوط مي شود؟ و اين مکانهاي مقدس به يادبود چه چيزي ساخته شده و به چه زماني مربوط است.

بحث مطلب مربوط به اورشليم (Urshalem) و بخصوص حرم, در قرون وسطي توسط پدر مارمرجي (Marmarji) بطور ساده شکافته شده و اکثر نوسته هاي او به زبان انگليسي[1], آلماني[2] و روسي[3] ترجمه شده است. بعلاوه کتيبه هاي پيدا شده بر روي حرم توسط ماکس ون برهم (Max-Van-Berhem) تجزيه و تحليل شده و به چاپ رسيده است.

به غير از ميدنيکوو (ند که قبه الصخره به علت واقعه اي سنتي و مذهبي, در زمان حضرت عيسي در اورشليم (UrshalemMiednikov) که نتايج کارهايش توسط کاتني (Catani) در آنولي ـ دل ـ اسلام (Annali-Dell-Islam) به چاپ رسيده و قسمت بيشتر آن مورد تائيد قرار گرفته است, ساير نويسندگان در موارد بسياري فقط به وصف آن پرداخته و به روشن کردن موقعيت جغرافيايي مکانهاي مقدس قانع بوده و بندرت سعي نموده اند که اين ابنيه و آثار را از نظر فلسفي و علمي مورد بررسي قرار دهند و تجزيه و تحليل نمايند. اگر بخواهيم مطمئن باشيم اين مکانهاي مقدس بر چه اساس و سنتي ساخته شده شايد کمي مشکل باشد, اما با ظهور حضرت محمد و اشاعه اسلام, تعاليم مذهب و ايمان به آن به صورت خيلي ساده بوده است. ولي بايد اعتراف نمود که بصورت سيستماتيک نبوده, و در بيشتر نوشته هايي که بعنوان وقايع سنتي مطرح شده بخوبي ديده مي شود.

البته اغلب جغرافيدانان و سياحان که بر روي تصويرنگاري بناهاي اورشليم, تحقيقاتي انجام داده اند بطور مرتب از محراب, کعبه, مقام ابراهيم نام برده اند که مي توان آنها را با آيات قرآن (سوره 38 آيه هاي 20, 21 و سوره 3 آيه هاي 37 و 39 و سوره 19 آيه 11) تطبيق نمود.... همچنين شايع است که قبه الصخره (Dom of Rock) بعنوان يک بناي يادبود در ارتباط با وقايع حضرت محمد ساخته شده است.[4]

اما عده اي عقيده دارند و مي گوي) ساخته شده و مربوط به زمان ظهور مسيح مي باشد و اين موضوعي است که بايد مورد بررسي قرار گيرد تا روشن شود مسجدالحرام و مسجدالاقصي که در قرآن از آن صحبت شده در کجا واقع شده است. چرا شهر فلسطين در زمان اميه و مملکوک اهميت بيشتري نسبت به زمان فاطميه و عباسيان داشته است؟

آيا تمام وقايع و سنتهايي كه پس از حضرت محمد(ص) درباره او به تحرير درآمده است، در چه زماني صورت گرفته؟ و بناهاي يادبود در اورشليم و ساختمان مسجد برمبناي چه فلسفه علمي پايه گذاري شده است؟ مثلاً بيش از تسلط اعراب يا بعد از آن؟ پس از فوت حضرت محمد چه اتفاقي افتاده است؟

در ارتباط با (Urshalem) و حرم، ما با يك منطقه جديد مواجه نيستيم، بلكه با يكي از قديمي ترين مكانهاي مقدس روي زمين روبرو مي باشيم.

مسجدالاقصي مطمئناً چندين بار تجديد بنا شده است. ليكن مطالعات انجام شده توسط گرسول ساواجت (K.A.C.Greswell-Sauvget) و بخصوص هاميلتون (R.W.Hamilton) انگيزه خوبي براي فكر كردن راجع به طبيعت و ساختن اين مساجد به ما مي دهد. مخصوصاً درباره اهميت قبه الصخره، نه بخاطر اينكه اولين بناي مهم مذهبي در اسلام محمدي (منظور دكتريني كه حضرت محمد در قرن ششم مطرح نموده) است، بلكه بخاطر اينكه اولين بناي مذهبي مي باشد كه بوسيله استادان فن در خاور ميانه ساخته شده است. سوالي كه مطرح مي باشد اين است كه علت ظهور حضرت محمد بر مبناي چه فلسفه علمي و تاريخي صورت گرفت و چه دكتريني در قرن ششم مطرح نموده اند.

چرا حضرت محمد قبله اعراب جاهلي را تغيير داد؟ چرا اورشليم در قرآن بعنوان قبله مسلمانان مطرح مي شود؟ (سوره حج آيات 33، 34 و 67)

33- براي شما است در آن سودهايي تا سرآمدي نامبرده سپس فرودگاهش به سوي خانه كهن (بيت العتيق)

34- و براي هر ملتي قرار داديم پرستشگاهي تا ببرند نام خدا را بر آنچه روزيشان داد...

67- و براي هر ملتي قرار داديم پرستشگاهي كه ايشانند رونده آن پس نستيزند با تو در كار...

نكته مهم: در بيت العتيق براي هر ملتي پرستشگاهي در نظر گرفته شده است. همچنانكه مي دانيم در مكه هيچ مكان مقدسي براي ملتهاي ديگر وجود ندارد.

ناصرخسرو، سفرنامه نويس معروف پارسي، از اولين كساني است كه سعي نمود يك توصيف جامع، از ساختمان حرم نموده و قبه الصخره، نيز بعنوان مكاني كه حضرت محمد در آن نماز گزارده، نام برده است.[5]

البته شكي نيست كه حرم، در منطقه اي كه معبد مسلمان، قرار داشته بنا شده است. سليمان پسر داود وقتي كه به پادشاهي اسرائيل رسيد به ساختن معبد بزرگ و همچنين ديوار مهم شهر اقدام نمود.[6]

پيش از اينكه آثار تاريخي اورشليم و نوشته هاي مورخين را مورد بررسي قرار دهيم بهتر اين است كه مبناي حركت خود را از روي تورات و انجيل و قرآن آغاز نمائيم. چراكه اين سه كتاب از دستبرد تاريخي جباران و مورخين خيالپرداز محفوظ مانده است. (حداقل از قرن اول ميلادي و يا بهتر بگوئيم قرن ششم در رابطه با قرآن) چراكه حقايق در هر سه كتاب به صورت واضح و روشن بيان گرديده است.

لغت اسلام از كلمه دارالسلام، به معني صلح، گرفته شده است. (سوره 6 آيه 127، سوره 10 ايه 25)، (سفر پيدايش، باب 14 آيه 18)، (مزامير داود، باب 76 آيه 2، رساله به عبرانيان، باب 7 آيه 1 و 2)

سوره انعام-127- آنانراست خانه سلام (دارالسلام) نزد پروردگار خويش و او است دوست ايشان بدانچه بودند مي كردند.

سوره يونس-25- و خدا مي خواند به سوي خانه سلام و هدايت كند هركه را خواهد به سوي راهي راست.

سفر پيدايش باب 14-18- و مَلِكِيصَدقَ ملك سلام (Salem) نان و شراب بيرون آورد و او كاهن خداي تعالي بود.

مزامير داود باب 76، آيه 2- خيمه او در شاليم[7] رساله به عبرانيان باب 7 آيه 1- زيرا اين مَلِكِيصَدقَ پادشاه ساليم (Salem) و كاهن خداي تعالي هنگاميكه ابراهيم...

2- و ابراهيم نيز از همه چيز ده يك بدو داد كه او اول ترجمه شده پادشاه عدالت و بعد ملك ساليم (Salem) نيز يعني پادشاه سلامتي.

همانطور كه مي دانيم شهر قديمي يبوس (Yebus) در نقطه اي كه به نام اورشليم معروف است قرار داشته كه در سال 1900 قبل از ميلاد در زمان حضرت ابراهيم به اين محل (سلام) مي گفتند و در كتيبه اي كه در مصر (Tell-el-Amana) در كنار رود نيل، در حدود 200 مايلي جنوب قاهره، پيدا شده گوياي اين واقعيت است كه در آن زمان هم اورشليم ناميده شده بود. و در كتاب صحيفه يوشع بن نون، كتاب داوران و سموئيل بني نيز پيش از تصرف داود، از اين شهر بنام اورشليم نام برده شده است. (صحيفه يوشع، باب 10 آيات 23، 5، 3 و 1، باب 12 آيه 10، باب 15 آيات 36 و 8، باب 18 آيه 28)، سفر داوران باب اول آيات 21، 8 و 7، باب 19 آيه 10)، (كتاب اول سموئيل باب 17 آيه 54). (فقط در دو آيه از شهر يبوس (Yebus) نام برده شده است (سفر داوران باب 19 آيات 11-10 اول تواريخ باب 11 آيه 45) سفر داوران باب 19)

10- اما آن مرد قبول نكرد كه شب را بماند پس برخاسته روانه شد و به مقابل يبوس كه اورشليم باشد رسيد و دو الاغ پالان شده و كنيزش همراه وي بود.

11- و چون ايشان نزد يبوس رسيدند نزديك به غروب بود غلام به آقاي خود گفت بيا و به اين شهر يبوسان برگشته شب را در آن بسر بريم.

بنابراين مشاهده مي شود كه لغت اورشليم نام اصلي شهر است و فقط بعد از اينكه شهر توسط يبوسان تصرف گرديد به نام يبوس نامگذاري شده و زماني هم كه داود اين شهر را تسخير كرد بنام شهر داود معروف گرديده است. (دوم سموئيل باب 15 آيه 7)

يبوسيان كه در اين منطقه و حومه ان ساكن شدند از نسل حام و كنعان بودند. (سفر پيدايش باب 10 آيات 20، 16 و 10، اول تواريخ باب 1 آيات 14-13) نام يبوسيان بدين جهت در آيات فوق در آخر نام برده شده كه تعداد آنها بيشمار بوده. (سفر تثنيه باب 7 آيه 1)، (سفر داوران باب 3 آيه 5) و از آنان بعنوان مردماني كه سرزمينشان حاصلخيز بوده نام برده شده است. (سفر پيدايش باب 15 آيات 18 تا 33) و بعدها داود قسمت تحتاني تا شمال آن را از ارونه (Araunah) خريداري نمود و در آنجا محلي براي قرباني نمودن بنا كرد. (كتاب دوم سموئيل باب 24 آيات 15 و 16، اول تواريخ باب 21 آيات 18، 18 و 28) و در همين محل بود كه بعداً سليمان معبد را بنا نمود.

سوره انبيا-81- و براي سليمان باد را سخت وزنده روانه مي شد بفرمان او بسوي سرزميني كه بركت نهاديم (باركنا) در آن بوديم و بوديم بهر چيز دانايان.

نكته اي كه در اين آيه قابل توجه مي باشد اين است ـ سرزميني كه بركت نهاديم ـ و اشاره به اورشليم مي باشد و بجا است كه كلمه (باركنا) را در آيات ديگر قرآن مورد بررسي قرار دهيم تا ببينيم به چه محلي اطلاق مي شود. (سوره 21 آيات 71 و 81، سوره 7 آيه 137، سوره 17 آيه 1).

71- و رهانيديم او (ابراهيم) و لوط را بسوي سرزميني كه بركت نهاديم در آن براي جهانيان.

لوط نوه تارح (Tareh) و پسرها را، برادرزاده ابراهيم بود. (سفر پيدايش باب 11 آيه 27). پدر لوط به نام (هارا) در شهر اور (Ur) وفات نمود، سپس لوط همراه تارح و ابراهيم و سارا از اور كلدانيان خارج شدند تا به سرزمين كنعان بروند و زماني كه به حران رسيده در آنجا توقف نموده و تارح فوت نمود.

