05-10-2010, 11:01 PM
وحدت کلیدی ترین راه موفقیت مسلمانان؛
چگونگی وحدت شیعه و سنی
اخیراً ولی امیر مسلمین جهان حضرت آیت الله العظمی خامنه ای(دامت برکاته) طی فتوایی توهین به مقدسات اهل سنت را حرام اعلام کردند.
این فتوای ایشان مورد توجه عده ی کثیری از اهل سنت و شیعیان قرار گرفت. هوشمندی رهبر معظم انقلاب در این مورد بدین خاطر است هر ساله عدهای وهابی به دلایل هیچ و پوچ شیعیان را به شهادت میرسانند.
وضع فلاکت بار شیعیان در حکومتهای وهابی (مثل عربستان سعودی و حکومت آل سعود) نیز موید این مطلب است.
برخی از آگاهان این فتوای مقام معظم رهبری را در گرو وحدت بین شیعه و سنی پنداشتهاند.در این نوشته سعی بر آن است که موضوع وحدت بین شیعه و سنی کمی موشکافی شود.
در موضوع ضرورت وحدت، باید گفت که یکی از کلیدی ترین راههای موفقیت مسلمانها است. مذاهب مختلف در اسلام دقیقاً با هدف تفرقه پراکنی و ایجاد درگیری و هم چنین درگیر کردن مسلمانها به یک سری مسائل پیش پا افتاده از سوی ضد اسلامیان و اسلامستیزان ایجاد شده است (فرقه ضاله وهابیت نمونه بارز آن است) پس چه خوب است که مسلمانان (که از نظر تعداد در دنیا بعد از مسیحی ها دومین دین هستند) حداقل برای گسترش دین اسلام و در مرحله ایده آل تر مقابله با صهیونیسم جهانی و آماده سازی جهان برای ظهور منجی، وحدت رو حفظ کنند.
وحدت قاعدتاً هنگامی باید باشد که دشمن مشترک اسلام را تهدید می کند.در این دوران بارها شاهد آن هستیم که دشمنان دین مبین اسلام همواره مترصد آن هستند که به دین اسلام ضربه زده و آن را از بین ببرند.مسلماً اگر درون خود مسلمانان و جوامع اسلامی تفرقه و اختلافات عدیده و دشمنی باشد این کار دشمن به سرعت پیش رفته و دشمنان زودتر به هدف خویش می رسند. پس اصل وحدت بین فرق اسلامی به خصوص شیعه و سنی اصلی انکارناپذیر است.
وحدت بین شیعه و سنی به آن معنا نیست که ما اختلافاتمان( اختلافات عقیدتی) را کنار بگذاریم، یعنی اینکه از عقایدمان دست بکشیم. بلکه وحدت بدین معناست که روی مشترکاتی که با برادران و خواهران اهل سنت داریم، بیشتر تاکید کنیم و آن را پُر رنگ جلوه دهیم تا مقابل فرق ضاله وحدتی داشته باشیم و سدی باشیم برای تبلیغات سوء آن ها علیه دین مبین اسلام.
وحدت می بایست در مقابل زورگویی های دول مستکبر و همچنین تبلیغات فراوان فرق ضاله ای چون بهاییت، شیطان پرستی، صوفیه و دراویش و ... باشد. بالاخره اهل سنت هم مسلمان هستند( چون شهادتین می گویند) و همین مسلمان بودن آن ها بسیار ارزش دارد بر عقاید فرق ضاله مذکور.
ای کاش سران دول عربیه همگی به اصالت دینی شان بازگردند و از خودفروختگی به دول مستکبر آمریکا، اسراییل، انگلیس و ... و دست در دست شیعیان بدهند، بسیاری از مشکلات کنونی که بین دول شیعه و سنی می باشد بر طرف خواهد شد. از طرف شیعیان این دست دوستی همواره دراز است ولی متاسفانه دول خودفروخته عربی حاضر به همکاری با برادران مسلمان نیستند.
وحدت شیعه و سنی میبایستی وحدت سیاسی باشد. وحدت سیاسی با اهل سنت بدین معناست که برای دفاع از مرزها و قلمرو اسلامی ( چه شیعی و چه سنی) مسلمانها باید با هم متحد شده تا دشمن متجاوز را از خاک بیرون کنند.