لوط با ابراهيم و سارا به كنعان آمدند و پس از آن عازم مصر شدند (سفر پيدايش باب 12 آيات 4 و 8، باب 3 آيه 1، سوره انبيا آيات 50 تا 71).

وقتي كه همراهان لوط به سرزمين كنعان مراجعت نمودند به علت كثرت نفوس، آنجا برايشان قابل سكونت نبود و لذا از يكديگر جدا شدند. به همين دليل لوط و همراهان به طرف اردن رفتند و در كنار سدوم مسكن گزيدند (سفر پيدايش باب 13 آيات 8 تا 12).

سدوميان كه در جهالت بسر مي بردند، لوط را كه مردي درستكار بود تكذيب مي كردند. (سوره شعرا آيات 161 و 162، سوره هود آيه 77 دوم پطرس باب 2 آيات 7 و 8) بهنگامي كه دونفر مهمان به سدوم وارد شدند[8] و لوط ايشان را به خانه خود دعوت نمود. اهالي سدوم خانه او را محاصره نمودند و خواستار ملاقات ايشان شدند و لوط به حمايت از مهمانان برخاست، لذا در اثر اين برخورد جاهلانه و بنابه توصيه مهمانان لوط و دو دخترش بجز همسرش از شهر خارج شدند. (سفر پيدايش باب 19 آيات 26-15، سوره 11 آيه 11، سوره 37 آيات 135-133، سوره 29 آيات 31 و 32 و 33) بنابراين ملاحظه مي كنيم لوط به سرزميني وارد شده كه همان اورشليم مي باشد و ابراهيم نيز در آن ساكن بود.

سوره 7 آيه 137- و ارث داديم به گروهي كه ناتوان شمرده مي شدند. خاورها و باخترهاي سرزمين را كه در آنها بركت نهاديم و انجام گرفت سخن نكوي پروردگارت بر بني اسرائيل بدانچه شكيبا شدند و واژگون ساختيم آنچه را مي ساختند فرعون و قومش و آنچه مي افراشتند.

راجع به زندگاني ابراهيم در قرآن آيات زيادي وجود ندارد بجز چندين آيه كه بوسيله حضرت محمد در قرن هفتم و حضرت عيسي در قرن اول ميلادي، از نظر علمي مورد مجادله قرار گرفته است كه بعداً درباره آن بحث مي شود.
ابراهيم

ابراهيم در اور (Ur) از بلاد كلده نزديك به محل تلاقي دو رودخانه دجله و فرات متولد شد. اين شهر در حدود 150 مايلي جنوب نيمرود است كه زماني مركز تمدن بابل بود. بابليان در آن زمان به ماه پرستي اعتقاد داشتند. (صحيفه يوشع باب 24 آيات 2 و 14 و 15) و ابراهيم پس از آنكه با برادرزاده خود لوط و همسرش سارا به سرزمين كنعان آمده در بيت (ئيل) مسكن گزيده و پس از برگشت از مصر هم باز بدين مكان مراجعت نمودند. ابراهيم بخاطر اينكه از همسرش سارا فرزندي نداشت، كنيز خود هاجر را به زني گرفت و از او (اسماعيل) متولد شد و در همين زمان بود كه سنت ختنه كردن مرسوم گرديد و پس از آن از همسر اول خود سارا هم صاحب فرزندي گرديد كه او را (اسحاق) ناميدند. اسماعيل پس از آنكه پدرش را ترك نمود با مادرش به پاران[9] رفته و در آنجا خد به شكار مشغول شد. (سفر پيدايش باب 21 آيات 20 و 21)



پاران

قسمت بزرگي از بيابان صحراي سينا مي باشد كه قوم يهود بمدت چهل سال در آن سرگردان بوده (سفر اعداد باب 14 آيات 33 و 34، سوره 5 آيه 26).

پاران داراي محدوده مشخصي نيست و در قسمت شمال شرقي مركز شبه جزيره سينا واقع شده است. قسمت شرق ان در ه ريفت (Rift) كه به اربه (Arabah) و قسمت جنوبي آن به خليج عقبه و قسمت شمال و شمال غربي بيابان ايتام (Etham) و شور (Shur)، به طرف درياي مرده (Dead Sea) و از طرف شمال شرقي به بيابان صين (Zin) محدود مي شود.

در تورات براي اولين بار در زمان لوط به پاران اشاره شد كه (كدرلاعمر) با هم پيمانانش تعدادي از شهرهاي محدوده ادم (Edom) و درياي مرده را تصرف نمودند. (سفر پيدايش باب 14 آيات 6-4).

مطابق ترجمه يوناني تورات كه در واتيكان تحت شماره 1290 ضبط شده است حضرت داود پس از فوت سموئيل براي دفن او به بيابان ماون (Maon) رفته بود. ولي متون قديمي سوري و ترجمه متون ديگري در اسكندريه اشاره به بيابان پاران مي نمايند. (اول سموئيل باب 25 آيه 1). يكي ديگر از مكانهايي كه در ارتباط با وقايع حضرت ابراهيم در تورات مطرح شده است بير شبع (Beer-Sheba) مي باشد كه ابراهيم، اسماعيل را به آنجا روانه كرد. (سفر پيدايش باب 21 آيه 14).
بير شبع

محل جاه بعداً به شهري كه در جنوب جودا (Judah) واقع مي باشد اطلاق شده است و در محل فعلي بير ـ اس ـ سبا (Bir-Es-Saba) در طرف شمال دره اس ـ سبا (Es-Saba) يا تل ـ اس ـ سبا (Tell-Es-Saba) با چندين مايل انحراف به شرق و درست در ميان ساحل مديترانه و قسمت جنوبي درياي مرده در حدود 45 كيلومتري جنوب غربي هبرون (Hebron) و در حدود همين مسافت به طرف جنوب شرقي كاذا (Gaza) واقع شده است.

ابراهيم به سبب چاه آبي كه خادمان ابي ملك از او بزور گرفته بودند معترض شد و ابي ملك اظهار بي اطلاعي نموده و گفت من نمي دانم كه چه كسي اينكار را انجام داده است و ابراهيم ابي ملك را تنبيه كرد به سبب چاه آبي كه خادمان ابي ملك هفت بره ماده از ابراهيم بعنوان شهادت براي حفر چاهي كه ابراهيم بنا نموده بود گرفت. ابراهيم اين محل را بير شبع نام نهاد، زيرا هر دو نام هم پيمان شدند (سفر پيدايش باب 21 آيه 31) اولين باري كه در تورات از اين محل نام برده مي شود، زماني است كه ابراهيم نان و مشكي از آب به هاجر مي دهد و او با اسماعيل در بيابان بير شبع سرگردان مي شود كه به چاه آبي مي رسد و پس از آن در صحراي پاران ساكن مي شود.

و از اين محل بود كه ابراهيم اسحق را برداشته به طرف کوه موريا (Moriah) و در آنجا قربانگاهي بنا نمود و گوسفندي را قرباني نمود.

در تورات (سفر پيدايش باب بيست و دوم) در رابطه با موضوع قرباني از اسحاق نام برده شده است.[10]

اين دكترين در قرن اول ميلادي به وسيله حضرت عيسي در رابطه با فرزند اول اسحاق عيسو بوده و در قرن ششم ميلادي بوسيله حضرت محمد با اعتراض مواجه شده زيراكه در حقيقت قرباني اصلي از نظر نبوت، اسماعيل بوده نه اسحاق. و آياتي از قرآن (سوره بقره آيه 125 و 126) حاكي از اين مسئله است.

125- و هنگاميكه گردانيديم خانه را بازگشتگاهي براي مردم و امني و برگيريد از مقام ابراهيم نمازگاهي و سپرديم به ابراهيم و اسماعيل[11] كه پاك داريد خانه مرا براي طواف كنندگان

126- و هنگاميكه گفت ابراهيم پروردگارا بگردان اين را شهرستاني امن و روزي ده اهلش را از ثمرات آنكه ايمان آورده است از ايشان به خدا و روز بازپسين. همچنين حضرت عيسي و شاگردان او بيش از هفتادبار در نوشته ها و گفته هايش اشاره به حضرت ابراهيم نموده اند. مثلاً در شرح مرد ثروتمند و گدا، حضرت عيسي اشاره به ابراهيم مي نمايد دال بر وظيفه (انجيل يوحنا باب 16 آيات 16 تا 19) و زماني كه پيروان عيسي به او اظهار داشتند كه ما اولاد ابراهيم مي باشيم، عيسي بلافاصله در جواب اظهار داشت كه اگر پدر شما ابراهيم است كاري را انجام دهيد كه ابراهيم انجام داد. انجيل يوحنا (باب 8 آيات 31 تا 58)، انجيل متي (باب 3 آيات 9 و 10)

پس مي بينيم حضرت ابراهيم در اورشليم بود كه مذبخي برپا نمود براي قرباني (آيه 96 سوره 3) اشاره به محل آن مي باشد.

96- همانا نخست خانه كه بپا شد براي مردم آنست كه در (بكه) مباركه و هدايتي براي جهانيان.

در رساله يونس بغلاطيان (باب 4 آيات 22 تا 31) درباره ابراهيم زياد بحث نمي نمايد و فقط به دو همسر او اشاره مي نمايد.

25- ليكن پسر كنيز برحسب جسم تولد يافت و پسر آزاد برحسب وعده.

26- و اين امور بطور مثال گفته شد، زيرا كه اين دو زن حاصل دو عهد مي باشد يكي از كوه سينا براي بندگي، مي زايد و آن هاجر است.

27- زيرا كه هاجر كوه سينا است در عرب و مطابق است با (اورشليمي)كه موجود است زيرا كه با فرزندانش در بندگي است.

بكه (بكا) در زمان داود و مخالفت فلسطينيان بخاطر پادشاهي او نقش مهم و تاريخي داشته و در قسمت پائيني شهر قديم اورشليم (Urshalem) قرار داشته است. (مزامير داود باب 84 آيه 6)

6- چون از وادي بكا عبور مي كنند آن را چشمه (استخر) مي سازند و باران آن را به بركات مي پوشاند.

در اين آيه اشاره به استخر يا محل ذخيره آبي مي شود كه در قسمت جنوب شهر داود (Salem) در جائي كه در دره هينوم (Hinnom) و دره مركزي تيروپين (Tyropean) يكديگر را قطع مي كنند قرار داشته كه به نام استخر پائين نيز معروف بوده است. اين استخر در كتاب نحميا (Nahemiah) به نام استخر شلح آمده و نزديك باغ پادشاه قرار داشته است. (كتاب نحيما باب 3 آيه 15)

15- شلون بن كلحوزه رئيس بلد مصفه دروازه چشمه را تعمير نمود. او آن را بنا كرده و سقف آن را ساخت و درهايش را قفلها و پشتبندهايش برپا نمود و حصار بركه شلح (The pool of Shaleh) را نزد باغ پادشاه نيز تازينه كه شهر داود فرود مي آيد.

بعضي از مورخين اظهار مي دارند كه شلح بايد به نام شيلو (Shiloah) به معني فرستنده اصلاح شود و بعضي از مفسرين هم آن را به همان نام قبول دارند و ارتباط مي دهند به كانالهايي كه آب را به استخر مي ريخته است. (كتاب اشيا نبي باب 8 آيه 6)

آثاري كه از اين كانال برجا مانده مشخص مي كند كه اين كانال در جنوب چشمه جيحون (Gihon) تا دره كيدرون (Kidron) ادامه داشته و به مخزن آب (استخر) يا محل بركه (حمرا) كه درست همان محلي است كه در كتاب نحيما آمده است ـ نزديك باغ پادشاه ـ خاتمه يافته است و اين محل در زمان حضرت عيسي به نام استخر سيلوم (Silom) معروف بوده است. در قديم اين محل را (رفائيم) مي ناميدند كه دردره بكا (بكه) قرار داشته و دره وسيعي بود در اورشليم و اين نام را از مردم (رفيم) گرفته بودند كه اشخاص قلدري بوده و زماني در آنجا زندگي مي كردند و پس از آنكه داود خود را بعنوان پادشاه اسرائيل معرفي نمود، جميع فلسطينيان برآمدند تا داود را بطلبند و چون داود اين واقعه را شنيد به قلعه فرود آمد و فلسطينيان آمده در وادي (رفائيم) پخش شدند (كتاب دوم سموئيل، باب 5 آيات 17 تا 25)، (اول تواريخ باب 14 آيات 8 تا 17) و اين محل در سرحد جودا و بنجامين قرار داشته است. (صحيفه يوشع آ باب 15 آيات 1 و 8، باب 18 آيات 16 تا ...) كه در قسمت پاياني آن كوهستاني است كه روبروي دره هينوم قرار گرفته و زماني كه اسرائيليان كنترل شهر يبوس را به عهده گرفته بودند آنجا را به نام شهر داود ناميدند (دوم سموئيل باب 5). اين واقعه در اواخر دوره آهن اتفاق افتاد (سوره سبا آيات 10، 11 و 12) و در همين زمان بود كه تابوت خداوند كه موسي و هارون نتوانستند آن را به اورشليم حمل كنند به آنجا آورده شد. (دوم سموئيل باب 6، سوره بقره آيه 248).

248- و گفت بديشان پيامبرشان همانا نشاني پادشاهي او آنست كه بيايد شما را تابوت در آن آرامشي از پروردگار شما و بازمانده از آنچه بازگذاردند خاندان موسي و هارون كه حمل كنندش فرشتگان همانا در اينست نشاني اي براي شما اگر هستيد مومنان و در همين محل بود كه داود مذبحي براي خداوند برپا نمود(دوم سموئيل باب 24 آيه 18، باب 6 آيه 17).

18- و در آن روز (جاد) نزد داود آمده گفت برو مذبحي در خرمنگاه ارونه (Aranah) يبوسي براي خداوند برپا كن.

البته محل دقيق خيمه و چادر داود، كه تابوت در آن قرار داشت، مشخص نيست. ولي بعضي مفسرين عقيده دارند كه معبد سليمان در پشت محلي كه خيمه داود برپا بود ساخته شده است و تابوت خداوند كه در خيمه داود بود بايد به محلي در عقب ديوار معبد حمل شده باشد. (اول پادشاهان باب 8 آيه 21، سوره 18 آيه 21)

كوه (موريه) كه شهر قديمي داود در قسمت تحتاني آن قرار دارد، مجموعاً در حدود 4 هكتار مي باشد و در قسمت شرقي آن (دره كيدرون) قرار گرفته و در آنجا چشمه اي قرار دارد به نام جيحون (Gihon) (كتاب دوم تواريخ امام باب 33 آيه 30) در سال 1867 چارلز وارن (Charles-Warren) تونل آبي كشف نمود كه متصل به اين چشمه بوده و در حدود 15 متر و ان مخزن آبي قرار داشته كه در حدود 12 متر با سطح زمين فاصله داشته كه به وسيله طناب و سطل از آن آب مي كشيدند و يك دماغه مورب مانند، بصورت كانالي در حدود 46 متر آن را به شهر متصل مي كرده است. و اين تصور را بوجود مي آورد كه يبوسيان براي آوردن آب از اين راه استفاده مي نمودند، بدون اينكه بخواهند از شهر خارج شوند و حفاريهاي باستانشناسي تائيد مي كند كه يك كانال از اين چشمه به طرف غرب شهر داود كشيده شده بود.

در كتيبه اي كه در سال 1880 ميلادي پيدا شده است و مربوط به قرن هشتم قبل از ميلاد مي باشد در روي ديوارهاي تونل كه در بين سنگها زده شده، نشان مي دهد كه كارگران از دو طرف مشغول كار بوده اند و در وسط به هم رسيده اند و اينك به استخر سيلوم (Silom) معروف است، كه آب را از چشمه جيحون به اين استخر متصل مي نموده (كتاب دوم پادشاهان باب 20 آيه 20).

بنابراين اين استخر همان محلي است كه در (مزامير داود، باب 84 آيه 6) به آن اشاره شده است.

يكي ديگر از وقايع مشترك در قرآن و تورات درباره حضرت موسي مي باشد. همانطور كه مي دانيم حضرت موسي پس از خروج از مصر به مدين (Midian) مهاجرت نمود. (سفر خروج، باب 2، آيات 1 تا 16)، (كتاب اعمال رسولان باب 7 ايات 23 تا 29)، (مقايسه شود با سوره 20 آيه 40، سوره 28 آيات 1 تا 23)

ناحيه نزديك پاران و در طرف شرق ادوم (Edom) قسمتي از مدين مي باشد كه پسر پادشاه ادوم به آنجا مهاجرت نمود (اول پادشاهان باب 11 آيه 18-14)

حضرت موسي در كنار چاه آب بود كه با دختران كاهن مدين كه براي برداشتن آب آمده بودند آشنا گرديد و سپس او را به خانه دعوت نمودند و بعداً به استخدام كاهن مدين درآمده و سپس با يكي از دختران او به نام صفورا ازدواج نمود. (سفر خروج باب 2 آيات 15 تا 22، باب 18 آيات 2 تا 4، سوره 28 آيات 22 تا 88)

موسي گوسفندان پدر زن خود يترون (Jethro) را به نزديك كوه هوريب به صحرا آورده بود و در كنار طور آتشي از بوته اي مشاهده نمود (سفر خروج باب 2 آيات 1 تا 5، سوره 28 آيات 30-29، كتب اعمال رسولان باب 7 آيات 30 تا 34). حضرت موسي در اينجا اعتراف مي كند به كشتن يك مصري[12] و اينكه در صحبت كردن مهارت چنداني نداشته است (سوره 28 آيات 33 و 34) و سپس از اين محل كه به وسيله برادرش هارون رهسپار مصر مي شود تا قوم بني اسرائيل را به سرزمين كنعان بياورد. (سوره 7 آيات 103 تا 134، سوره 23 آيات 44 تا 47، سوره 26 آيات 9 تا 66، سفر خروج باب 5 آيات 1 تا 33، سفر خروج باب هاي 7 و 8 و 9 و 10 و 11 و 12، كتاب اعمال رسولان باب 7 آيات 38-23)

پس مي بينيم حضرت موسي در اورشليم بود و سپس به مصر رفت و پس از خروج از مصر در كنار كوه (هور) برادرش هارون فوت مي نمايد. سپس حضرت موسي از عربات موآب (Arabat Mouab) به كوه (بنوبرقله فسجه) كه در مقابل (اريحا) است آمده و در آنجا پيش از اينكه وارد اورشليم شود فوت مي نمايد.

البته آيات بسياري در قرآن وجود دارد كه اشاره به دره مقدس (طور) و (خانه آبادان) و (شهر آرام) مي كند كه البته اين آيات اشاره به اين است كه مدين در جاي اورشليم فعلي قرار داشته است و كوه زيتون همان كوه طور مي باشد كه اغلب محققين به آن اشاره نموده اند.
سوره قصص

29- پس كاهيكه پايان آورد موسي يرآمد را و روان گشت با خاندان خويش دريافت از كنار طور آتشي را گفت به خاندان خويش درنگ كنيد كه من آتشي احساس كردم باشد بيارمتان از اين آگهي با گيرانه اخگري شايد شما گرم شويد.

30- پس گاهي كه آمد آنرا خوانده شد از كنار راست دره در سرزمين فرخنده[13] از درخت كه اي موسي همانا منم خدا، پروردگار جهانيان.

44- و نبودي تو در كنار غربي هنگامي كه گذرانديم بسوي موسي كار را و نبودي تو از گواهان.

45- ليكن ما پديد آورديم قرنهائي پس دراز شد برايشان عمر و نبودي تو جايگزين در مردم مدين بخواني برايشان آيتهاي ما را وليكن بوديم ما فرستندگان.

46- و نبودي تو در كنار طور هنگامي كه فراخوانديم وليكن رحمتي از پروردگارت تا بترساني گروهي را كه نيامدستشان بيم دهنده اي پيش از تو شايد يادآور شوند.

سوره بقره

63- و هنگامي كه گرفتيم پيمان شما را و برافراشتيم بر فراز شما طور را بگيريد آنچه را به شما داديم به نيرومندي و ياد آريد آنچه در آنست شايد پرهيزگاري كنيد.

154- و برافراشتيم بر فراز ايشان طور را به پيمانشان و بديشان گفتيم اندر آئيد در را سجده كنان و بديشان گفتيم كه تجاوز نكنيد در سبت و گرفتيم از ايشان پيماني سخت. (مقايسه شود با آيه سوره بقره)

در اين آيه اشاره به طور و در را سجده كنان اشاره به چه محلي مي باشد؟



سوره طه

10- هنگامي كه ديد آتشي پس گفت به خاندان خويش درنگ كنيد كه من يافتم آتشي را شايد بيارم شمار را از آن اخگري يا بيابم بر آتش راهنمائي را.

11- پس هنگامي كه بيامدش خوانده شد اي موسي.

12- همانا منم پروردگار تو پس درآور كفشهاي خويش را كه تويي بر دره مقدس طوي.

80- اي بني اسرائيل همانا رهانيديم شما را از دشمنان و وعده نهاديم بر شما كنار راست طور و فرستاديم بر شما من و سلوي را.طـور

1- قسم به طور

2- و نامه نوشته آيد

3- در پوستي گسترده آيد

4- و خانه آبادان

سوره تين

1- به انجير و زيتون

2- و طور سينا

3- و اين شهر آرام[14] (امن)
سوره مومنون

20- و درختي كه بيرون مي آيد از طور سينا مي رويد با روغن و رنگي براي خورندگان. درخت زيتون يكي از معروفترين گياهان و در حقيقت قابل اهميت بسيار است. مانند درخت انگور و انجير ميوه آن به صورت خام و مصرف شده و يا ترشي انداخته مي شود و مورد مصرف قرار بگيرد و معمولاً در حدود 30 درصد از وزن ميوه آن روغن مي باشد كه مورد مصرف زيادي دارد و حتي در آن زمان براي روشن كردن چراغ مورد استفاده قرار مي گرفته است. از يك درخت معمولي در سال مي توان در حدود 37 تا 56 ليتر روغن به دست آورد كه مصرف يك خانواده 5 تا 6 نفره را در سال تامين مي نموده است.

در تورات براي اولين بار در زمان نوح به برگ زيتون اشاره مي شود. كه كبوتر هنگام برگشت بر منقار خود داشت. (سفر پيدايش باب 8 آيه 11)

در فلسطين درخت زيتون در بيشتر جاها روئيده مي شود. مخصوصاً در سواحل مديترانه و مركز اورشليم و (آيه 20 سوره مومنون) اشاره به درخت زيتون است كه در كوه سينا (كوه زيتون[15]) روييده مي شد.

كوه زيتون در قسمت شرقي پس از دره (كيدرون) در اورشليم قرار گرفته (حزقيال باب 11 آيه 23، زكريا باب 14 آيه 4، اعمال رسولان باب 1 آيه 12) و در زمان قديم اين كوه از درختان ريتون پوشيده شده بود و در زماني كه روميان به آنجا حمله نمودند به سال 70 بعد از ميلاد درختان آن را قطع نمودند.[16] امتداد كوه زيتون (سينا) حدود 106 كيلومتر از شمال شرقي به طرف جنوب غربي است و داراي چهار قله است. بنابر تحقيقات اخيري كه انجام شده بلندي آن از سطح درياي مديترانه 903 متر و از سطح (جورا سلام) حدود 122 متر مي باشد.