این کار هم به یک دلی و انسجام حکومت های اسلامی کمک میکند و هم باعث آوازهی بیشتر اسلام در جهان میشود. البته نمونهی این نوع وحدت سیاسی اخیراً هم اتفاق افتاده است. همان طور که «جنبش حماس» که از اهل سنت هستند برای مبارزه با دشمن قسم خورده اسلام و مسلمانها یعنی صهیونیسم از کمکهای بیدریغ حکومت اسلامی ایران که شیعه هستند برخوردار بود. مثال دیگر وحدت سیاسی این است که اگر روزی دشمنان اسلام قصد تصرف کشور عربستان_ که سرزمین وحی است_ را داشته باشند بر همه مسلمانها_ چه شیعه و چه سنی_ فرض است که از این سرزمین دفاع کنند و این وحدت سیاسی باید پیش زمینه وحدت دینی ای باشد که تکیه بر مشترکات دینی و پر رنگ جلوه دادن آنان باشد. در عین حال که هر دو فرق بر اعتقادات خویش استوار هستند. یعنی اینکه شیعه را نشاید که از اعتقادات دینی دست بشوید جهت وحدت با سنی و سنی نباید به این خاطر بر شیعه خرده بگیرد. یعنی اینکه اختلافات_ در عین وجود_ بایستی کمرنگ جلوه داده شود و این کمرنگ جلوه نشان دادن هم در شرایطی است که دیگر ادیان و فرق( همچون مسیحیت، یهودیت، بهاییت، وهابیت، صوفیه، ملحدین و امثالهم) بعضاً با تبلیغات بسیار بسیار شدیدی که علیه دین مبین و حقه و شریف اسلام دارند درصدد هستند که دین ضاله و گمراه خود را به مردم بقوبلانند و از این طریق سلطه های سیاسی و اقتصادی بر جوامع اسلامی داشته باشند. پس وحدت دینی هم در این شرایط بحرانی امری ضروری برای شیعه و سنی است.
اما همان طور که شیوه وحدت داشتن بین شیعه و سنی گفته شد، این اساساً نابجاست که اگر بخواهیم با وهابیت متحد شویم باید از اعتقاداتمان بگذریم. زیرا اولاً فرقه وهابیت با آن جمود فکری که دارند داخل اسلام نیستند و وحدت با آنها کاری بیهوده است. زیرا اعتقادات و عقایدشان بر خلاف عقاید شیعه و سنی است. کما اینکه علمای سنی معاصر با ابن تیمیه (بنیانگذار فکری و عقدیتی وهابیت) او را تکفیر کرده بودند و ثانیاً وحدت اصلاً بدین معنا نیست که ما از یک سری اعقاداتمان ( تاکید می کنم اعتقاداتمان) کوتاه بیاییم. چه میخواهند این را قبول کنند و چه نه.
با این تفاسیری که ذکر شد در زمان امروزی وحدت بین شیعه و سنی، ضروری است و وحدت هم بدین معناست که چون شیعه و سنی هر دو مسلمان هستند و نام اسلام را یدک میکشند برای سربلندی آن باید روی مشترکاتی که دارند بیشتر تکیه کنند تا دشمنان (چه دینی و چه سیاسی) نتوانند به خود اجازه دهند که به اسلام ضربه زده و آن را نابود سازند و هیچ گاه وحدت بدین معنا نیست که شیعه و سنی به این خاطر از اعتقاداتشان دست بکشند.
چگونگی وحدت شیعه و سنی
اخیراً ولی امیر مسلمین جهان حضرت آیت الله العظمی خامنه ای(دامت برکاته) طی فتوایی توهین به مقدسات اهل سنت را حرام اعلام کردند.
این فتوای ایشان مورد توجه عده ی کثیری از اهل سنت و شیعیان قرار گرفت. هوشمندی رهبر معظم انقلاب در این مورد بدین خاطر است هر ساله عدهای وهابی به دلایل هیچ و پوچ شیعیان را به شهادت میرسانند.
وضع فلاکت بار شیعیان در حکومتهای وهابی (مثل عربستان سعودی و حکومت آل سعود) نیز موید این مطلب است.
برخی از آگاهان این فتوای مقام معظم رهبری را در گرو وحدت بین شیعه و سنی پنداشتهاند.در این نوشته سعی بر آن است که موضوع وحدت بین شیعه و سنی کمی موشکافی شود.
در موضوع ضرورت وحدت، باید گفت که یکی از کلیدی ترین راههای موفقیت مسلمانها است. مذاهب مختلف در اسلام دقیقاً با هدف تفرقه پراکنی و ایجاد درگیری و هم چنین درگیر کردن مسلمانها به یک سری مسائل پیش پا افتاده از سوی ضد اسلامیان و اسلامستیزان ایجاد شده است (فرقه ضاله وهابیت نمونه بارز آن است) پس چه خوب است که مسلمانان (که از نظر تعداد در دنیا بعد از مسیحی ها دومین دین هستند) حداقل برای گسترش دین اسلام و در مرحله ایده آل تر مقابله با صهیونیسم جهانی و آماده سازی جهان برای ظهور منجی، وحدت رو حفظ کنند.
وحدت قاعدتاً هنگامی باید باشد که دشمن مشترک اسلام را تهدید می کند.در این دوران بارها شاهد آن هستیم که دشمنان دین مبین اسلام همواره مترصد آن هستند که به دین اسلام ضربه زده و آن را از بین ببرند.مسلماً اگر درون خود مسلمانان و جوامع اسلامی تفرقه و اختلافات عدیده و دشمنی باشد این کار دشمن به سرعت پیش رفته و دشمنان زودتر به هدف خویش می رسند. پس اصل وحدت بین فرق اسلامی به خصوص شیعه و سنی اصلی انکارناپذیر است.