يك سري از وقايع تورات در رابطه با اين كوه مي باشد (كتاب دوم سموئيل باب 15 آيات 14 و 30 و 32، اول پادشاهان باب 11 آيه 7) و حضرت عيسي شاگردانش را در باغ (چيسماني) كه در مجاورت كوه زيتون واقع بود ملاقات مي نمود. (انجيل متي باب 21 آيات 30 و 36، يوحنا باب 18 آيات 1 و 2) و وقايعي ديگر...

بنابراين مشاهده مي شود كه تمام آيات قرآن و تورات اشره به اورشليم مي باشد. البته هيچگونه شكي درباره اينكه حرم در جايي كه قبلاً سليمان[17] بنا نهاد، وجود ندارد. (كتاب دوم تواريخ باب 3 آيات 1 به بعد) و براي دليل هاي خيلي روشن در مورد معبد سليمان از نظر باستان شناسي و معماري با دقت به كتابهاي (پادشاهان، باب 6 آيات 1 تا 7 و دوم تواريخ ايام باب 2 آيات 1 و 5 و 14 و قسمتي از آن در حرقيال نبي باب 40 آيات 3 به بعد) مراجعه نمود.

البته در اينجا طبيعتاً مقايسه معبد سليمان با معبدهاي كشف شده غيراسرائيلي قابل توجه است.[18] تاسيس معبد هميشه نمايش قدرتي بود كه بوسيله پادشاهان انجام مي شد كه اغلب از شاهزادگان شرقي سرچشمه مي گرفت. اما سليمان يك قصر كوچك براي خودش در كنار معبد ساخت و كوچك بودن اين قصر هم دلالت بر قدرداني و بزرگداشت پدرش داده بود.[19] و در مقايسه با معبدهاي ساخته شد در زمان برنز و آهن بايد خاطرنشان ساخت كه معبد سليمان قدرتمندترين و بزرگترين آنها بوده.

همچنانكه ملاحظه مي شود اورشليم (جورسالم) از زمانهاي اوليه بعنوان مركز مقدس براي جهانيان مطرح بوده است و پس از ظهور حضرت محمد، در قرن ششم در مكه، و دكتريني كه ايشان مطرح نمودند، و اختلاف اعراب با ايشان مجبور شدند كه از مكه مهاجرت كرده و قبله اعراب جاهلي را كه شامل بتهاي زيادي در مكه بود به اورشليم تغيير دهند كه آيات تغيير قبله (سوره بقره 150-142) در همين رابطه مي باشد.

اينك بجاست كه ايه ديگري از قرآن را با سندهاي تاريخي كه بوسيله يكي از مستشرقين بيان گرديده است را مورد مطالعه قرار دهيم.

سوره 8 آيه 42- هنگامي كه بوديد بركنار فروردين دره و ايشان بركنار فرازين آن و كاروان فرودتر از شما و اگر وعده مي گذاريد با هم هرآينه اختلاف مي كردند در وعده گاه.

نكته اي كه مهم است (فروردين دره) و (فرازين دره) مي باشد (بالعدوه الدنيا و هم بالعدوه القصوي) ولهاوزن[20] خاورشناس آلماني يك متون تاريخي را ترجمه نموده كه در آن از (مسجدالاقصي) و (مسجدالادني) و يك باغ نام برده است. "حضرت رسول وارد شهر جعرانا شد در شب پنجشنبه و پنج شب گذشته بود از ماه ذيقعده و در آنجا اقامت نمود 13 روز و آن شهر را در چهارشنبه كه دوازده روز از ذيقعده باقي بود ترك نمود. او به احرام درآمد از فروردين دره تا فرازين دره (المسجدالاقصي الي بحيرالوادي بالعدمه القصوي[21]) و اين محلي بود كه حضرت رسول نماز گذاشت تا وقتي كه رد جعرانا بود. در پشت مسجدالادني[22] يك مرد قريش يك باغي را بنا نموده بود. جايز نمي دانست رسول خدا گذشتن از دره را جز به احرام. ادامه مي دارد لبيك گفتن را تا جائي كه بوسيد و دست ماليد به آن ركن. و گفته مي شود وقتي كه نگاهش به آن خانه افتاد قطع نمود لبيك گفتن را. وقتي كه آمد خوابانيد شتر خود را بر در بني شيبه و وارد شد و طواف نمود سه بار با گامهاي معمولي از سنگ به سنگ. سپس خارج شد و طواف كرد بين صفا و مروه را در حالي كه بر شتر خود سوار بود تا وقتي كه پايان يافت در مروه در طواف هفتم تراشيد سر او را (ابوهند غلام نبي بياض)، گفته مي شود تراشيد سر او را (فراش پسر اميه) و او نياورده بود هيچ قرباني پس برگشت حضرت رسول به جعرانه در شب هنگام و توقف نمود در آنجا آنشب. و روز پنجشنبه خارج شد...

نكاتي كه در اين متن قابل توجه است مكانهائي است كه با مسجدالاقصي بيان گرديده است.



اين متن كه ولهاوزن ترجمه نموده از مغازي الواقدي مي باشد.

و انتهي رسول الله صلعم إلي الجعرانة ليلة الخميس لخمس ليال خلون من دي القعدة، فأقم بالجعرانة ثلاث عشرة، فلما أراد الانصراف إلي المدينة خرج من الجعرانة ليلة الأربعاء لاثنتي عشرة بقيت من ذي القعدة ليلاً. فاحرم من المسجدالأقصي إلي بحير الوادي بالعدوة القصوي، و كان مصلي رسول الله صلعم إذا كان بالجعرانة. فاما هذا المسجد الأدني، فبناه رجل من قريش و اتخذ ذلك الحائط هنده، و لم يجز رسول الله صلعم الوادي إلا محرماً، فلم يزل يلبي حتي استلم الركن. و يقال لما نظر إلي البيت قطع التلبية، فلما أتي أناخ راحلته علي باب بني شيبة، و دخل وطاف ثلاثة أشواط يرمل من الحجر إلي الحجر. ثم خرج فطاف بين الصفا و المروة علي راحلته. حتي إذا انتهي إلي المروة في الطواف السابع خلف رأسه عند المروة، حلقه أبوهند عبد بني بياضة، و يقال حلقة خراش بن امية، و لم يسق رسول الله صلعم منها هدياً. ثم انصرف رسول الله صلعم إلي الجعرانة من ليلة. فكان كبائت بها. فلما رجع إلي الجعرانة خرج يوم الخميس فسلك في وادي الجعرانة، و سلك معه حتي خرج علي سرف، ثم أخذ الطريق حتي انتهي إلي مر الظهران.

اين متن در موزه انگلستان تحت شماره title//MS.Or;1617;fol.215b نگهداري مي شود.

اين متن را مي توان مقايسه نمود با 15 مكان مقدسي كه فزاري (Fazari)[23] توصيف نموده درباره خانه خدا در اورشليم.

1- قبه المعراج ـ هر دو در صحن قبه الصخره

2- قبه الرسول

3- باب الرحمه ـ قسمتي از دروازه طلائي در طرف شرقي ديوار سوره 57 آيه 13

4- محراب زكريا ـ در مسجدالاقصي سوره عمران آيه 37 و 39

5- تخت سليمان ـ در قسمت شمال باب الرحمه

6- باب سكينه ـ سوره بقره 248 سوره فتح 4 و 18، سوره توبه 26 و 40

7- باب توبه ـ دروازه خطه نزديك باب الرحمه سوره بقره آيه 58، سوره اعراف آيه 161

8- محراب عمر و معاويه ـ در مسجدالاقصي سوره بني اسرائيل آيه 8

9- باب رسول ـ دروازه پيامبر در شمال ديوار

10- محراب مريم ـ در قسمت جنوب شرقي در كنار روم

11- محراب داود ـ جائي كه عمر نماز گذاشت سوره 28 آيات 21-20

12- جائي كه پيامبر شترش را بست

13- كوه زيتون

14- يك محل شمال صخره مقدس

15- قبه بسته

سپس نويسنده مقصود از اين مكانهاي مقدس را تشريح مي كند.

"اين توالي كه در نظر اول بي نظم به نظر مي رسد و زيارت در خانه را به عقب و جلو نشان مي دهد. زيارت به صورت حلقه وار به دور قبه الصخره چندين بار تكرار مي شود و رفته رفته شعاع آن بزرگتر مي شود و اين متد به ما نشان مي دهد كه معني اين مكانها به مكانهاي ديگر كه ملاقات كنندگان قدم مي زنند بصورت حلقه اي بود 1- از شماره 1 تا 5، 2- از شماره 6 تا 7، 3- از شماره 8 تا 9، 4- از شماره 10 تا 15 و در چهارمين دور طواف حرم را در شماره 12 ترك نموده و به زيارت كوه زيتون و سپس برگشت مي كنند به همان قبه الصخره همان جائي كه طواف آغاز شده."

همچنين فزاري (Fazari) در صفحه 26 كتاب خودش بيان مي دارد كه طواف در اورشليم اجباري نبوده و زيارت اين مكانها به صورت يك دايره و در يك مسير بوده.

درضمن نويسندگان ديگري مانند يعقوبي به زيارت حج در فلسطين كه تا پايان حكومت اميه ادامه داشته اشاره مي كنند.


پس مي بينيم كه اين مكانهاي مقدس كه در قرآن از آن ياد شده همه در اورشليم بوده نه مكه. مانند محراب داود ـ باب سكينه ـ باب الرحمه ـ محراب زكريا و.... لازم به ذكر است كه كوه موريه و معبد در طول تاريخ بعنوان مركز جهان معروف بوده و آيه اي از قرآن چنين مي فرمايد. (بقره 143)

143- و بدينسان گردانيديم شما را امتي ميانه تا باشيد گواهاني بر مردم و باشد پيامبر گواهي بر شما و ننهاديم قبله را كه بر آن بودي مگر تا بشناسيم آنرا كه پيروي كننده پيغمبر را از آنكه بر پاشنه خود برگردد و همانا گران است آن مگر بر آنانكه خدا هدايت كرده است و نيست خدا تباه كننده ايمان شما همانا خداوند است به مردم رئوف و مهربان.

از زمان حضرت ابراهيم تا تولد محمد(ص) حدود 2700 سال است اگر ابراهيم بنيان حج را در مكه قرار داد چرا هيچ يك از پيام آوران اسلام به مكه نرفته تا مراسم حج ابراهيمي را انجام دهند؟ اين 2700 سال حج در كجا انجام شد اين اسناد تاريخي كه در زمان سليمان و يا حضرت عيسي وجود دارد واقعيت ندارد.

سوره حج آيه 52- نفرستاده ايم پيش از تو رسول و يا نبي اي مگر هرگاه آرزو مي كرد مي افكند شيطان در آرزوي او پس بر مي انداخت خدا آنچه را شيطان مي افكند....



سوره سبا 44-43

44- در صورتی که ما هیچ کتابی که آن را بخوانند یا رسولی پیش از تو بر آنها نفرستادیم .



سوره یس آیه 6

5- تا بیم دهی قومی را که بیم داده نشدن پدران ایشان پس آنانند نا آگاهان .



سوره فرقان آیه 30

30- پیامبر گفت . ای پرورگار من . قوم من ترک قرآن گفته اند.



اگر پيش از حضرت محمد فرستاده يا نبي اي به سرزمين عربستان فرستاده نشد پس داستان ابراهيم و اسماعيل يك داستان تخيلي و خیال پردازی عرب نمي باشد؟

دوستان خانه خدا اين دو هزار و هفتصد سال در كجا قرار داشت؟؟؟

حداقل اين را مي دانيم كه از زمان حكومت هخامنشيان پس از فتح بابل بدست كوروش كبير در سال 538 پيش از ميلاد و فرمان آزادي قوم بني اسرائيل از اسارت و برگشت آنها از تبعيد به اورشليم به فرمان او خانه خدا را كه بوسيله بخت النصر ويران شده بود دستور بازسازي آن را صادر نمود.