وحدت بین شیعه و سنی به آن معنا نیست که ما اختلافاتمان( اختلافات عقیدتی) را کنار بگذاریم، یعنی اینکه از عقایدمان دست بکشیم. بلکه وحدت بدین معناست که روی مشترکاتی که با برادران و خواهران اهل سنت داریم، بیشتر تاکید کنیم و آن را پُر رنگ جلوه دهیم تا مقابل فرق ضاله وحدتی داشته باشیم و سدی باشیم برای تبلیغات سوء آن ها علیه دین مبین اسلام.
وحدت می بایست در مقابل زورگویی های دول مستکبر و همچنین تبلیغات فراوان فرق ضاله ای چون بهاییت، شیطان پرستی، صوفیه و دراویش و ... باشد. بالاخره اهل سنت هم مسلمان هستند( چون شهادتین می گویند) و همین مسلمان بودن آن ها بسیار ارزش دارد بر عقاید فرق ضاله مذکور.
ای کاش سران دول عربیه همگی به اصالت دینی شان بازگردند و از خودفروختگی به دول مستکبر آمریکا، اسراییل، انگلیس و ... و دست در دست شیعیان بدهند، بسیاری از مشکلات کنونی که بین دول شیعه و سنی می باشد بر طرف خواهد شد. از طرف شیعیان این دست دوستی همواره دراز است ولی متاسفانه دول خودفروخته عربی حاضر به همکاری با برادران مسلمان نیستند.
وحدت شیعه و سنی میبایستی وحدت سیاسی باشد. وحدت سیاسی با اهل سنت بدین معناست که برای دفاع از مرزها و قلمرو اسلامی ( چه شیعی و چه سنی) مسلمانها باید با هم متحد شده تا دشمن متجاوز را از خاک بیرون کنند.
این کار هم به یک دلی و انسجام حکومت های اسلامی کمک میکند و هم باعث آوازهی بیشتر اسلام در جهان میشود. البته نمونهی این نوع وحدت سیاسی اخیراً هم اتفاق افتاده است. همان طور که «جنبش حماس» که از اهل سنت هستند برای مبارزه با دشمن قسم خورده اسلام و مسلمانها یعنی صهیونیسم از کمکهای بیدریغ حکومت اسلامی ایران که شیعه هستند برخوردار بود. مثال دیگر وحدت سیاسی این است که اگر روزی دشمنان اسلام قصد تصرف کشور عربستان_ که سرزمین وحی است_ را داشته باشند بر همه مسلمانها_ چه شیعه و چه سنی_ فرض است که از این سرزمین دفاع کنند و این وحدت سیاسی باید پیش زمینه وحدت دینی ای باشد که تکیه بر مشترکات دینی و پر رنگ جلوه دادن آنان باشد. در عین حال که هر دو فرق بر اعتقادات خویش استوار هستند. یعنی اینکه شیعه را نشاید که از اعتقادات دینی دست بشوید جهت وحدت با سنی و سنی نباید به این خاطر بر شیعه خرده بگیرد. یعنی اینکه اختلافات_ در عین وجود_ بایستی کمرنگ جلوه داده شود و این کمرنگ جلوه نشان دادن هم در شرایطی است که دیگر ادیان و فرق( همچون مسیحیت، یهودیت، بهاییت، وهابیت، صوفیه، ملحدین و امثالهم) بعضاً با تبلیغات بسیار بسیار شدیدی که علیه دین مبین و حقه و شریف اسلام دارند درصدد هستند که دین ضاله و گمراه خود را به مردم بقوبلانند و از این طریق سلطه های سیاسی و اقتصادی بر جوامع اسلامی داشته باشند. پس وحدت دینی هم در این شرایط بحرانی امری ضروری برای شیعه و سنی است.
اما همان طور که شیوه وحدت داشتن بین شیعه و سنی گفته شد، این اساساً نابجاست که اگر بخواهیم با وهابیت متحد شویم باید از اعتقاداتمان بگذریم. زیرا اولاً فرقه وهابیت با آن جمود فکری که دارند داخل اسلام نیستند و وحدت با آنها کاری بیهوده است. زیرا اعتقادات و عقایدشان بر خلاف عقاید شیعه و سنی است. کما اینکه علمای سنی معاصر با ابن تیمیه (بنیانگذار فکری و عقدیتی وهابیت) او را تکفیر کرده بودند و ثانیاً وحدت اصلاً بدین معنا نیست که ما از یک سری اعقاداتمان ( تاکید می کنم اعتقاداتمان) کوتاه بیاییم. چه میخواهند این را قبول کنند و چه نه.
با این تفاسیری که ذکر شد در زمان امروزی وحدت بین شیعه و سنی، ضروری است و وحدت هم بدین معناست که چون شیعه و سنی هر دو مسلمان هستند و نام اسلام را یدک میکشند برای سربلندی آن باید روی مشترکاتی که دارند بیشتر تکیه کنند تا دشمنان (چه دینی و چه سیاسی) نتوانند به خود اجازه دهند که به اسلام ضربه زده و آن را نابود سازند و هیچ گاه وحدت بدین معنا نیست که شیعه و سنی به این خاطر از اعتقاداتشان دست بکشند.