عزرا باب 6 آيات 14 و 15

14- و مشايخ يهود به بنانمودن مشغول شدند و برحسب نبوت حجي نبي و زكريا با اين عدو كار را پيش بردند برحسب حكم خداي اسرائيل و فرمان كوروش و داريوش و ارتحشيستا پادشاهان فارس آن را بنا نموده به انجام رسانيدند.

15- و اين خانه در روز سوم ماه آذار در سال ششم داريوش پادشاه تمام شد.

حال ببينيم قرآن درباره شهر مكه چه مي گويد.



سوره بلد

1- قسم نمي خورم به اين شهر

2- و توئي جايگزين در اين شهر (مكه)

3- آفريد انسان را در رنج

كه كلمه رنج خود مشخصه قسم نخوردن به آن شهر است. مولانا آنرا در مثنوي دفتر اول 1709 چنين مطرح مي نمايد:

عاشق رنج است نادان تا ابد خيز و لا اقسم بخوان تا في كبد

از كبد فارغ بودم با روي تـو وز زبد صافي بودم در جـوي تو

پس مي بينيم كه حضرت محمد(ص) پس از آنكه دين ابراهيم را بعنوان دين توحيدي قبول نمود قبله خود را از مكه به سمت بيت المقدس تغيير داد.



سوره ال عمران

96- همانا نخست خانه كه بپا شد براي مردم بكه مباركه است و آنست هدايتي براي جهانيان.

97- در آنست آيت هاي مقام ابراهيم و كسيكه در آيدش ايمن باشد.

بكه به معني شيون و زاري و امروز به ديوار ندبه كه محل شيون و زاري قوم يهود می باشد و مقدس ترين مكان براي اديان اسلامي است.



سوره بنی اسرائیل آیه 7

اگر نیکی کنید به خود نیکی می کنید و اگر بدی کنید باز هم به خود می کنید و هنگامی که وعده آخر فرا رسید (آنچنانکه بر شما سخت خواهند گرفت) آثار غم و اندوه در صو رت هایتان ظاهری شود و وارد مسجد می شوید همانطور که بار اول وارد شدید (بیت المقدس) و ویران خواهید کرد آنچه که در زیر سلطه خود گرفته اید.(مکه)

باتشـكر:

محمدرضا مهـدي






--------------------------------------------------------------------------------

[1] A.S.Marmaji Buldaniyah Filastin Al-Arabiyah Beirut 1948 P.P 30-42, 243-301

[2] Lestrange, Palestine under the Mosalem London 1790 P.P 83-223

[3] J.Gildmeister, Die, Arabischen Nachrichten Zur Geschichte der harambauten, Zeits chrift des deutschen Palastina vereins Vol-13-1990 P.P 1-24

[4] The Ascension of the apostle and the hevenly book Uppsala 1950 and Mohammad the apostle of god and his ascension Uppsala 1951

[5] Nasir-i-Khusrow in PPTS Vol 4-49 of below P.61

[6] مقايسه با آيات قرآن سوره 27 آيه 16، سوره 38 آيه 30، سوره 21 آيه 78، اول پادشاهان باب 2 آيات 1 تا 9.

[7] به خاطر لفظ (ش) كه كلمه اورشليم از آن گرفته شده و در حقيقت همان ساليم (Salem) مي باشد.

[8] درباره دو نفر مهمان فوق الذكر در داستان لوط به تفصيل شرح داده شده است. سفر پيدايش باب 19.

[9] ابوريحان بيروني در آثار الباقيه اشاره به پاران مي كند كه در عربستان وجود دارد، ولي خود اعتراف مي كند كه چون ربان عبري نمي داند نظريه يهوديان و مسيحيان را رد نمي كند.

[10] در قرآن سوره هود ايه 71 اشاره به اينكه اسحاق مژده داديمش، مي شود.

71- و زنش ايستاده بود پس خنديد، پس مژده داديمش به اسحاق و از پي اسحاق يعقوب، سفر پيدايش باب 18 آيه 12- پس سارا در دل خود بخنديد و گفت آيا ...

[11] آيه 125 يك بحث علمي است درباره ابراهيم و اسماعيل (پدر و پسر) مطرح شده و هيچگونه ربطي به مكه ندارد كه اعراب از آن استفاده مي كنند. مقايسه (آيه 30 سوره 27) در رابطه با سليمان.

[12] اشاره به اينست كه موسي ديد شخص مصري يكي از برادران عبراني را مي زند.

[13] نكته اي كه قابل اهميت مي باشد اين است كه از كنار راست دره در سرزمين فرخنده از درخت مي باشد و همانطور كه بيان شد سرزمين فرخنده كه در قرآن آمده است، اشاره به اورشليم مي باشد.

سوره مائده آيه 20 و 21

[14] مقايسه شود با آيات ديگر قرآن در رابطه با حضرت ابراهيم و شهر آرام.

[15] رساله پولس باب 4 آيه 27

[16] War of the jews Book V Chap. XII P.P 4

[17] سليمان پسر داود كه بعد از پدرش پادشاه اسرائيل شد. سوره 27 آيه 16، سوره 38 آيه 30، سوره 21 آيه 78، اول پادشاهان باب 2 آيات 1 تا 9.

[18] براي اطلاعات بيشتر درباره اين تئوري به مقاله هيكل

“Hekal” Thwat.Bd II 1975 Cols. 408 F

[19] اين تئوري جمع آوري شده بوسيله Busink 619 FF

[20] The magazine of Al-Wagidi (130-210) The next is to be found in British Museum M.S. or 1617 Fol. 1215 b.

[21] مقايسه شود با آيه 42 سوره 8

[22] همچنانكه مي دانيم اورشليم در قرآن به سرزمين نزديك معروف است. (سوره روم آيه 3)

[23] Fazari : Burhan-ad-Din b. Al-firkah al-Fazari Kitab ba it an-nufus ila ziarat al quds al-mahrus English Translation by Charles D.Mattews Palestine-Mohammeden Holy Land New Haven 1949 (Yale Oriental Series Vol. XXIV)]]> <![CDATA[علي مع القرآن والقرآن مع علي لن يفترقا ،حدیث صحیح]]> http://forum.msadra.ir/showthread.php?tid=556 Sat, 10 Jul 2010 17:47:24 +0430 http://forum.msadra.ir/showthread.php?tid=556 قال الله تعالي : بل هو آيات بينات فى صدور الذين اوتوا العلم ، و ما يجحد بآياتنا الا الظالمون( عنكبوت49)

بلكه قران آياتى است روشن در سينه كسانى كه علم داده شده اند و آيات ما را انكار نمى كنند مگر ستمگران .
يكي از احاديثي كه اساس شيعه را اثبات ميكند حديث معروف خاتم النبيين (ص) : علي مع القرآن والقرآن مع علي لن يفترقا .... است
كه حقا وانصافا اگر هيچ مدرك ديگري غير از اين حديث جهت اثبات حقانيت تشيع نبود همين حديث كافي بود .

معني حديث بسيار عالي و پر محتواست مخصوصا جمله برگشتي: والقرآن مع علي : كه اسرار أنرا اهلش ميدانند .

اما طرق حديث نزد شيعه :
علي بن إبراهيم، عن أبيه، عن حماد بن عيسى، عن إبراهيم بن عمر اليماني، عن سليم بن قيس الهلالي، عن أمير المؤمنين صلوات الله عليه قال: إن الله تبارك وتعالى طهرنا وعصمنا وجعلنا شهداء على خلقه، وحجته في أرضه، و جعلنا مع القرآن وجعل القران معنا، لا نفارقه ولا يفارقنا. صحيح . اصول كافي


حدثنا احمد بن محمد عن الحسين بن سعيد عن حماد بن عيسى عن ابراهيم بن عمر اليمانى عن سليم بن قيس الهلالى عن امير المؤمنين صلوات الله ع قال ان الله طهرنا وعصمنا وجعلنا شهداء على خلقه وحجته في ارضه وجعلنا مع القران وجعل القران معنا لانفارقه ولايفارقنا.صحيح .بصائرالدرجات


وقال "ع":إِن الله تبارك وتعالى طهرنا وعصمنا وجعلنا شهداء على خلقه وحججا على عباده وجعلنا مع القرآن وجعل القرآن معنا لا نفارقه ولا يفارقنا.وقال"ع":أعرفوا الله بالله والرسول بالرسالة و أولي الأمر بالأمر بالمعروف إِن قلوب الجهال تستفزها الأطماع وترتهنا المنى وتستعلقها الخدايع.وقال "ع":إِن كمال الدين طلب العلم والعمل به ألا وإِن طلب العلم أوجب عليكم من طلب المال إِن المال مقسوم مضمون قد قسمه عادل بينكم وضمنه وسيفي لكم والعلم مخزون عند أهله وقد أمرتم بطلبه من أهله فاطلبوه.وقال "ع":إذا حدثتم بحديث فاسندوه إلى الذي حدثكم به فان كان حقاً فلكم وإِن كان كذباً فعليه .نهج البلاغة


حدثنا محمد بن الحسن بن أحمد بن الوليد رضي الله عنه قال: حدثنا محمدبن الحسن الصفار، عن أحمدبن محمدبن عيسى، عن الحسين بن سعيد، عن حماد بن عيسى عن إبراهيم بن عمر اليماني، عن سليم بن قيس الهلالي، عن أمير المؤمنين على بن أبي طالب عليه السلام قال: إن الله تبارك وتعالى طهرنا وعصمنا وجعلنا شهداء على خلقه وحججا في أرضه وجعلنا مع القرآن وجعل القرآن معنا لانفارقه ولايفارقنا.كمال الدين

في الرواية الصحيحة التي رواها العلامة الصفار في بصائر الدرجات صفحة 382 قال : ( حدثنا محمد بن الحسين عن جعفر بن بشير عن ذريح بن يزيد عن أبي عبد الله عليه السلام قال : قال رسول الله صلى الله عليه وآله : إني تركت فيكم الثقلين كتاب الله وأهل بيتي


إن الله طهرنا وعصمنا. عن سليم بن قيس الهلالي، عن أمير المؤمنين صلوات الله عليه قال: " إن الله تبارك وتعالى طهرنا وعصمنا وجعلنا شهداء على خلقه، وحجته في أرضه، وجعلنا مع القرآن، وجعل القرآن معنا، لا نفارقه ولا يفارقنا ". * الكافي ج 1 ص 191 الرقم 5، بصائر الدرجات الجزء 2 الباب 13 الرقم 6 ص 103، كمال الدين للصدوق الباب 22 الرقم 63 ص 240، بحار الانوار ج 23 ص 342 الرقم 26، وج 26 ص 250 الرقم 20.


علي مع القرآن و القرآن معه، لا يفترقان حتى يردا علي الحوض:


- أخبرنا جماعة (معتبر)، عن محمد بن عبد الله ابوالمفضل شيباني (ثقه ثم خلط)، قال حدثنا علي بن محمد بن مخلد أبو الطيب الجعفي الدهان بالكوفة، قال حدثني عباد بن سعيد الجعفي و هو جده لأمه، قال حدثنا محمد بن عثمان بن أبي البهلول، قال حدثنا صالح بن أبي الأسود، عن هاشم بن البريد (صدوق)، عن أبي سعيد التيمي، عن أبي ثابت مولى أبي ذر )رحمه الله(، قال شهدت مع علي )عليه السلام( يوم الجمل، فلما رأيت عائشة واقفة دخلني من الشك بعض ما يدخل الناس، فلما زالت الشمس كشف الله ذلك عني، فقاتلت مع أمير المؤمنين )عليه السلام(، ثم أتيت بعد ذلك أم سلمة زوج النبي )صلى الله عليه و آله و رحمها(، فقصصت عليها قصتي، فقالت كيف صنعت حين طارت القلوب مطائرها قال قلت إلى أحسن ذلك و الحمد لله، كشف الله )عز و جل( ذلك عني عند زوال الشمس، فقاتلت مع أمير المؤمنين )صلوات الله عليه( قتالا شديدا. فقالت أحسنت، سمعت رسول الله )صلى الله عليه و آله( يقول علي مع القرآن و القرآن معه، لا يفترقان حتى يردا علي الحوض.امالی طوسی

رجال :
على بن محمد بن خازم أبو الطيب الكوفى قدم بغداد وحدث بها عن إبراهيم بن محمد بن صدقة العامري والحسن بن على بن عفان ومحمد بن عبيد بن عتبة روى عنه أبو بكر الأبهري أخبرنا على محمد بن الحسن الحربي أخبرنا محمد بن عبد الله بن محمد بن صالح الأبهري حدثنا أبو الطيب على بن محمد بن مخلد بن خازم الكوفى ببغداد سنة عشر وثلاثمائة حدثنا إبراهيم بن محمد بن صدقة العامري حدثنا محمد بن حمير الحمصي عن عبيد الله العمرى عن نافع عن بن عمر قال سئل رسول الله صلى الله عليه و سلم أي الأعمال أفضل قال الصلاة في أول وقتها .تاريخ بغداد

عباد بن سعيد الجعفي قال حدثنا محمد بن عثمان بن بهلول حدثنا صالح بن أبي الأسود عن أبي المطهر عن الأعشى الثقفى عن سلام الجعفي عن أبي برزة رضى الله تعالى عنه مرفوعا ان الله عهد الي في علي انه راية الهدى وامام اوليائى وهو الكلمة التي الزمها المتقين من أحبه أحبني فهذا باطل والسند اليه ظلمات .لسان الميزان

البته از كسي مثل ابن حجر وذهبي بعيد نيست كه علت ضعف سند را بيان مناقب علي (ع) بدانند !

وقال البخاري في التاريخ حدثنا عبد الله بن عمر قال

حدثنا حفص بن غياث عن الأعمش عن حيان أبي سعيد التيمي قال حذر الأشعث بن قيس الفتن فقيل له أخرجت مع علي قال ومن لك بإمام مثل علي وقال الهيثم بن عدي عن عبد الله بن عياش خطب أمير المؤمنين علي بن أبي طالب عليه السلام على الحسن ابنه أم عمران بنت سعيد بن قيس الهمداني فقال سعيد فوقى أمير اؤامره يعني أمها فقال قم فوامره يعني أمها فخرج من عنده فلقيه الأشعث بن قيس بالباب فأخبره الخبر فقال ما نريد إلى الحسن يفخر عليها ولا ينصفها ويسيء إليها فتقول بن رسول الله وبن أمير المؤمنين ولكن هل لك في بن عمها فهي له وهو لها قال ومن ذاك قال محمد بن الأشعث قال قد زوجته ودخل الأشعث على أمير المؤمنين علي فقال يا أمير المؤمنين خطبت على الحسن ابنة سعيد قال نعم قال فهل لك في أشرف منها بنتا وأكرم منها حسبا وأتم جمالا وأكثر مالا قال ومن هي قال جعدة بنت الأشعث بن قيس قال قد قاولنا رجلا قال ليس إلى ذلك الذي قاولته سبيل قال فارقني ليؤامر أمها قال قد زوجها من محمد بن الأشعث قال متى قال الساعة بالباب قال فزوج الحسن جعدة فلما لقي سعيد الأشعث قال يا أعور خدعتني قال أنت يا أعور حيث تستشيرني في بن رسول الله صلى الله عليه و سلم ألست أحمق ثم جاء الأشعث إلى الحسن فقال يا أبا محمد ألا تزور أهلك فلما أراد ذلك قال لا تمشي والله إلا على أردية قومي فقامت له كندة سماطين ...تهذيب الكمال

14 -1045- أخبرنا جماعة (معتبر)، عن محمد بن عبد الله ابوالمفضل شيباني (ثقه ثم خلط)، قال حدثنا محمد بن جعفر الرزاز القرشي (امامي ثقة جليل)، قال حدثنا جدي لأمي محمد بن عيسى القيسي (؟)، قال حدثنا إسحاق بن يزيد الطائي (؟)، قال حدثنا هاشم بن البريد، عن أبي سعيد التيمي، قال سمعت أبا ثابت مولى أبي ذر )رحمه الله( يقول سمعت أم سلمة )رضي الله عنها( تقول سمعت رسول الأمالي للطوسي ص : 479الله )صلى الله عليه و آله( في مرضه الذي قبض فيه يقول و قد امتلأت الحجرة من أصحابه أيها الناس، يوشك أن أقبض قبضا سريعا فينطلق بي، و قد قدمت إليكم القول معذرة إليكم، ألا إني مخلف فيكم كتاب الله )عز و جل( و عترتي أهل بيتي. ثم أخذ بيد علي )عليه السلام( فرفعها فقال هذا علي مع القرآن و القرآن مع علي، خليفتان بصيران لا يفترقان حتى يردا علي الحوض، فأسألهما ما ذا خلفت فيهما.

البته علامت تعجبي كه حكايت از نامعلوم بودن احوال بعضي رجال در سند است با شواهد وقرائني كه در ساير احاديث آمده است كلاملا تحكيم وسند تصحيح ميشود .





أخبرنا جماعة (معتبر)، عن أبي المفضل( ثقه ثم خلط) ، قال أخبرنا محمد بن جرير أبو جعفر الطبري قراءة (امام حافظ نزد اهل سنت)، قال حدثني محمد بن عمارة الأسدي (صدوق)، قال حدثنا عمرو بن حماد بن طلحة القناد (صدوق)، قال حدثنا علي بن هاشم بن البريد (صدوق)، عن أبيه (صدوق)، قال حدثني أبو سعيد التيمي (ثقة مأمون )، عن أبي ثابت مولى أبي ذر، قال شهدت مع علي )عليه السلام( يوم الجمل، فلما رأيت عائشة واقفة دخلني بعض ما يدخل الناس حتى إذا كان عند الظهر فكشف الله ذلك عني فقاتلت قتالا شديدا. قال ثم بعد ذلك أتيت المدينة، فأتيت أم سلمة زوج النبي )صلى الله عليه و آله( فسلمت و استأذنت، فقيل من ذا فقلت سائل. فقالت أطعموا السائل. فقلت إني و الله لا أسأل طعاما و لا شرابا، و لكني أبو ثابت مولى أبي ذر. فقالت مرحبا، فقصصت عليها قصتي، قالت فأين كنت حين طارت القلوب مطائرها قال فقلت إلى أحسن ذلك، كشف الله ذلك عني حين زوال الشمس فقاتلت قتالا شديدا مع أمير المؤمنين )عليه السلام( حتى فرغ، قالت أحسنت سمعت رسول الله )صلى الله عليه و آله( يقول إن عليا مع القرآن، و القرآن مع علي، لا يفترقان حتى يردا علي الحوض.امالي طوسي

اما رجال سند :

مُحَمَّدُ بنُ جَرِيْرِ بنِ يَزِيْدَ بنِ كَثِيْرٍ الطَّبَرِيُّ
الإِمَامُ، العَلَمُ، المجتهدُ، عَالِمُ العَصر، أَبُو جَعْفَرٍ الطَّبَرِيّ، صَاحِبُ التَّصَانِيْفِ البَدِيْعَة، مِنْ أَهْلِ آمُل طَبَرِسْتَان.
مَوْلِدُه:سَنَةَ أَرْبَعٍ وَعِشْرِيْنَ وَمائَتَيْنِ، وَطَلَبَ العِلْمَ بَعْد الأَرْبَعِيْنَ وَمائَتَيْنِ وَأَكْثَرَ التَّرحَال، وَلقِي نُبَلاَء الرِّجَال، وَكَانَ مِنْ أَفرَاد الدَّهْر عِلْماً، وَذكَاءً، وَكَثْرَةَ تَصَانِيْف.
قلَّ أَنْ تَرَى العُيُونُ مثلَه. سيراعلام النبلا (14 /268)



عمرو بن حماد بن طلحة القناد أبو محمد الكوفي وقد ينسب إلى جده صدوق رمي بالرفض من العاشرة مات سنة اثنتين وعشرين ومائتين بخ م د س فق. تقريب التهذيب

علي بن هاشم بن البريد بفتح الموحدة وبعد الراء تحتانية ساكنة الكوفي صدوق يتشيع من صغار الثامنة مات سنة ثمانين وقيل في التي بعدها بخ م تقريب التهذيب

هاشم بن البريد بفتح الموحدة وكسر الراء بعدها تحتانية ساكنة أبو علي الكوفي ثقة إلا أنه رمي بالتشيع من السادسة د س ق .تقريب التهذيب

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^


طرق اهل سنت :
أخرج ابن أبي شيبة أنه صلى الله عليه وسلم قال في مرض موته: " أيها الناس، يوشك أن أقبض قبضاً سريعا فينطلق بي، وقد قَدمت إليكم القول معذرة إليكم، ألا إني مخلف فيكم الثقلين؛ كتاب اللّه عز وجل، وعترتي أهل بيتي " ثم أخذ بيد علي فرفعها فقال: " هذا علي مع القرآن، والقرآن مع علي، لا يفترقان حتى يردا على الحوض فاسألهما ما خلفت فيهما " .
وأخرج محمد بن جعفر الرزاز عن أم سلمة: " ألا إني مخلف فيكم كتاب ربي عز وجل وعترتي أهل بيتي. ثم أخذ بيد علي فرفعها فقال: هذا عَلِي مع القرآن والقرآن مع علي لا يفترقان حتى يردا علي الحوض فأسألهما ما خلفت فيهما " ، وأخرج أبو سعد والملا في سيرته حديث: " استوصوا بأهل بيتي خيراً، فإني أخاصمكم عنهم غداً، ومن أكن خصمه أخصمه، ومن أخصمه دخل النار " .
ازكتاب سمط النجوم العوالي في انباء الاوائل والتوالي



امام حافظ حاكم نيشابوري در مستدرك بر صحيحين بخاري ومسلم آورده :

أخبرنا أبو بكر محمد بن عبد الله الحفيد ثنا أحمد بن محمد بن نصر ثنا عمرو بن طلحة القناد الثقة المأمون ثنا علي بن هاشم بن البريد عن أبيه قال حدثني أبو سعيد التيمي عن أبي ثابت مولى أبي ذر قال : كنت مع علي رضي الله عنه يوم الجمل فلما رأيت عائشة واقفة دخلني بعض ما يدخل الناس فكشف الله عني ذلك عند صلاة الظهر فقاتلت مع أمير المؤمنين فلما فرغ ذهبت إلى المدينة فأتيت أم سلمة فقلت إني و الله ما جئت أسأل طعاما و لا شرابا و لكني مولى لأبي ذر فقالت مرحبا فقصصت عليها قصتي فقالت : أين كنت حين طارت القلوب مطائرها قلت : إلى حيث كشف الله ذلك عني عند زوال الشمس قال : أحسنت سمعت رسول الله صلى الله عليه و سلم يقول : علي مع القرآن و القرآن مع علي لن يتفرقا حتى يردا علي الحوض
هذا حديث صحيح الإسناد و أبو سعيد التيمي هو عقيصاء ثقة مأمون و لم يخرجاه
تعليق الذهبي قي التلخيص : صحيح
بقیه :

http://sites.google.com/site/hojjah/ghor...ects=0&d=1]]> قال الله تعالي : بل هو آيات بينات فى صدور الذين اوتوا العلم ، و ما يجحد بآياتنا الا الظالمون( عنكبوت49)

بلكه قران آياتى است روشن در سينه كسانى كه علم داده شده اند و آيات ما را انكار نمى كنند مگر ستمگران .
يكي از احاديثي كه اساس شيعه را اثبات ميكند حديث معروف خاتم النبيين (ص) : علي مع القرآن والقرآن مع علي لن يفترقا .... است
كه حقا وانصافا اگر هيچ مدرك ديگري غير از اين حديث جهت اثبات حقانيت تشيع نبود همين حديث كافي بود .

معني حديث بسيار عالي و پر محتواست مخصوصا جمله برگشتي: والقرآن مع علي : كه اسرار أنرا اهلش ميدانند .

اما طرق حديث نزد شيعه :
علي بن إبراهيم، عن أبيه، عن حماد بن عيسى، عن إبراهيم بن عمر اليماني، عن سليم بن قيس الهلالي، عن أمير المؤمنين صلوات الله عليه قال: إن الله تبارك وتعالى طهرنا وعصمنا وجعلنا شهداء على خلقه، وحجته في أرضه، و جعلنا مع القرآن وجعل القران معنا، لا نفارقه ولا يفارقنا. صحيح . اصول كافي


حدثنا احمد بن محمد عن الحسين بن سعيد عن حماد بن عيسى عن ابراهيم بن عمر اليمانى عن سليم بن قيس الهلالى عن امير المؤمنين صلوات الله ع قال ان الله طهرنا وعصمنا وجعلنا شهداء على خلقه وحجته في ارضه وجعلنا مع القران وجعل القران معنا لانفارقه ولايفارقنا.صحيح .بصائرالدرجات


وقال "ع":إِن الله تبارك وتعالى طهرنا وعصمنا وجعلنا شهداء على خلقه وحججا على عباده وجعلنا مع القرآن وجعل القرآن معنا لا نفارقه ولا يفارقنا.وقال"ع":أعرفوا الله بالله والرسول بالرسالة و أولي الأمر بالأمر بالمعروف إِن قلوب الجهال تستفزها الأطماع وترتهنا المنى وتستعلقها الخدايع.وقال "ع":إِن كمال الدين طلب العلم والعمل به ألا وإِن طلب العلم أوجب عليكم من طلب المال إِن المال مقسوم مضمون قد قسمه عادل بينكم وضمنه وسيفي لكم والعلم مخزون عند أهله وقد أمرتم بطلبه من أهله فاطلبوه.وقال "ع":إذا حدثتم بحديث فاسندوه إلى الذي حدثكم به فان كان حقاً فلكم وإِن كان كذباً فعليه .نهج البلاغة


حدثنا محمد بن الحسن بن أحمد بن الوليد رضي الله عنه قال: حدثنا محمدبن الحسن الصفار، عن أحمدبن محمدبن عيسى، عن الحسين بن سعيد، عن حماد بن عيسى عن إبراهيم بن عمر اليماني، عن سليم بن قيس الهلالي، عن أمير المؤمنين على بن أبي طالب عليه السلام قال: إن الله تبارك وتعالى طهرنا وعصمنا وجعلنا شهداء على خلقه وحججا في أرضه وجعلنا مع القرآن وجعل القرآن معنا لانفارقه ولايفارقنا.كمال الدين

في الرواية الصحيحة التي رواها العلامة الصفار في بصائر الدرجات صفحة 382 قال : ( حدثنا محمد بن الحسين عن جعفر بن بشير عن ذريح بن يزيد عن أبي عبد الله عليه السلام قال : قال رسول الله صلى الله عليه وآله : إني تركت فيكم الثقلين كتاب الله وأهل بيتي


إن الله طهرنا وعصمنا. عن سليم بن قيس الهلالي، عن أمير المؤمنين صلوات الله عليه قال: " إن الله تبارك وتعالى طهرنا وعصمنا وجعلنا شهداء على خلقه، وحجته في أرضه، وجعلنا مع القرآن، وجعل القرآن معنا، لا نفارقه ولا يفارقنا ". * الكافي ج 1 ص 191 الرقم 5، بصائر الدرجات الجزء 2 الباب 13 الرقم 6 ص 103، كمال الدين للصدوق الباب 22 الرقم 63 ص 240، بحار الانوار ج 23 ص 342 الرقم 26، وج 26 ص 250 الرقم 20.


علي مع القرآن و القرآن معه، لا يفترقان حتى يردا علي الحوض:


- أخبرنا جماعة (معتبر)، عن محمد بن عبد الله ابوالمفضل شيباني (ثقه ثم خلط)، قال حدثنا علي بن محمد بن مخلد أبو الطيب الجعفي الدهان بالكوفة، قال حدثني عباد بن سعيد الجعفي و هو جده لأمه، قال حدثنا محمد بن عثمان بن أبي البهلول، قال حدثنا صالح بن أبي الأسود، عن هاشم بن البريد (صدوق)، عن أبي سعيد التيمي، عن أبي ثابت مولى أبي ذر )رحمه الله(، قال شهدت مع علي )عليه السلام( يوم الجمل، فلما رأيت عائشة واقفة دخلني من الشك بعض ما يدخل الناس، فلما زالت الشمس كشف الله ذلك عني، فقاتلت مع أمير المؤمنين )عليه السلام(، ثم أتيت بعد ذلك أم سلمة زوج النبي )صلى الله عليه و آله و رحمها(، فقصصت عليها قصتي، فقالت كيف صنعت حين طارت القلوب مطائرها قال قلت إلى أحسن ذلك و الحمد لله، كشف الله )عز و جل( ذلك عني عند زوال الشمس، فقاتلت مع أمير المؤمنين )صلوات الله عليه( قتالا شديدا. فقالت أحسنت، سمعت رسول الله )صلى الله عليه و آله( يقول علي مع القرآن و القرآن معه، لا يفترقان حتى يردا علي الحوض.امالی طوسی

رجال :
على بن محمد بن خازم أبو الطيب الكوفى قدم بغداد وحدث بها عن إبراهيم بن محمد بن صدقة العامري والحسن بن على بن عفان ومحمد بن عبيد بن عتبة روى عنه أبو بكر الأبهري أخبرنا على محمد بن الحسن الحربي أخبرنا محمد بن عبد الله بن محمد بن صالح الأبهري حدثنا أبو الطيب على بن محمد بن مخلد بن خازم الكوفى ببغداد سنة عشر وثلاثمائة حدثنا إبراهيم بن محمد بن صدقة العامري حدثنا محمد بن حمير الحمصي عن عبيد الله العمرى عن نافع عن بن عمر قال سئل رسول الله صلى الله عليه و سلم أي الأعمال أفضل قال الصلاة في أول وقتها .تاريخ بغداد

عباد بن سعيد الجعفي قال حدثنا محمد بن عثمان بن بهلول حدثنا صالح بن أبي الأسود عن أبي المطهر عن الأعشى الثقفى عن سلام الجعفي عن أبي برزة رضى الله تعالى عنه مرفوعا ان الله عهد الي في علي انه راية الهدى وامام اوليائى وهو الكلمة التي الزمها المتقين من أحبه أحبني فهذا باطل والسند اليه ظلمات .لسان الميزان

البته از كسي مثل ابن حجر وذهبي بعيد نيست كه علت ضعف سند را بيان مناقب علي (ع) بدانند !

وقال البخاري في التاريخ حدثنا عبد الله بن عمر قال

حدثنا حفص بن غياث عن الأعمش عن حيان أبي سعيد التيمي قال حذر الأشعث بن قيس الفتن فقيل له أخرجت مع علي قال ومن لك بإمام مثل علي وقال الهيثم بن عدي عن عبد الله بن عياش خطب أمير المؤمنين علي بن أبي طالب عليه السلام على الحسن ابنه أم عمران بنت سعيد بن قيس الهمداني فقال سعيد فوقى أمير اؤامره يعني أمها فقال قم فوامره يعني أمها فخرج من عنده فلقيه الأشعث بن قيس بالباب فأخبره الخبر فقال ما نريد إلى الحسن يفخر عليها ولا ينصفها ويسيء إليها فتقول بن رسول الله وبن أمير المؤمنين ولكن هل لك في بن عمها فهي له وهو لها قال ومن ذاك قال محمد بن الأشعث قال قد زوجته ودخل الأشعث على أمير المؤمنين علي فقال يا أمير المؤمنين خطبت على الحسن ابنة سعيد قال نعم قال فهل لك في أشرف منها بنتا وأكرم منها حسبا وأتم جمالا وأكثر مالا قال ومن هي قال جعدة بنت الأشعث بن قيس قال قد قاولنا رجلا قال ليس إلى ذلك الذي قاولته سبيل قال فارقني ليؤامر أمها قال قد زوجها من محمد بن الأشعث قال متى قال الساعة بالباب قال فزوج الحسن جعدة فلما لقي سعيد الأشعث قال يا أعور خدعتني قال أنت يا أعور حيث تستشيرني في بن رسول الله صلى الله عليه و سلم ألست أحمق ثم جاء الأشعث إلى الحسن فقال يا أبا محمد ألا تزور أهلك فلما أراد ذلك قال لا تمشي والله إلا على أردية قومي فقامت له كندة سماطين ...تهذيب الكمال

14 -1045- أخبرنا جماعة (معتبر)، عن محمد بن عبد الله ابوالمفضل شيباني (ثقه ثم خلط)، قال حدثنا محمد بن جعفر الرزاز القرشي (امامي ثقة جليل)، قال حدثنا جدي لأمي محمد بن عيسى القيسي (؟)، قال حدثنا إسحاق بن يزيد الطائي (؟)، قال حدثنا هاشم بن البريد، عن أبي سعيد التيمي، قال سمعت أبا ثابت مولى أبي ذر )رحمه الله( يقول سمعت أم سلمة )رضي الله عنها( تقول سمعت رسول الأمالي للطوسي ص : 479الله )صلى الله عليه و آله( في مرضه الذي قبض فيه يقول و قد امتلأت الحجرة من أصحابه أيها الناس، يوشك أن أقبض قبضا سريعا فينطلق بي، و قد قدمت إليكم القول معذرة إليكم، ألا إني مخلف فيكم كتاب الله )عز و جل( و عترتي أهل بيتي. ثم أخذ بيد علي )عليه السلام( فرفعها فقال هذا علي مع القرآن و القرآن مع علي، خليفتان بصيران لا يفترقان حتى يردا علي الحوض، فأسألهما ما ذا خلفت فيهما.

البته علامت تعجبي كه حكايت از نامعلوم بودن احوال بعضي رجال در سند است با شواهد وقرائني كه در ساير احاديث آمده است كلاملا تحكيم وسند تصحيح ميشود .





أخبرنا جماعة (معتبر)، عن أبي المفضل( ثقه ثم خلط) ، قال أخبرنا محمد بن جرير أبو جعفر الطبري قراءة (امام حافظ نزد اهل سنت)، قال حدثني محمد بن عمارة الأسدي (صدوق)، قال حدثنا عمرو بن حماد بن طلحة القناد (صدوق)، قال حدثنا علي بن هاشم بن البريد (صدوق)، عن أبيه (صدوق)، قال حدثني أبو سعيد التيمي (ثقة مأمون )، عن أبي ثابت مولى أبي ذر، قال شهدت مع علي )عليه السلام( يوم الجمل، فلما رأيت عائشة واقفة دخلني بعض ما يدخل الناس حتى إذا كان عند الظهر فكشف الله ذلك عني فقاتلت قتالا شديدا. قال ثم بعد ذلك أتيت المدينة، فأتيت أم سلمة زوج النبي )صلى الله عليه و آله( فسلمت و استأذنت، فقيل من ذا فقلت سائل. فقالت أطعموا السائل. فقلت إني و الله لا أسأل طعاما و لا شرابا، و لكني أبو ثابت مولى أبي ذر. فقالت مرحبا، فقصصت عليها قصتي، قالت فأين كنت حين طارت القلوب مطائرها قال فقلت إلى أحسن ذلك، كشف الله ذلك عني حين زوال الشمس فقاتلت قتالا شديدا مع أمير المؤمنين )عليه السلام( حتى فرغ، قالت أحسنت سمعت رسول الله )صلى الله عليه و آله( يقول إن عليا مع القرآن، و القرآن مع علي، لا يفترقان حتى يردا علي الحوض.امالي طوسي

اما رجال سند :

مُحَمَّدُ بنُ جَرِيْرِ بنِ يَزِيْدَ بنِ كَثِيْرٍ الطَّبَرِيُّ
الإِمَامُ، العَلَمُ، المجتهدُ، عَالِمُ العَصر، أَبُو جَعْفَرٍ الطَّبَرِيّ، صَاحِبُ التَّصَانِيْفِ البَدِيْعَة، مِنْ أَهْلِ آمُل طَبَرِسْتَان.
مَوْلِدُه:سَنَةَ أَرْبَعٍ وَعِشْرِيْنَ وَمائَتَيْنِ، وَطَلَبَ العِلْمَ بَعْد الأَرْبَعِيْنَ وَمائَتَيْنِ وَأَكْثَرَ التَّرحَال، وَلقِي نُبَلاَء الرِّجَال، وَكَانَ مِنْ أَفرَاد الدَّهْر عِلْماً، وَذكَاءً، وَكَثْرَةَ تَصَانِيْف.
قلَّ أَنْ تَرَى العُيُونُ مثلَه. سيراعلام النبلا (14 /268)



عمرو بن حماد بن طلحة القناد أبو محمد الكوفي وقد ينسب إلى جده صدوق رمي بالرفض من العاشرة مات سنة اثنتين وعشرين ومائتين بخ م د س فق. تقريب التهذيب

علي بن هاشم بن البريد بفتح الموحدة وبعد الراء تحتانية ساكنة الكوفي صدوق يتشيع من صغار الثامنة مات سنة ثمانين وقيل في التي بعدها بخ م تقريب التهذيب

هاشم بن البريد بفتح الموحدة وكسر الراء بعدها تحتانية ساكنة أبو علي الكوفي ثقة إلا أنه رمي بالتشيع من السادسة د س ق .تقريب التهذيب

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^


طرق اهل سنت :
أخرج ابن أبي شيبة أنه صلى الله عليه وسلم قال في مرض موته: " أيها الناس، يوشك أن أقبض قبضاً سريعا فينطلق بي، وقد قَدمت إليكم القول معذرة إليكم، ألا إني مخلف فيكم الثقلين؛ كتاب اللّه عز وجل، وعترتي أهل بيتي " ثم أخذ بيد علي فرفعها فقال: " هذا علي مع القرآن، والقرآن مع علي، لا يفترقان حتى يردا على الحوض فاسألهما ما خلفت فيهما " .
وأخرج محمد بن جعفر الرزاز عن أم سلمة: " ألا إني مخلف فيكم كتاب ربي عز وجل وعترتي أهل بيتي. ثم أخذ بيد علي فرفعها فقال: هذا عَلِي مع القرآن والقرآن مع علي لا يفترقان حتى يردا علي الحوض فأسألهما ما خلفت فيهما " ، وأخرج أبو سعد والملا في سيرته حديث: " استوصوا بأهل بيتي خيراً، فإني أخاصمكم عنهم غداً، ومن أكن خصمه أخصمه، ومن أخصمه دخل النار " .
ازكتاب سمط النجوم العوالي في انباء الاوائل والتوالي



امام حافظ حاكم نيشابوري در مستدرك بر صحيحين بخاري ومسلم آورده :

أخبرنا أبو بكر محمد بن عبد الله الحفيد ثنا أحمد بن محمد بن نصر ثنا عمرو بن طلحة القناد الثقة المأمون ثنا علي بن هاشم بن البريد عن أبيه قال حدثني أبو سعيد التيمي عن أبي ثابت مولى أبي ذر قال : كنت مع علي رضي الله عنه يوم الجمل فلما رأيت عائشة واقفة دخلني بعض ما يدخل الناس فكشف الله عني ذلك عند صلاة الظهر فقاتلت مع أمير المؤمنين فلما فرغ ذهبت إلى المدينة فأتيت أم سلمة فقلت إني و الله ما جئت أسأل طعاما و لا شرابا و لكني مولى لأبي ذر فقالت مرحبا فقصصت عليها قصتي فقالت : أين كنت حين طارت القلوب مطائرها قلت : إلى حيث كشف الله ذلك عني عند زوال الشمس قال : أحسنت سمعت رسول الله صلى الله عليه و سلم يقول : علي مع القرآن و القرآن مع علي لن يتفرقا حتى يردا علي الحوض
هذا حديث صحيح الإسناد و أبو سعيد التيمي هو عقيصاء ثقة مأمون و لم يخرجاه
تعليق الذهبي قي التلخيص : صحيح
بقیه :

http://sites.google.com/site/hojjah/ghor...ects=0&d=1]]> <![CDATA[عید مبعث مبارک باد]]> http://forum.msadra.ir/showthread.php?tid=555 Fri, 09 Jul 2010 18:50:17 +0430 http://forum.msadra.ir/showthread.php?tid=555

با سلام خدمت تمامی کاربران عزیز مجموعه کشف الیقین

فرارسیدن عید مبعث را خدمت تمامی شما عزیزان تبریک و تهنیت عرض می نمایم .

موفق باشید]]>

با سلام خدمت تمامی کاربران عزیز مجموعه کشف الیقین

فرارسیدن عید مبعث را خدمت تمامی شما عزیزان تبریک و تهنیت عرض می نمایم .

موفق باشید]]> <![CDATA[گردهمایی بزرگ اعضای سایت اینترنتی - مذهبی کشف الیقین]]> http://forum.msadra.ir/showthread.php?tid=554 Thu, 08 Jul 2010 18:34:20 +0430 http://forum.msadra.ir/showthread.php?tid=554 با سلام خدمت تمامي کاربران عزيز سايت کشف اليقين

اللهم عجل لوليک الفرج

نيمه شعبان در راه است ... نيمه شعباني که در خود انتظاري زنده را نويد مي دهد . حضوري جاويد را زمزمه مي کند و طالبان را با اشتياق به طلوعي دوباره اميدوار مي سازد .

نيمه شعبان اما براي ما منتظران در مجموعه ديني کشف اليقين يک معناي ديگر نيز دارد ... يک شروع ؛ آغاز ؛ فعاليت و تلاش جهت دفاع از حقانيت تشيع . دفاع از کيان اسلام و مسلمين .

بله ! روزها گذشت و گذشت تا رسيديم به نيمه شعباني ديگر . رسيديم به نقطه آغاز . سال پيش در چنين روزهايي بود که مجموعه کشف اليقين با همت سه تن از دلسوزان اسلام و جوانان فعال در حوزه ديني جامعه مجازي آغاز به کار کرد . پيمان ما در شهر ري در حرم حضرت عبدالعظيم بر دفاع از کيان اسلام و مذهب تشيع شکل گرفت . بر خود سختيها را تحمل کرديم تا اکنون سايتي را معرفي نماييم که خود خار چشم معاندين اسلام است ...

به مناسبت اولين سالگرد تاسيس مجموعه اينترنتي- مذهبي کشف اليقين بر آن شديم تا از تمامي کاربران و مديران مجموعه دعوت نماييم تا در محفلي دوستانه ( مصادف با نيمه شعبان) گرد هم آيند تا ضمن برپايي جشن ميلاد امام زمان ، ديداري نيز تازه گردد .

- زمان برگزاري مراسم : یک شنبه 3/5/1389 ساعت 10 الی 12 عصر
- مکان برگزاري مراسم : استان البرز - شهرستان کرج ( مکان دقيق در دعوتنامه ارسال مي گردد)

نکات مهم :
1. الزامي است تمامي مديران و کاربران عزيز جهت حضور از هم اکنون تا 29 تير ماه اعلام آمادگي نمايند .
2. با اعلام آمادگي کاربران براي هر کدام از عزيزان توسط مديريت سايت از طريق ايميل و يا پيام خصوصي دعوتنامه اي ارسال مي گردد
3. پس از رويت دعوتنامه الزامي است از آن پرينت تهيه شده و در روز حضور در مراسم آن را تحويل نمايند .


نهادهاي حمايت کننده :
- معاونت فضاي مجازي شهرداري کرج
- اداره تبليغات اسلامي شهرستان کرج
- سازمان دارالقرآن الکريم استان تهران
- موسسه قرآني مردمي تسنيم حصارک کرج
- حوزه علميه امام صادق (ع) شهرستان کرج
- دارالمبلغين حوزه علميه اميرالمومنين تهران
- خبرگزاری ایکنا
- طلبه بلاگ
- وبلاگ پلاک شهادت

موفق باشيد]]> با سلام خدمت تمامي کاربران عزيز سايت کشف اليقين

اللهم عجل لوليک الفرج

نيمه شعبان در راه است ... نيمه شعباني که در خود انتظاري زنده را نويد مي دهد . حضوري جاويد را زمزمه مي کند و طالبان را با اشتياق به طلوعي دوباره اميدوار مي سازد .

نيمه شعبان اما براي ما منتظران در مجموعه ديني کشف اليقين يک معناي ديگر نيز دارد ... يک شروع ؛ آغاز ؛ فعاليت و تلاش جهت دفاع از حقانيت تشيع . دفاع از کيان اسلام و مسلمين .

بله ! روزها گذشت و گذشت تا رسيديم به نيمه شعباني ديگر . رسيديم به نقطه آغاز . سال پيش در چنين روزهايي بود که مجموعه کشف اليقين با همت سه تن از دلسوزان اسلام و جوانان فعال در حوزه ديني جامعه مجازي آغاز به کار کرد . پيمان ما در شهر ري در حرم حضرت عبدالعظيم بر دفاع از کيان اسلام و مذهب تشيع شکل گرفت . بر خود سختيها را تحمل کرديم تا اکنون سايتي را معرفي نماييم که خود خار چشم معاندين اسلام است ...

به مناسبت اولين سالگرد تاسيس مجموعه اينترنتي- مذهبي کشف اليقين بر آن شديم تا از تمامي کاربران و مديران مجموعه دعوت نماييم تا در محفلي دوستانه ( مصادف با نيمه شعبان) گرد هم آيند تا ضمن برپايي جشن ميلاد امام زمان ، ديداري نيز تازه گردد .

- زمان برگزاري مراسم : یک شنبه 3/5/1389 ساعت 10 الی 12 عصر
- مکان برگزاري مراسم : استان البرز - شهرستان کرج ( مکان دقيق در دعوتنامه ارسال مي گردد)

نکات مهم :
1. الزامي است تمامي مديران و کاربران عزيز جهت حضور از هم اکنون تا 29 تير ماه اعلام آمادگي نمايند .
2. با اعلام آمادگي کاربران براي هر کدام از عزيزان توسط مديريت سايت از طريق ايميل و يا پيام خصوصي دعوتنامه اي ارسال مي گردد
3. پس از رويت دعوتنامه الزامي است از آن پرينت تهيه شده و در روز حضور در مراسم آن را تحويل نمايند .


نهادهاي حمايت کننده :
- معاونت فضاي مجازي شهرداري کرج
- اداره تبليغات اسلامي شهرستان کرج
- سازمان دارالقرآن الکريم استان تهران
- موسسه قرآني مردمي تسنيم حصارک کرج
- حوزه علميه امام صادق (ع) شهرستان کرج
- دارالمبلغين حوزه علميه اميرالمومنين تهران
- خبرگزاری ایکنا
- طلبه بلاگ
- وبلاگ پلاک شهادت

موفق باشيد]]>